All Chapters of หวนคืนมาเป็นพระชายาผู้เก่งกาจ: Chapter 71 - Chapter 80

“ของในมือพระชายาคืออันใดกัน รูปร่างแปลกประหลาดยิ่งนัก”ทันทีที่เสียงนี้ดังขึ้นสายตาทั้งหลายพลันตกกระทบลงบนมือเรียวสวย เฉิงอี้เฟยฉีกยิ้มให้พวกเขา นัยน์ตาสั่นไหวรู้สึกประหม่าเล็กน้อยถึงจะเคยชินกับสายตาของพวกเขาแล้ว แต่การตกเป็นเป้าสายตาเช่นนี้ก็อดรู้สึกประหม่าขึ้นมาไม่ได้“เจ้าพูดข้าอยู่ข้าง ๆ ไม่เป็นอะไร”ว่าพลางตบแผ่นหลังพระชายาเบา ๆ ให้กำลังใจ ใช้สายตาอ่อนโยนรักใคร่บอกนางว่าไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นตนจะอยู่ข้างนางเฉิงอี้เฟยได้รับกำลังใจอาการประหม่าก็ค่อย ๆ ลดน้อยลง หญิงสาวหลับตาสูดหายใจเข้าปอดควบคุมการเต้นของหัวใจให้กลับมาจังหวะปกติ เวลาเอ่ยปากพูดออกมาน้ำเสียงจะได้ไม่สั่นมากจนเกินไป“ความจริงแล้วสาเหตุหลักที่ท่านอ๋องเรียกพวกเจ้ามาเป็นเพราะข้า”“....”“พวกเจ้าทั้งหลายคงกำลังสงสัยใช่หรือไม่ว่าสิ่งที่อยู่ในมือข้านั้นคืออะไร ความจริงแล้วสิ่งนี้เป็นอาวุธชนิดใหม่ที่ข้าและนายช่างใหญ่ถูช่วยกันคิดค้นและสร้างขึ้นมา เป็นอาวุธโจมตีระยะไกลที่จะช่วยให้กองทัพแคว้นต้าถังของเราชนะศึกได้ง่ายขึ้น”คนฟังสูดหายใจเข้าปอด จ้องมองสิ่งของในมือไม่วางตาสิ่งนี้จะช่วยให้แคว้นต้าถังชนะศึกได้ง่ายจริงหรือ ? อาวุธเล็กจ

วันเวลาผ่านพ้นไปวันแล้ววันเล่า เฉิงอี้เฟยใช้โอกาสนี้ใกล้ชิดกับลูกน้อยให้มากขึ้น ตื่นเช้ามาทำกับข้าวให้กินก่อนไปสำนักศึกษา ไปรับและไปส่งทุก ๆ วัน หลักเลิกเรียนก็พาไปเดินเที่ยวเล่นเยี่ยมชมความเป็นอยู่ของคนในเมืองตั้งแต่กิจการร้านค้าผ้าฝ้ายเกิดขึ้นดินแดนศักดินาของจางหลิวก็พลันครึกครื้นขึ้นตามไปด้วย พ่อค้าวาณิชย์และผู้คนจากหลายเมืองต่างเดินทางมาเยือนเมืองแห่งนี้กันไม่ขาดสาย ถึงหลัก ๆ แล้วสาเหตุที่พวกเขาเดินทางมาจะเป็นเพราะข่าวลือเรื่องผ้าฝ้ายก็ตาม พวกเขาอยากจะรู้ว่าฝ้ายมีหน้าตาเช่นไร คุณภาพของผ้าดีสมคำเล่าลือหรือไม่ไปจนถึงการปลูกฝ้ายต้องทำอย่างไรบางโชคร้ายที่ไม่ว่าพวกเขาจะอยากทำมากแค่ไหนก็ไม่สามารถทำได้อย่างใจต้องการ เพราะยามนี้ฝ้ายไม่เหมาะแก่การปลูกต้องรอจนถึงปีหน้าถึงจะสามารถลงปลูกได้เฉิงอี้เฟยรู้ความต้องการของพวกเขาแต่ไม่ได้ให้ความสนใจเท่าใดนัก เพราะนางตั้งใจจะให้ฝ้ายกลายเป็นผลิตภัณฑ์ขึ้นชื่อของเมืองแห่งนี้จึงไม่คิดขายวิธีการปลูกไปจนถึงวิธีการผลิตให้คนจากต่างเมือง หากพวกเขาต้องการก็ทำได้เพียงแค่เข้ามาติดต่อขอซื้อแล้วนำไปขายต่อส่วนการขายต่อนั้น...ไว้รอให้ถึงปีหน้าค่อยเข้ามาพูดคุยก็ย

ใช้เวลาไม่นานนักทหารทั้งหกร้อยคนก็มารวมตัวกันที่พื้นที่โล่งกว้างด้านหลัง ภายในค่ายทหารมีพื้นที่โล่งกว้างอยู่มากมาย มีไว้เพื่อให้ทหารทั้งหลายได้ฝึกฝนกันนอกเหนือจากลานกว้างสำหรับฝึกฝนเพราะจำนวนทหารมีมากมายการจะให้ฝึกพร้อมกันที่ลานกว้างจึงเป็นไปไม่ได้ ในตอนที่สร้างค่ายทหารจึงจงใจสร้างพื้นที่ว่างให้มากหน่อย“มาครบกันแล้วใช่ไหม”“เรียนท่านแม่ทัพ ทหารทั้งหกร้อยนายมารวมตัวกันแล้วขอรับ”“ดี ข้าจะเริ่มอธิบายวิธีการคัดเลือกให้พวกเจ้าฟัง”พูดพร้อมก้มลงหยิบถุงใส่ดินซึ่งกองอยู่ข้างเท้าขึ้นมาถือเอาไว้“พวกเจ้าเห็นเส้นที่อยู่ตรงหน้าหรือไม่ สิ่งที่พวกเจ้าต้องทำนั้นไม่ยาก ขว้างถุงใส่ดินตรงหน้าไปยังเส้นซึ่งอยู่อีกฝากของสนาม”ว่าแล้วก็ออกแรงขว้างถุงดินในหนักประมาณสองจิน[1]ในมือออกไป ถุงดินลอยขึ้นเป็นเส้นโค้งครึ่งวงกลมก่อนจะหล่นลงตามแรงโน้มถ่วงของโลกร่วงตุบห่างจากเส้นประมาณครึ่งจั้งจางหลิวมองผลงานของตนด้วยสีหน้าพึงพอใจ “ไม่เลว”ก่อนจะหันมาหาทหารทั้งหลายแล้วเริ่มอธิบายต่อ“สิ่งที่พวกเจ้าต้องทำคือ ขว้างอย่างไรก็ได้ให้ใกล้เคียงเส้นมากที่สุด เป็นการทดสอบระยะการขว้างว่าสามารถส่งแรงขว้างไปได้ไกลมากแค่ไหน หลังรอ

“คนเถื่อนก็ยังคงเป็นคนเถื่อน คิดจริง ๆ หรือว่าค่ายทหารของข้าหละหลวมจริง ๆ”ชายชุดดำจ้องมองจางหลิวอย่างไม่อยากจะเชื่อสายตา“ปะ....เป็นไปได้อย่างไรกัน เจ้า เหตุใดถึงรู้ทันแผนการของข้า!”เขาตะวาดก้อง หันหลังเตรียมตัวหลบหนี ทว่าด้านหลังที่เคยโล่งกว้างกลับมีคนสองคนกระโดดลงมารองแม่ทัพซ้ายขวาของจางหลิว“พวกเจ้า!”“ตกใจหรือ ? ไม่เห็นมีอะไรต้องตกใจเลย ในเมื่อเจ้าวางแผนได้เหตุใดพวกข้าจะวางแผนไม่ได้”หันขวับกลับมามองคนด้านหลังเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงไม่มั่นคง“เจ้ารู้ตั้งแต่เมื่อใดว่ามีสายอยู่ในค่ายทหาร”นัยน์ตาสั่นไหวระคนหวาดกลัวจ้องมองจางหลิว สองขาก้าวถอยหลังตามการย่างเท้าเข้าใกล้แม่ทัพหนุ่มกระตุกยิ้มมุมปาก รู้สึกยินดีเมื่อเห็นอีกฝ่ายแสดงความหวาดกลัว ดาบในมือถูกยกขึ้นปลายนิ้วเรียวหนาลูบไล้คมดาบ นัยน์ตาสะท้อนประกายสนุกสนานดวงตาคมกริบจ้องเงาสะท้อนบนดาบเอ่ยเสียงเนือยนาบ“เมื่อใดอย่างนั้นสินะ”จางหลิวกรอกตาใช้ความคิด ก่อนหันสายตามองอีกฝ่ายริมฝีปากโค้งขึ้นเป็นรอยยิ้มร้าย“คงจะ....ตั้งแต่แรก”“ไม่จริง! เป็นไปไม่ได้ เจ้าจะรู้แผนการของข้าตั้งแต่แรกได้อย่างไร หากรู้ตั้งแต่แรก”“ก็ควรสังหารใส้ศึกเสีย...ที่เจ้

ช่วงแรกของการส่งจดหมายไม่มีอะไรผิดปกติจนกระทั้งผ่านไปประมาณสองเดือนเนื้อหาในจดหมายเริ่มมีบางอย่างไม่ชอบมาพากลไม่รู้ว่าเพราะอีกฝ่ายชะล้าใจหรืออย่างไร แต่ก็ต้องขอบคุณความไม่รอบคอบนี้ทำให้พวกเขาสามารถตรวจสอบได้ว่าอีกฝ่ายเป็นชาวซยงหนู คนเถื่อนจากชายแดนตั้งแต่นั้นเป็นต้นมาจดหมายที่อีกฝ่ายส่งออกไปก็เริ่มถูกตรวจสอบอย่างรวดเร็ว ไม่ละเอียดและขาดความระมัดระวังแต่ก็หาได้ปล่อยปละละเลยจนจับความผิดปกติใดได้“มาวันนี้ใส่ศึกคนนั้นใช้โอกาสที่กองทัพจัดงานเลี้ยงฉลองลักลอบนำปืนออกไป ?”จางหลิวยิ้ม“พระชายากล่าวได้ถูกต้อง ทันทีที่จับความผิดปกตินี้ได้อาซินก็มารายงานข้า ข้าจึงออกไปจับใส้ศึกรวมถึงเจ้าของแผนการพร้อมกับอาอิน อาซินและหัวหน้าหน่วยซุ่มยิง”“เสียงปืนที่ข้าได้ยินมาจากสิ่งนี้เองสินะ โชคดีที่ท่านไม่เป็นอะไร”เฉิงอี้เฟยถอนหายใจโล่งออก เช่นนี้ถือว่าเรื่องราวคลี่คลายไปได้แล้วใช่ไหมนะจางหลิวดึงคนงามเข้ามากอดให้นางพิงหลังกับหน้าอก“พระชายาเป็นห่วงข้าหรือ ? ไม่ต้องห่วงสามีเจ้าเก่งกาจมาก”“ข้ารู้ แต่ถึงรู้ก็ใช่ว่าจะผ่อนคลายความกังวลได้”สองมือเรียวสวยยกขึ้นวางทับมือเขา เอนหลังพิงหน้าอกอย่างเกียจคร้านได้เห็