All Chapters of หวนคืนมาเป็นพระชายาผู้เก่งกาจ: Chapter 111 - Chapter 120

เหมยลี่เห็นแววตาไม่พอใจแฝงไว้ซึ่งความน้อยใจราง ๆ ของพี่ใหญ่ หญิงสาวบุ้ยปากรู้สึกหงุดหงิดเล็กน้อยถ้าไม่ติดว่าพี่ใหญ่ช่วยเก็บความลับเรื่องความรู้สึกของนางไว้ละก็อย่าคิดว่าครั้งนี้ตนจะยอมทำตามความต้องการของพี่ใหญ่!!เฉินเหมยลี่คิดพลางก้าวมายืนตรงกลางระหว่างคนทั้งสอง“เห็นแก่ความดีครั้งก่อนของพี่ใหญ่ ครั้งนี้น้องจะเชื่อฟังเจ้าค่ะ”เฉินฟางสือมองท่าทีไม่เต็มใจนักของน้องสาว หันมองสีหน้าเรียบเฉยของสหาย ความรู้สึกขุ่นมัวในใจยิ่งเพิ่มทวีเขาแสดงออกว่าไม่พอใจที่น้องสาวเข้าใกล้ชัดเจนขนาดนี้ หัวคิ้วสหายยังไม่ขยับเลยแม้แต่นิดเดียวเห็นอย่างนี้แล้วหลงฮุ่ยหมิงคงไม่ได้มีความรู้สึกใดต่อน้องสาวเขาสักนิดก็คงไม่มี!เช่นนี้แล้วน้องสาวจะสามารถเอาชนะใจฮุ่ยหมิงได้จริง ๆ หรือ? ยิ่งคิดเฉินฟางสือยิ่งกังวลว่าน้องสาวจะเจ็บปวดภายหลัง“พี่ใหญ่เป็นอะไรไปเจ้าคะ อยู่ ๆ ก็มองหน้าข้ากับฮุ่ยหมิงแล้วนิ่งเงียบไป”เฉินฟางสือได้สติ มองความสงสัยบนใบหน้า“ไม่มีอะไร ไหนลองบอกพี่ใหญ่มาหน่อยเจ้าปีนกำแพงข้ามมาหาฮุ่ยหมิงทำไม เหตุใดถึงไม่เข้ามาทางประตู”เหมยลี่ฉีกยิ้มกลบเกลื่อน จะให้บอกได้อย่างไรว่าเพราะไม่อยากให้พวกเขาจับได้ถึงได้ป

“คุณหนูสัญญากับบ่าวนะเจ้าคะว่าครั้งนี้จะเป็นครั้งสุดท้าย แล้วจากนี้จะทำตัวดี ๆ ไปสักพัก”“ข้าสัญญาเลย ข้าแค่อยากไปถามจดหมายตอบกลับจากฮุ่ยหมิงเท่านั้น”เพราะท่าทางน่าสงสารของคุณหนู? และความรักที่เหรินซูมีให้เฉินเหมยลี่บ่าวตัวน้อยจึงพยักหน้ายอมทำตามคำร้องขอ เดินออกไปแจ้งข่าวคนในห้องครัวบอกว่าพรุ่งนี้คุณหนูจะเดินทางออกจากจวนไปพร้อมพวกเขาทางคนครัวมีสีหน้าลำบากใจ ทุกคนล้วนรู้ว่าตอนนี้คุณหนูถูกกักบริเวณ ไม่ได้รับอนุญาตให้ออกไปไหน ทว่าหลังรู้ว่าคุณหนูคิดจะออกไปซื้อของมาลองทำอาหารชนิดใหม่สำหรับนำเข้าไปใส่ในรายการอาหารของตระกูล บ่าวห้องครัวจึงพยักหน้าตกลง เพราะทุกครั้งที่คุณหนูคิดรายการอาหารชนิดใหม่ ๆ ออกก็มักจะได้รับการละเว้นโทษให้ออกไปนอกจวนเสมอ“เป็นอย่างไรบ้างไม่มีปัญหาอะไรใช่ไหม?”“ไม่มีเจ้าค่ะ ทุกคนเต็มใจรอไปพร้อมกัน และไม่มีใครมีความคิดจะไปแจ้งเรื่องคุณหนูจะออกไปด้านนอกกับนายท่านทั้งสาม”“ดีแล้ว ขอบใจอาเหรินมากนะ” เฉินเหมยลี่ยิ้มกว้าง เพียงแค่นี้นางก็หาเรื่องออกไปหาฮุ่ยหมิงได้แล้วคอยดูเถอะ เจอหน้าเขาเมื่อไรนางจะเค้นถามให้รู้เรื่องไปเลยว่าเหตุใดถึงไม่ยอมตอบกลับจดหมายของนางสักครั้ง!!ตล

“ดูเหมือนว่าท่านพ่อกำลังเข้าใจอะไรผิดอยู่เจ้าค่ะ ลูกไม่ได้โกรธหรือเสียใจอะไรทั้งนั้น ลูกเพียงแค่รู้สึกเบื่อ ๆ ไม่อยากทำอะไรเลยนอนเล่นหายใจทิ้งไปวัน ๆ เท่านั้นเองเจ้าค่ะ”ความรู้สึกเศร้าในวันนั้นเฉินเหมยลี่จัดการได้ตั้งแต่สองวันแรกแล้ว ถึงจะยังรู้สึกปวดหน่วงเวลาคิดถึงภาพเขาจู๋จี๋กับหญิงอื่นอยู่บ้าง แต่ก็ไม่ได้เศร้าสร้อยจะเป็นจะตายเหมือนวันแรก ถึงอย่างไรหลงฮุ่ยหมิงก็ยังไม่ได้ประกาศหมั้นหมาย แถมยังไม่ได้เอ่ยผลักไสนางออกมาตรง ๆ ไม่แน่ทั้งสองคนอาจจะไม่ได้มีความสัมพันธ์กันในรูปแบบนั้นก็ได้ อีกฝ่ายอาจจะเป็นเพียงสหายผู้หญิงที่สนิทสนมกันธรรมดาส่วนสาเหตุจริง ๆ ที่ทำให้เหมยลี่นอนถอนหายใจทิ้งไปวัน ๆ นางก็แค่กำลังคิดว่าควรจะเข้าหาอีกฝ่ายอย่างไรดีเพื่อให้เขาเข้าใจเจตนารมณ์ที่แท้จริงในความรู้สึกของนาง ให้เขาเลิกมองว่านางเป็นเพียงน้องสาวของสหายเฉินฉีกวนผู้กระวนกระวายใจหลังได้ยินความจริงจากปากบุตรสาวใบหน้าถึงกับแข็งค้างเขารึก็เป็นห่วงกลัวบุตรสาวตรอมใจเพราะคำพูดห้ามปรามของตน พอรู้ความจริงแล้วใบหน้านิ่งค้างถึงกับเปลี่ยนเป็นไม่น่ามองท่านมหาเสนาบดีฝ่ายซ้ายถูกบุตรสาวทำให้อับอายยกมือชี้หน้าบุตรสาวอ้าปาก

‘หลังฝึกเสร็จดื่มชาสักถ้วยก่อนถึงจะดี ร่างกายขาดน้ำต้องเติมน้ำเข้าไปทดแทน’‘นี่ เหล่ากงท่านจะยอมให้ข้าเรียกท่านว่าเหล่ากงจริง ๆ ได้เมื่อใดกัน’‘อีกไม่นานจะมีเทศกาลโคมลอยท่านไปเที่ยวกับข้านะ’‘วันนี้ข้าลองทำของว่างจึงนำมาให้ท่านชิม’‘ท่านพ่อสั่งกักบริเวณข้าอีกแล้ว กว่าข้าจะหลบสายตาคนเฝ้ายามแล้วออกมาหาท่านได้นานมากเลยนะ!!’หลงฮุ่ยหมิงที่ตกอยู่ในห้วงความคิดของตนเองส่ายหัวสลัดความคิดมากมายทิ้งพอไม่ได้เห็นหน้ากันนาน ๆ ตนถึงขั้นคิดถึงนางมากขนาดนี้เลยหรือ?เป็นแค่น้องสาวของสหายคนสนิทผู้หนึ่ง ตั้งแต่เมื่อใดกันที่การมีตัวตนของนางมีอิทธิพลต่อเขามากขนาดนี้...หลงฮุ่ยหมิงหลุดยิ้มขำเล็กน้อย หยัดตัวลุกขึ้นเต็มความสูงก้าวขาเข้าใกล้กำแพงบ้าน คิดกระโดดข้ามกำแพงไปดูว่านางเป็นอะไรกันแน่เหตุใดถึงไม่ยอมมาหากันเสียหลายวันทั้งที่ไม่ได้เจ็บป่วยอะไรทว่าหลังเดินเข้ามาใกล้ไม่ทันไรสายตาพลันเหลือบเห็นความเคลื่อนไหวบนต้นไม้“เหล่ากงข้ามาแล้ว ข้าไม่อยู่หลายวันท่านคิดถึงข้าหรือไม่!!” เสียงสดใสเจื้อยแจ้วเหมือนเช่นปกติดังเข้าหู ใบหน้างดงาม รอยยิ้มสดใสหลงฮุ่ยหมิงมองภาพตรงหน้าอย่างเหม่อลอยชั่วขณะ ก่อนจะดึงสติตนเองกลั

“ข้ามาผิดจังหวะไปสินะ” โม่หลินซีเอ่ยถามคนตรงหน้าหลงฮุ่ยหมิงพยักหน้าเอ่ยออกมาว่า “เรียกว่าประจวบเหมาะเลยละ นางถึงขั้นเข้าใจผิดว่าข้ากับเจ้ามีความสัมพันธ์มากกว่าสหายธรรมดาแล้ว”โม่หลินซีมองสีหน้าซับซ้อนยุ่งยากของหลงฮุ่ยหมิง หญิงสาวยกแขนเสื้อบดบังใบหน้าครึ่งหนึ่งก่อนหัวเราะชอบใจออกมา“ไม่คิดว่าข้าจะได้มีโอกาสเห็นสีหน้ายุ่งยากใจของท่านแม่ทัพหนุ่ม รู้สึกอย่างไรบ้างที่คนที่ตนรักเข้าใจผิด มิหนำซ้ำยังหันหลังวิ่งหนีไป”“เจ้ายังคิดจะเยาะเย้ยข้า? หากไม่ใช่เพราะเจ้าเข้ามาไม่ดูบรรยากาศมีหรือที่นางจะเข้าใจข้าผิด”“เจ้ากล่าวโทษข้า? เช่นนั้นแล้วข้าคงต้องขอตัวกลับก่อน ส่วนเรื่องที่เจ้าขอร้องให้ช่วยก็ให้ถือว่าไม่เคยเกิดขึ้นแล้วกัน” โม่หลินซีกล่าวจบก็หันหลังกลับทันที“เจ้าไม่คิดจะรับผิดชอบ?”ฝีเท้าหยุดชะงักหันมองบุรุษด้านหลัง“เจ้ายังคิดจะถามหาความรับผิดชอบจากข้า?”“เพราะเจ้า การที่นางเข้าใจผิดก็เพราะเจ้า”“เป็นเพราะเจ้ามัวแต่อ้ำอึ้งไม่ยอมพูดอะไรออกมาเสียมากกว่า” โม่หลินซีเผยนัยน์เยาะเย้ยมีไม่บ่อยนักที่นางจะได้เห็นสีหน้าหลากหลายของหลงฮุ่ยหมิงจึงอดความคิดอยากจะแกล้งเล่นเอาไว้ไม่ไหว แต่เมื่อเห็นว่าเขาร้