All Chapters of หวนคืนมาเป็นพระชายาผู้เก่งกาจ: Chapter 121 - Chapter 130

“ลูกพูดว่าอะไรนะ?!”“ลูกอยากให้ท่านแม่เป็นแม่สื่อไปพูดคุยเรื่องการแต่งงานระหว่างลูกกับเหมยลี่ขอรับ”จางสือฟ่านมองหน้าบุตรชายนิ่งไม่คิดว่าบุตรชายผู้ไม่เคยแสดงความสนใจในตัวสตรีจนนางนึกอยากมีบุตรเพิ่มเพื่อจะได้มีหลานมาสืบสกุลจะเดินมาหานางพร้อมขอร้องให้ช่วยเป็นแม่สื่อไปขอบุตรสาวบ้านเฉินให้ทำเอาจางสือฟ่านตอบรับไม่ทันไปชั่วขณะหนึ่งจางสือฟ่านชื่นชอบบุตรสาวบ้านเฉินมานานแล้ว แต่เพราะรู้ว่าบ้านเฉินไม่คิดส่งบุตรสาวออกมาแต่งงานเชื่อมสัมพันธ์นางถึงไม่เคยเข้าไปสอบถามเพราะอยากรักษาความสัมพันธ์ของสองตระกูลเอาไว้มาตอนนี้บุตรชายถึงขั้นเอ่ยปากออกมาเองในฐานะมารดา นางย่อมต้องทำตามความปรารถนาของบุตรชาย“ฮุ่ยหมิงเรื่องนี้ไม่ต้องกังวลแม่จะเตรียมตัวให้พร้อมแล้วจะไปสู่ขอแม่หนูเหมยลี่ให้ลูก”“ขอบคุณขอรับท่านแม่” หลงฮุ่ยหมิงยิ้มให้มารดาขอแค่ท่านแม่เห็นด้วยและยอมเป็นแม่สื่อให้ โอกาสที่เขากับนางจะได้แต่งงานกันย่อมมีมากถึงสิบส่วนบุรุษผู้มีความสุขพูดคุยกับมารดาต่ออีกสักพักก่อนจะขอตัวออกไปฝึกวิชาช่วงเช้าเหมือนอย่างเคย ทว่ายังไม่ทันจะได้เอ่ยลา น้ำเสียงหนักแน่นของบุรุษผู้หนึ่งพลันดังขึ้นมาเสียก่อน“ไม่ทราบว่าพอจะ

เสียงฆ้องดังสนั่น เสียงความรื่นเริงดังกึกก้อง ผู้คนมากมายยืนออกันหน้าประตูจวนตระกูลหลง รอคอยการปรากฏตัวของตัวเอกของงานในวันนี้ข่าวประกาศแต่งงานสายฟ้าแลบของแม่ทัพหนุ่มกับบุตรสาวคนเล็กตระกูลเฉินทำเอาชาวเมืองหลวงตกตะลึงไปตาม ๆ กัน โดยเฉพาะบรรดาสตรีถึงวัยแต่งงานผู้วาดหวังว่าสักวันจะได้แต่งเข้าจวนท่านแม่ทัพต่างพากันโอดครวญ ถึงขั้นเกิดข่าวลือว่ายามค่ำคืนบ้านหลายหลังจะมีเสียงร่ำไห้แห่งความเสียใจของสตรีดังโหยหวนออกมาทว่าเสียงความเสียใจเหล่านั้นกลับมาไม่ถึงตระกูลเฉิน“อาเหรินเจ้าว่าข้าเป็นอย่างไรบ้าง งดงามหรือไม่ มีตรงไหนที่ต้องแก้ไขหรือไม่”“อาเหรินจะทำยังไงดีข้าตื่นเต้นมาก ๆ วันนี้แล้วสินะ วันนี้แล้วที่ข้าจะได้แต่งให้ฮุ่ยหมิง!”เหรินซูมองคุณหนูของตนนิ่ง ก้าวมาหยุดยืนตรงหน้า “ขออภัยเจ้าค่ะคุณหนู”เฉินเหมยลี่จ้องหน้าอาเหริน อีกฝ่ายยกมือขึ้นจับไหล่ทั้งสองข้าง สูดหายใจเข้าปอดยาวจากนั้น“คุณหนูของบ่าวงดงามมากเจ้าค่ะ ปกติก็งดงามอยู่แล้วพอวันนี้สวมอาภรณ์สีแดงยิ่งขับให้คุณหนูของบ่าวงดงามกว่าเดิมหลายเท่า ไม่ว่าบุรุษหรือสตรีใดได้เห็นคงมิวายหลงใหลไปกับความงดงามอันยากจะอธิบายนี้ พูดได้เลยว่าวันนี้ไม่ม

“ภรรยาเจ้าชอบตรงนี้ใช่หรือไม่?” คำเรียกขานที่เปลี่ยนแปลงอย่างกะทันหันกระตุ้นให้ขอบหูขาวเนียนแดงระเรื่อเหมยลี่กัดริมฝีปากเขินอาย หลบสายตาไม่กล้ามองนัยน์ตาร้อนแรง“อึก อื้อออ!!”ลิ้นร้อนแทรกผ่านส่วนอ่อนไหวเข้าไปสัมผัสความอ่อนนุ่มด้านในหลงฮุ่ยหมิงใช้ลิ้นปรนเปรอจนนางเคลิ้มไหวส่งเสียงร้องระงมให้ได้ยินเต็มสองหูสองขาเรียวยกขึ้นเกี่ยวคอชายหนุ่ม ขณะที่สองมือขยำผ้าปูที่นอนจนยับยู้ยี่ บิดเร่าร่างกายไปมาสมองเริ่มมึนเบลอคิดอะไรไม่ออก สติเองก็เริ่มเลือนราง ตอนนี้สิ่งที่ติดอยู่ในห้วงความคิดมีเพียงความต้องการอันยากจะอดกลั้น“อึก ฮุ่ยหมิง สามี ฮึก ข้า ข้า...ต้องการท่าน” น้ำเสียงแหบพร่า ขาดหายและเว้าวอนหลงฮุ่ยหมิงดันศีรษะขึ้นมองใบหน้าบิดเบี้ยวเต็มไปด้วยอารมณ์ความต้องการ กระตุกมุมปากขึ้นเป็นรอยยิ้มร้าย ยื่นมือออกไปสัมผัสใบหน้าชื้นเหงื่อ“ภรรยาส่วนนี้ของเจ้ายังคับแคบนัก ข้าเกรงว่าจะไม่สามารถรองรับตัวข้าได้”“แต่ว่าข้า ข้า”“ภรรยาเชื่อข้านะ ข้าไม่อยากทำให้เจ้าเจ็บตัว”ดวงตาปรือปรอยตวัดมองคนที่ยังยิ้มทั้งที่นางเอ่ยขอถึงขนาดนี้แล้วด้วยความโมโห“ท่านจะทำหรือไม่ทำ?”“...”ไม่รอฟังคำตอบคนถูกกระตุ้นจนแทบจะ

เฉินเหมยลี่มองเขาพลางถอนหายใจยาวส่วนนั้นของนางยังเจ็บเสียดอยู่ยังไม่พร้อมรับความแข็งขืนของเขาเข้ามาในตอนนี้ แต่จะปล่อยเขาเอาไว้อย่างนี้ก็ไม่ได้อีกไหน ๆ อีกฝ่ายก็ยอมรับผิดโดยการนวดให้แล้ว นางจะให้รางวัลเล็ก ๆ น้อย ๆ ก็แล้วกัน“ช่วยดึงข้าลุกขึ้นหน่อย”หลงฮุ่ยหมิงทำตาม ประคองภรรยาลุกขึ้นนั่งทั้งที่ตรงนั้นยังชี้โด่“นั่งนิ่ง ๆ แล้วอย่าสัมผัสข้า”“...” หลงฮุ่ยหมิงไม่เข้าใจคำพูดภรรยา แต่ไม่นานนักเขาก็เข้าใจในสิ่งที่นางพูด เมื่อมือเรียวสวยยื่นออกมาสัมผัสส่วนแข็งขืน ขยับรูดมือขึ้นลงเบา ๆ“อื้มมม ภรรยา” ยกมือขึ้นหวังดันคนตัวเล็กออก“อย่า หยุดมือท่านแล้ววางไว้ข้างกาย”มือหนาถูกเก็บกลับไปดวงตาดำขลับสั่นไหวเล็กน้อย มองเฉินเหมยลี่ขยับมือรูดส่วนนั้นขึ้นลงไม่กี่ครั้งแล้วจัดแจงปลดเปลื้องอาภรณ์ฮุ่ยหลิงน้อย ใช้ปลายนิ้วแตะเบา ๆ วนส่วนหัวเล่น“อื้ออ” ชายหนุ่มเชิดหน้าขึ้นสัมผัสเพียงแผ่วเบาก็ทำเขาอ่อนไหวมากขนาดนี้แล้วคนมองกระตุกยิ้มชอบใจ ขยับนั่งคุกเข่าตรงหน้า ปลายนิ้วช้อนผมซึ่งตกลงปรกหน้าขึ้นทัดหู โน้มหน้าเข้าหาแก่นกาย แลบลิ้นเรียริมฝีปากแห้งผาก ก่อนจะตวัดลิ้นเลียวนรอบส่วนปลาย“ภรรยา อื้อ เจ้า คิดจะท

“ภรรยา...”“...”“ภรรยาอย่าได้นิ่งเงียบเช่นนี้เลย ถึงเจ้าจะไม่พอใจแต่พี่ก็ไม่มีความคิดจะขอโทษ”“...” ตวัดสายตามอง ก่อนจะหันกลับไปเดินต่อ“ภรรยา อย่าโกรธเลยนะ ที่ทำเช่นนี้เพราะรักพี่เจ้ามาก”แม่ทัพหนุ่มเดินตามหลังภรรยาเหมือนลูกไก่เดินตามแม่ไก่ แต่แม่ไก่กลับไม่คิดผ่อนฝีเท้าลงโชคดีที่ช่วงขาเขายาวกว่าภรรยาไม่ว่าอีกฝ่ายจะเดินเร็วแค่ไหนก็ตามทัน“ภรรยา”“หากท่านยังเรียกข้าด้วยน้ำเสียงเช่นนี้อีกวันนี้ข้าจะไม่พูดกับท่าน”“...” หลงฮุ่ยหมิงปิดปากฉับ ก่อนจะเผยรอยยิ้มมีความสุข ก้าวมายืนข้างกาย“เจ้าหายโกรธพี่แล้ว?”เงยหน้ามองคนกระดี๊กระด๊ามีความสุข“ข้าไม่ได้โกรธท่าน ข้าเพียงโมโหที่ท่านทำอะไรไม่รู้จักคิด”“ภรรยาการที่สามีฝากร่องรอยของตนไว้บนตัวภรรยาหาใช่เรื่องไม่รู้จักคิด”เฉินเหมยลี่ยกมือปิดปากอีกฝ่าย หันซ้ายหันขวาสีหน้าตื่นตระหนก“ท่านยังคิดจะพูดออกมาอีก! ไม่รู้สึกอายหรืออย่างไร?!” เหมยลี่ถลึงตามองเขา ใบหูแดงก่ำหลงฮุ่ยหมิงมองสีหน้าแดงระเรื่อของภรรยา กระตุกยิ้มมุมปาก จับมือที่ปิดปากออกโน้มหน้าเข้าใกล้ กระซิบเสียงเบาข้างหู “ภรรยาต้องขออภัยที่ทำให้เจ้าเขินอาย ทว่าใบหน้าขัดเขินของเจ้าช่างน่ามองยิ