All Chapters of หวนคืนมาเป็นพระชายาผู้เก่งกาจ: Chapter 11 - Chapter 20

ความตั้งใจของเฉิงอี้เฟยมีสองอย่างหนึ่งคือลองทำอาหารรสชาติโลกนั้นให้จางหลิวได้ลองกิน และสองทำอาหารให้มีรสชาติตรงกับรสปากของนางแม้รสชาติอาหารที่กินมาตลอดสองวันจะไม่ได้ถือว่าแย่แต่ก็ไม่จัดจ้าน ทุกอย่างถูกปรุงรสเหมือนอาหารคนป่วยในโรงพยาบาลไม่มีผิดเมื่อก่อนไม่เคยรู้สึกว่ารสชาติอาหารอ่อนไปแต่พอได้ลองลิ้มรสอาหารแสนโอชะจากโลกพัฒนาแล้วจะให้นางทนกินอาหารรสชาติจืดชืดเช่นเดิมได้อย่างไร !เฉิงอี้เฟยทำใจยอมรับไม่ได้ที่ต้องทนกินอาหารรสชาติอ่อนทุกมื้อ หญิงสาวจึงตั้งใจแน่วแน่ว่า สิ่งแรกที่จะพัฒนาให้ดีคืออาหาร!!ต้องปรับเปลี่ยนรสชาติอาหารของจวนแม่ทัพให้ดีขึ้นก่อนจากนั้นค่อยลงมือทำอย่างอื่นเฉิงอี้เฟยคิดด้วยใจมาดหมั่นก้าวเดินหนักแน่นประดุจกำลังจะไปออกรบมาหยุดหน้ากระทะใบใหญ่หัวหน้าพ่อครัวไม่สามารถขัดความต้องการพระชายาขยับหลีกทางให้อย่างจำนน ชายสูงวัยืนมองอยู่ข้าง ๆ ใช้สายตาตรวจสอบอย่างระมัดระวังเผื่อพระชายาหยิบจับพลาดตนจะได้ยื่นมือช่วยเหลือได้ทันเฉิงอี้เฟยไม่ได้กังวลเลยว่าการกระทำของนางจะทำให้คนอื่นสงสัย พวกเขาทุกคนล้วนรู้แจ้งอยู่แก่ใจว่าพระชายาจวนอ๋องทำอาหารเป็นหากจะให้ย้อนความคงต้องพูดตั้งแต่ตอนเฉ

เตรียมการทุกอย่างเสร็จแล้วขั้นตอนต่อไปคือการลงมือทำเฉิงอี้เฟยขอให้บ่าวจุดไฟให้จากนั้นก้าวไปยืนหน้าเตาลงมือทำอาหารทันทีเพราะทุกอย่างถูกจัดเตรียมหมดแล้วจะทำต่อจึงง่ายมาก ขั้นแรกเฉิงอี้เฟยตักน้ำใส่ในกระทะใบใหญ่ ปล่อยให้น้ำเดือนแล้วนำไก่ลงไปต้ม ต้มด้วยไฟอ่อนค่อย ๆ ช้อนตักฟองออกหลังตักฟองออกแล้วก็เติมสมุนไพรลงไป ไม่ว่าจะเป็นพุทราจีน รากบัว เก๋ากี้ และอีกมากมาย ปรุงรสด้วยเกลือ น้ำตาล ซีอิ๊ว ปิดฝาตุ๋นต่อไปจนไก่เปื่อยยุ่ยได้ที่คนยืนช่วยอยู่ข้าง ๆ มองไก่ตุ๋นของพระชายาไม่วางตาพวก สูดดมกลิ่นหอมที่พึ่งจะเคยได้กลิ่นเป็นครั้งแรกน่ากินมาก!!อาหารจานแรกเสร็จแล้วเฉิงอี้เฟยก็หันมาทำรายการที่สอง มีน้ำแกงแล้วก็ต้องมีกับข้าวอย่างอื่นด้วยขั้นแรกตักน้ำมันใส่กระทะใบใหญ่ นำเต้าหู้หั่นเป็นชิ้นพอดีคำคลุกกับแป้งลงไปทอดให้เหลืองแล้วตักขึ้นพักไว้เฉิงอี้เฟยตักน้ำมันส่วนเกินออกแล้วต่อด้วยเทกระเทียมสับลงในกระทะผัดกระเทียมจนเปลี่ยนสีเหลืองส่งกลิ่นหอมถึงค่อยนำเนื้อหมูสับลงไปผัด ปรุงรสด้วยเกลือ ซีอิ๊วขาว น้ำตาล พริกแห้งหั่นซอยเพิ่มรสชาติและสีสัน ก่อนจะนำเต้าหู้ที่ทอดไว้ลงไปคลุกเคล้า เติมสีสันด้วยต้นหอมซอยตักขึ้นใ

หลายสิ่งหลายอย่างเริ่มเปลี่ยนไปตั้งแต่เฉิงอี้เฟยตื่นขึ้นมา หลัก ๆ คือรสชาติอาหารนับตั้งแต่สองพ่อลูกได้กินรสมือพระชายาเขาก็ไม่สามารถกลับไปกินอาหารรสชาติเดิมได้อีก แถมยังกระตือรือร้นต้องการอยากจะรู้ว่านอกจากอาหารที่พระชายาทำให้กินวันนั้นยังมีอาหารอร่อยอีกมากน้อยแค่ไหนที่เขายังไม่เคยได้ลองกิน“อีกไม่นานก็จะถึงฤดูหนาวแล้ว ที่โลกนั้นมีอาหารอะไรที่นิยมกินกันช่วงฤดูหนาวหรือไม่?” ท่านอ๋องผู้ว่างเว้นจากงานราชการหันมองคู่สนทนาอยู่ข้างลานกว้าง เอ่ยถามเรื่องที่ตนสงสัยเฉิงอี้เฟยละสายตาจากลูกน้อยที่กำลังฝึกเขียนตัวอักษร “ท่านไม่กังวลว่าข้าจะเหนื่อยแล้วหรือถึงได้เอ่ยถามเรื่องอาหารกับข้า”คนถูกย้อนถามยิ้มแห้งเอ่ยขึ้นมาว่า “เจ้าเพียงพูดออกมาก็พอ ส่วนที่เหลือปล่อยให้เป็นหน้าที่ของบ่าว”คนฟังส่ายหัวยิ้ม ๆบอกแล้วสำหรับจางหลิวนะเรื่องรสชาติอาหารถือเป็นสิ่งสำคัญเฉิงอี้เฟยนึกรายการอาหารมากมายที่ตนเคยลิ้มลองในโลกก่อน ก่อนจะนึกขึ้นได้ว่ามีอาหารชนิดหนึ่งเหมาะสำหรับฤดูหนาว“มีสิ่งหนึ่งที่ข้าคิดว่าเหมาะสำหรับฤดูหนาวที่” พูดเสร็จก็หันมาพูดกับลูกน้อย“อาเปาแม่ของยืมกระดาษและพู่กันของลูกได้ไหม”“ได้ขอรับท่านแม่

เรื่องของถูหรานผ่านไปแล้ว เฉิงอี้เฟยไม่คิดเอาความกับจางหลิวอีก หมายถึงไม่คิดเอาความตอนนี้แต่หลังจากนี้จะยังเอาความหรือไม่นั่นไว้คิดอีกทีพระชายาที่ช่วยสามีรักษาหน้าหันมาพูดคุยกับถูกหราน น้ำเสียงยามเอ่ยออกมาสนิทสนมกว่าก่อนหน้านี้หลายส่วน “สถานะของท่านถูไม่ธรรมดาได้ยินเช่นนี้แล้วสิ่งที่ข้าคิดจะทำคงสำเร็จได้อย่างไม่ต้องกังวล”“พระชายากล่าวเกินไป สิ่งที่ข้าถนัดก็มีเพียงการตีดาบตีเกาะ ส่วนเรื่องอื่น ๆ นั้นยังไม่อาจพูดได้เต็มปากว่าเชี่ยวชาญ”“รู้ตัวเองดีนี่” จางหลิวพึมพำเสียงเบาเฉิงอี้เฟยตวัดสายตามอง ชายหนุ่มจึงปิดปากปล่อยให้พระชายาพูดคุยกับถูกหรานส่วนตนเองหันไปสนใจของอื่น ๆ ภายในบ้านเฉิงอี้เฟยมั่นใจแล้วว่าสามีจะไม่เอ่ยอะไรขึ้นมาอีกจึงหันมาเอ่ยกับถูกหรานทันทีที่นายช่างเห็นพิมพ์เขียวในมือพระชายาใบหน้าเขาถึงกับเผยความสงสัยและสนอกสนใจออกมา “ถึงท่านจะบอกว่าไม่ชำนาญแต่ข้าเชื่อว่าด้วยประสบการณ์หลายปีของท่านถูคงจะสามารถสร้างสิ่งที่ข้าต้องการออกมาได้ไม่ยากนัก”เฉิงอี้เฟยพูดพร้อมยื่นมือไปทางจางหลิว ชายหนุ่มรู้ได้ทันทีหยิบกระดาษที่เก็บเอาไว้ในอกเสื้อส่งให้พระชายา เฉิงอี้เฟยหยิบมาเปิดตรวจสอบดูอีกคร

ต้นฝ้ายมีประโยชน์เยอะมาก สามารถนำมาทำเป็นผ้าห่ม เสื้อผ้า ผ้าพันคอได้หลากหลายมาก โลกนี้มีร้านขายผ้า แต่ส่วนมากเป็นผ้าไหมและผ้าปอป่าน ผ้าฝ้ายยังไม่มี เฉิงอี้เฟยจึงไม่กังวลเรื่องการทอผ้าเท่าใดนัก แต่หลัก ๆ คือการสอนความรู้เกี่ยวกับการนำฝ้ายมาทำเป็นเสื้อผ้าเครื่องนุ่งห่มการผลิตฝ้ายจะเกิดการจ้างงาน สิ่งนี้จะช่วยให้คนในเมืองมีงานเพิ่มมากขึ้น พอมีงานแล้วก็จะมีเงิน มีกำลังจับจ่ายใช้สอยเมื่อมีกำลังเงินชีวิตความเป็นอยู่ก็จะดีขึ้นพระชายาตัวน้อยวาดฝันถึงสิ่งที่อาจจะเกิดขึ้นในอนาคตก่อนในหัวจะปรากฏภาพหนึ่งขึ้นมาจริงสิยังมีสิ่งนั้นอยู่!!เมื่อก่อนในยุคที่เทคโนโลยียังไม่ก้าวหน้ามีคนริเริ่มสร้างเตียงอุ่น แถมเตียงอุ่นที่ว่ายังเหมาะกับฤดูหนาวมาก ๆ อีกด้วยจางอี้เปาของนางเป็นคนขี้หนาว ฤดูหนาวทีไรเด็กน้อยมักจะใช้เวลาส่วนมากอยู่ในห้อง แต่ห้องนอนก็ไม่ได้ทำให้บุตรชายอบอุ่นมากเท่าที่ควร จะห่มฝ้าหนามากเกินไปก็ไม่ได้เพราะหนักมากทำให้นอนหลับไม่สบายเท่าใดนักคิดมาถึงตรงนี้เฉิงอี้เฟยพลันรู้สึกอยากหันหลังขึ้นรถม้ากลับจวนไปเสียตอนนี้จะได้พูดคุยเรื่องแผนการกับสามี หากไม่ใช่ว่าดวงตางดงามเหลือบไปเห็นบางอย่าง รวมถึง