All Chapters of หวนคืนมาเป็นพระชายาผู้เก่งกาจ: Chapter 41 - Chapter 50

เช้าวันต่อมาเฉิงอี้เฟย จางหลิว จางอี้เปา พ่วงด้วยจางอี้หมิง และบ่าวคนสนิทสองสามคนเดินทางออกจากจวนแต่เช้ามุ่งหน้าเข้าเมืองวันนี้หญิงสาวมีสิ่งที่ต้องการทำอยู่สามเรื่องเรื่องแรกไปโรงทอผ้า นางต้องการซื้อโรงทอผ้าร้างที่คนในเมืองดำเนินการต่อไม่ไหวมาเป็นของตน จริงอยู่ที่คราวแรกนางคิดจะส่งต่อวิธีการให้โรงทอผ้าในเมือง ทว่าหลังพูดคุยปรึกษากับจางหลิวและจางอี้หมิงทั้งสองคนคิดเห็นตรงกันว่าต้องการให้นางเป็นคนดูแลประการแรกเพื่อให้ง่ายต่อการตรวจสอบและติดตามขั้นตอน วิธีการและคุณภาพของสินค้า ประการที่สองเพื่อป้องกันเจ้าของโรงทอนำความรู้ไปเอารัดเอาเปรียบผู้อื่น และประกายสุดท้ายเพื่อป้องกันไม่ให้ขุนนางหาผลประโยชน์กับกิจการที่อาจจะพลิกหน้าประวัติศาสตร์ของแคว้นเฉิงอี้เฟยไม่เอ่ยแย้งสักประโยค สาเหตุหลักที่นางตกลงทำตามที่ทั้งสองคนพูดเพราะต้องการหาอะไรทำนอกเหนือจากงานดูแลเงินภายในจวนหญิงสาวรู้สึกว่าการได้ลงมาดูแลใกล้ชิดคนในเมืองจะช่วยลดความหวาดกลัวที่พวกเขามีต่อนางและครอบครัว อีกทั้งยังสร้างความน่าเคารพนับถือได้ง่ายปกครองคนด้วยความจริงใจเผื่อแผ่ ยอมรับฟังปัญหาของพวกเขา ย่อมดีกว่าปกครองด้วยความกลัวเฉิงอี

“ท่านถูผลงานชิ้นนี้ของท่านยอดเยี่ยมมาก ตรงตามที่ข้าต้องการทุกอย่าง”เพียงประโยคเดียวก็สามารถคลายความกดดันตลอดหลายวันที่ผ่านมาให้สลายหายไป ถูหรานถอนหายใจเฮือกใหญ่ทรุดลงกับพื้น“ท่านถู !!” หญิงสาวตกใจคิดจะยื่นออกไปชั่วพยุง ทว่าถ้อยคำต่อมาของเขากลับทำให้นางหยุดชะงัก“ดี ดีจริง ๆ ดีจริง ๆ ดีจริง ๆ ที่ถูกใจท่าน” น้ำเสียงและสีหน้าเขาเต็มไปด้วยความโล่งใจ เฉิงอี้เฟยเห็นแล้วใบหน้าพลันประดับรอยยิ้ม“ท่านถูหลายวันนี้มานี้เหนื่อยท่านแล้ว”“ไม่เลยขอรับ ข้าน้อยรู้สึกดีมาก ที่ผลงานของข้าน้อยทำให้พระชายาพึงพอใจ”ทั้งที่เขาเป็นถึงหัวหน้าช่างตีเหล็กแห่งกองทัพหลวง แต่กลับไร้ซึ่งความถือตัวและหยิ่งผยอง คนเช่นนี้หายากมากจริง ๆเมื่องานชิ้นแรกเสร็จออกมาแล้ว เฉิงอี้เฟยจึงขอให้ถูหรานสร้างกระทะออกมาให้อีกสิบอัน ถึงการสั่งให้หัวหน้าช่างตีเหล็กทำงานเล็กน้อยเช่นนี้จะเป็นการใช้งานคนอย่างเสียเปล่า แต่ใครใช้ให้นางไม่รู้จักช่างตีเหล็กคนอื่นเลยเล่าหากจะโทษต้องโทษสามีที่แนะนำคนเก่งกาจเช่นนี้มาให้“ลูกสะใภ้เจ้าคิดจะใช้ของรูปร่างแปลกตาทำอะไรหรือ?” จางอี้หมิงเอ่ยถามหลังเดินออกจากบ้านมา“ไว้ทำของอร่อยเจ้าค่ะ เมื่อเช้าลูกไ

“จางหลิว อึก ตอนนี้พวกเราอยู่ข้างนอก” มือเล็กกว่ายื่นออกไปหยุดการกระทำของเขา ทว่าคนที่นางนั่งตักอยู่กับหันมากระซิบข้างหู“พระชายาตกใจ สามีเช่นข้าควรอยู่ใกล้ ๆ คอยปลอบประโลม”ปลอบประโลมอะไรของท่าน !! ท่านเรียกการลูบไล้เช่นนี้คือการปลอบโยนอย่างนั้นหรือ !!“อ๊ะ ! อื้อออ” ร่างบนตักสั่นสะท้านเมื่อลิ้นสากเลียวนอยู่ข้างใบหู จางหลิวอ้าปากขบเม้มใบหูอ่อนนุ่ม ก่อนแลบลิ้นเลียปลอบประโลมเฉิงอี้เฟยเม้มปากแน่นยกมือขึ้นปิดปาก กลั้นเสียงไม่ให้เล็ดลอดออกไป แต่ท่าทางอดกลั้นเช่นนี้ของนางกลับทำให้จางหลิวพึงพอใจมากชายหนุ่มกระตุกยิ้มมุมปาก ประกายความรู้สึกบางอย่างวาบผ่านนัยน์ตา ฝ่ามือที่หยอกเย้ากลางหลังหยุดนิ่ง เปลี่ยนมาจับบั้นท้ายงดงามดันให้ร่างกายแนบชิดกันมากขึ้น“พระชายาดูสิ เพียงแค่ได้ยินเสียงเจ้าข้าก็เป็นถึงขนาดนี้แล้ว”เฉิงอี้เฟยถลึงตามองเขา สีหน้าขุ่นเคือง ยกมือจับไหล่กว้างกระซิบเสียงลอดไรฟันข้างหู“ปล่อยข้าเดี๋ยวนี้”“เจ้าไม่สงสารข้าบ้างหรือ? ดูสิสามีเป็นถึงขนาดนี้แล้ว เจ้ายังจะใจดำปล่อยให้ข้าทรมาน” น้ำเสียงออดอ้อน ท่าทีน่าสงสารเฉิงอี้เฟยแทบจะไม่เชื่อสายตาตนเอง ท่าทางเช่นนี้นี่มันอะไรกัน นี่ยังใช่

“พ่อบ้านท่านมารอข้าหน้าจวนเช่นนี้คงจะตามหาสิ่งนั้นมาได้สินะ”ทันทีที่ก้าวลงจากรถม้าก็เห็นอีกฝ่ายยืนรออยู่หน้าจวนเฉิงอี้เฟยจึงเอ่ยถามอย่างรู้ทัน“ขอรับพระชายาสิ่งที่พระชายาให้พวกบ่าวตามหาได้กลับมาแล้วขอรับ”“เช่นนั้นก็ดีเลยรีบพาข้าไปดูหน่อย”“ตามมาทางนี้เลยขอรับ”พ่อบ้านรีบร้อนนำทาง เฉิงอี้เฟยเห็นดังนั้นจึงหันมาหาสามี“รบกวนท่านพาลูกเข้าไปนอนในห้องหน่อยนะ”“ได้”จางหลิวพยักหน้ารับมองเฉิงอี้เฟยผละตัวเดินตรงไปทางห้องครัว...“สมกับเป็นพ่อครัวฉิวจัดการทุกอย่างได้ดีจริง ๆ ”“ข้าน้อยเพียงทำตามคำสั่งของพระชายาเท่านั้น การที่ข้าน้อยสามารถตอบสนองความต้องการของพระชายาได้ถือเป็นวาสนาของข้าน้อยแล้ว”ดวงตางดงามเหลือบมองฉิวเจ๋อยืนส่งยิ้มประจบมาให้ มุมปากพลันกระตุกยิ้มรู้ทันยื่นมือออกมาหยิบฮวาเจียวหมุนไปมาตรงหน้าเจตนาแท้จริงของเขาคืออะไรเฉิงอี้เฟยรู้ดีฉิวเจ๋อก็แค่อยากจะรู้เสียเต็มแก่ว่าสิ่งที่นางให้เขาตามหาใช้ทำอะไรได้บ้าง ที่เขาพยายามค้นหาเต็มที่เสียขนาดความอยากรู้อยากเห็นของล้วนมีส่วนหาใช่เพียงแค่พยายามทำตามคำสั่งนางเสียเมื่อไรทว่านางก็ไม่คิดเปิดเผยความจริงในใจอีกฝ่าย หญิงสาวเพียงพยักหน้าพึงพอใจ

ใช้เวลาไม่นานนักชิ้นเนื้อก็สุกได้ที่ เฉิงอี้เฟยคีบให้จางอี้หมิงลองชิมก่อนเป็นคนแรกเหมือนเดิมเมื่อฮ่องเต้ได้รับชิ้นเนื้อมาก็จัดการจุ่มลงไปในน้ำจิ้ม ให้น้ำจิ้มโอบล้อมชิ้นเนื้อจนเป็นประกายแวววาวอึก จางอี้เปาที่จ้องมองอยู่นานแล้วกลืนน้ำลาย ดวงตากลมโตจ้องมองชิ้นเนื้อในมือท่านปู่และเหมือนเด็กชายตัวน้อยจะจ้องมากเกินไป ก่อนจางอี้หมิงจะได้ชิมเนื้อย่างที่ลูกสะใภ้ทำให้ปลายหางตาก็เหลือบเห็นท่าทางของหลานชายตัวน้อย“อาเปาลองกินดูไหม ?”เด็กน้อยกลืนน้ำลาย เม้มริมฝีปาก หันหน้ามองท่านแม่ ก็ก็กเฉิงอี้เฟยเผยยิ้ม อาเปาของนางหิวแล้ว และไม่ใช่แค่อาเปาจางหลิวก็ถูกสีหน้าท่าทางของบิดา และกลิ่นหอมยั่วยวนตรงหน้ากระตุ้นจนท้องกิ่วไม่ต่างกัน“ท่านพ่อเนื้อชิ้นนี้ท่านกินไปเถิดเจ้าค่ะ เดี๋ยวข้าย่างให้อาเปาใหม่”จางอี้หมิงพยักหน้าขึ้นลง เนื้อชิ้นนี้ชุ่มไปด้วยพริกสดสับละเอียดอาเปาคงจะกินไม่ได้จริง ๆ จึงน้ำเข้าปากตนเองทันทีที่ลิ้นได้สัมผัสเขาก็ต้องตกตะลึงอีกครั้ง เนื้อสัมผัสแตกต่างจากเนื้อที่ต้มในน้ำแกง ทว่ารสชาติกลับกล่มกล่อมรับรู้รสชาติของน้ำจิ้มและเนื้อได้ดียิ่งกว่า ตัวเนื้อไม่เหนียวมากกำลังดี กัดเข้าไปก็จะได้รส