All Chapters of หวนคืนมาเป็นพระชายาผู้เก่งกาจ: Chapter 21 - Chapter 30

“ไม่ใช่ว่าเสด็จพ่อพึ่งจะส่งจดหมายมาถึงลูกหรือพ่ะย่ะค่ะเหตุใดถึงได้มาปรากฏตัวหน้าจวนลูกได้”“นี่คือท่าทางของเจ้าที่มีต่อพ่อเจ้าหรือ? หากเจ้าไม่ต้อนรับข้าก็ไปเรียกลูกสะใภ้ออกมาข้าไม่อยากคุยกับเจ้า !” ผู้ที่เป็นถึงฮ่องเต้เมินเฉยท่าทีไม่พอใจของบุตรชาย หลุบสายตามองเด็กน้อยตัวเล็กข้างกายจางหลิว“อาเปาวันนี้ปู่มาเยี่ยมท่านแม่ของอาเปา อาเปาให้ปู่เข้าไปได้หรือไม่? ปู่มีของมาให้อาเปาด้วยนะ”“ท่านคือท่านปู่หรือขอรับ?” เด็กน้อยกอดขาบิดาแน่น มองจางอี้หมิงด้วยสีหน้ากังวลด้วยความที่จางอี้เปายังไม่เคยพบหน้าจางอี้หมิงเด็กน้อยจึงมีท่าทีระแวดระวังเกาะขาบิดาไม่ยอมห่างจางหลิวเห็นท่าทางบุตรชายก็หยักยิ้มพึงพอใจจางอี้เปาของเขาทำดีมาก !“ใช่แล้ว ปู่คือท่านปู่ของอาเปา เป็นเพราะปู่ยุ่งมากจึงไม่มีเวลามาเยี่ยมอาเปา หลังปู่ได้ยินข่าวว่าท่านแม่ของอาเปาหายป่วยจึงหาเวลามาเยี่ยม”“ท่านพ่อท่านปู่คนนี้คือท่านปู่ของอาเปาจริง ๆ หรือขอรับ” เด็กน้อยเงยหน้าเอ่ยถาม ต้องการความกระจ่างท่านแม่สอนว่าอย่าเชื่อคำพูดคนอื่นง่าย ๆ และอย่าตามคนแปลกหน้าไป อาเปาจดจำไว้อย่างดีจึงเอ่ยถามบิดาจางหลิวได้ยินคำถามบุตรชายใบหน้าแชมชื่นขึ้นมา

“เจ้ายังไม่ได้ใช่ไหม?” ประโยคเดิมดังขึ้นเหนือศีรษะเขาจึงรู้ว่าเป็นนาง“ข้าพาเจ้ากลับบ้านไม่ได้ จึงเข้าเมืองไปซื้อยามาให้เจ้า เจ้ารู้ไหมว่าการเข้าเมืองไปซื้อมาให้เจ้าข้าอาจจะถูกท่านพ่อดุด่าได้ เพราะข้ายังไม่แต่งงานท่านไม่อยากให้ข้าออกไปเที่ยวเล่นที่ไหน”หญิงสาวข้างกายเริ่มพรั่งพรูคำพูดมากมายออกมา ราวกับว่าอดกลั้นมานานเหลือเกินทั้งที่เขาไม่มีแรงเอ่ยตอบรับ นางก็ยังคงพูดระบายออกมาเรื่อย ๆ ราวกับต้องการจะบอกว่า นางเพียงต้องการคนรับฟังเรื่องราวของนางเท่านั้นเองด้วยการพูดไปเรื่อยเช่นนี้ทำให้เขารับรู้ว่าชีวิตความเป็นอยู่ของอีกฝ่ายจะเรียกว่าดีก็ได้ไม่เต็มปาก แต่จะเรียกว่าน่าสงสารก็ไม่ใช่หญิงสาวผู้ถูกเลี้ยงดูภายในบ้านหลังใหญ่ ความสัมพันธ์ในครอบครัวเรียกได้ว่าดีแต่เปลือก ถูกหลอกล่อด้วยคำว่าสายเลือด ถูกปลอบประโลมด้วยคำหวานหลังแตกสลายเพราะการสูญเสียมารดาหญิงสาวตรงหน้าเขาคนนี้กำลังถูกครอบครัวล้างสมอง และถึงแม้นางจะรู้ตัวอยู่บ้างแต่กับเลือกปิดตาทำเป็นไม่รับรู้อาการบาดเจ็บของชายหนุ่มใช้เวลาหลายวันกว่าจะดีขึ้นตลอดหลายวันที่ผ่านมาเขาต้องทนฟังหญิงสาวบอกเล่าเรื่องราวในแต่ละวันของตนเงียบ ๆครั้งแรกที

เหนือขึ้นไปบนที่นั่งมังกรฮ่องเต้อายุประมาณสี่สิบนั่งหลุบสายตามองบรรดาขุนนางของตนด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง ด้านข้างคือรัชทายาท ส่วนพื้นที่ด้านล่างคือบรรดาขุนนางที่มักอ้างตนว่าภักดีการว่าราชการวันนี้ยังคงดำเนินไปเหมือนเช่นทุกวัน ขุนนางหลายคนหยิบยกปัญหาบ้านเมืองขึ้นมาถกเถียงหาหนทางแก้ไขปัญหาปัญหาที่หยิบยกขึ้นมาถกเถียงผ่านไปเรื่อย ๆ ปัญหาแล้วปัญหาเล่าจนกระทั่งมาถึงหัวข้อการแต่งตั้งผู้แทนท่านแม่ทัพที่จะดูแลกองทัพนับแสนระหว่างที่จางหลิวไม่อยู่“ฝ่าบาทกระหม่อมเห็นชอบให้บุตรชายท่านโหว่ขึ้นรับตำแหน่งแม่ทัพใหญ่ชั่วคราวพ่ะย่ะค่ะ”“เรียนฝ่าบาทกระหม่อมไม่เห็นด้วยพ่ะย่ะค่ะ”“ท่านเสนาบดี ข้าข้อเหตุผลที่ท่านไม่เห็นด้วยได้หรือไม่?” ขุนนางฝ่ายซ้ายที่เอ่ยสนับสนุนบุตรชายท่านโหว่เอ่ยถาม อีกฝ่ายจึงเอ่ยขึ้นมา“แม้ยามนี้สงครามยังไม่เกิดขึ้นแต่ใช่ว่าชายแดนจะสงบสุข การที่ตำแหน่งแม่ทัพใหญ่ว่างเว้นอาจทำให้ฝ่ายศัตรูมองว่าแคว้นเราอ่อนแอจนไม่สามารถคัดเลือกแม่ทัพใหญ่ไว้สำหรับคุมทั้งกองทัพได้ เพื่อป้องกันเหตุการณ์ที่กล่าวมาข้าจึงคิดเห็นว่าควรรีบแต่งตั้งตำแหน่งแม่ทัพใหญ่ชั่วคราว ยามท่านอ๋องกลับมาค่อนคืนตำแหน่งให้ท่าน”อีก

“เรียนฝ่าบาทข้าน้อยนำตัวพยานมาตามคำให้การของท่านแม่ทัพขอรับ!”จางอี้หมิงอนุญาตให้พวกเขาทันทีที่ประตูเปิดออก ขุนนางมากมายถึงได้มองเห็นใบหน้าของพยานเป็นใบหน้าที่พวกเขารู้จักกันดี“โหยวซุนเจ้ามาได้ยังไง !!” โหยวเถาเอ่ยขึ้นอย่างเก็บอาการไม่อยู่จางหลิวใช้โอกาสนี้ถามชายชราว่า“ท่านโหว่รู้จักชายผู้นี้ด้วยหรือ? ชายผู้นี้คือคนที่ข้าจับได้ว่าลักลอบค้าขายเกลือให้ชายแดนข้างเคียง”คำพูดนี้ควรจะเพียงพอให้ชายชรายอมจำนน ทว่าอีกฝ่ายยังคงมองหาทางลอดไปจากสถานการณ์นี้“ท่านแม่ทัพมีใครไม่รู้บ้างว่าท่านกับครอบครัวข้าไม่ลงรอยกัน แล้วข้าจะเชื่อได้อย่างไรว่าท่านพบบุตรชายข้าที่ชายแดนจริง” คำพูดนี้กล่าวหาจางหลิวอย่างชัดเจน หาว่าเขาจัดฉากทุกอย่างขึ้นเพื่อโบ้ยความผิดให้กับตนคนถูกกล่าวหาขบขันขยับตัวลุกขึ้นยืนไม่แม้จะรอคำอนุญาตจากฮ่องเต้“ท่านโหว่คำพูดท่านยอดเยี่ยมจริง ๆ แม้ข้าจะไม่ชอบท่าน แต่ตัวข้าก็ยังมีเกียรติ การกระทำที่จะส่งผลเสียต่อเกรียรติคือสิ่งที่ข้าไม่คิดจะทำ ท่านกล่าวหาว่าข้าใส่ร้ายท่านเช่นนี้ข้าขอถามท่านสักคำ...” นัยน์ตาดำขลับแสนเย็นชาจ้องมองโหยวเถา มุมปากหยักขึ้นเป็นรอยยิ้ม ทว่ารอยยิ้มนี้กลับไปไม่ถ

“ใครบังอาจทำให้เจ้ามีสีหน้าเช่นนี้” เสียงทุ้มต่ำของบุรุษ หยุดชะงักฝ่ามือที่ยื่นออกมาปิดหน้าต่างเฉิงอี้เฟยงเงยหน้าสบตาเจ้าของเงาสูงใหญ่การปรากฏตัวอย่างกะทันหันของบุรุษร่างกายสูงใหญ่เกือบทำให้เฉิงอี้เฟยกรีดร้องออกมาตามสัญชาตญาณ ทว่าทันทีที่สายตาสบเข้ากับนัยน์ตาของผู้บุกรุกเสียงที่ควรจะเปล่งออกมาพลันหยุดชะงักไปแล้วหยาดน้ำตาก็ไหลรินลงมาเงียบ ๆ ไร้เสียงสะอื้นผู้มาใหม่มีสีหน้าร้อนรน สองมือยกขึ้นหวังเช็ดหยาดน้ำตาให้ แต่ใครเล่าจะไปคาดคิดว่าอีกฝ่ายจะโถมเข้ากอดฝ่ามือใหญ่นิ่งค้างกลางอากาศ นัยน์ตาดำขลับหลุบมองคนตัวเล็กกว่า โอบกอดนางเข้ามาด้วยความรู้สึกคะนึงหาอันมากล้นจางหลิวเคยคิดว่าความรู้สึกที่มีต่อนางไม่ได้รุนแรงมากนัก คงเป็นเพียงความชื่นชอบยังไม่ถึงกับรักใคร่ ทว่าหลังต้องห่างกันไกลหลายวัน ได้มาเห็นใบหน้าเศร้าสร้อยของนาง ได้เห็นดวงตาฉ่ำน้ำมีหยาดน้ำตาไหลริน หัวใจเขาพลันปวดหนึบจางหลิวรู้แล้วว่าความรู้สึกนี้หาใช่เพียงความชื่นชอบเพราะมันได้กลายเป็นความรักไปแล้วทั้งสองกอดกันท่ามกลางแสงจันทร์พร่ามัว กว่าเฉิงอี้เฟยจะรู้ตัวก็ถูกชายหนุ่มผลักเข้าไปในห้องพร้อมบานหน้าต่างที่ปิดลง“บอกข้าได้หรือไม่