All Chapters of หวนคืนมาเป็นพระชายาผู้เก่งกาจ: Chapter 61 - Chapter 70

เมื่อคิดแล้วว่าจะช่วยเฉิงอี้เฟยก็เริ่มลงมือทำทันทีเช้าวันต่อมาเฉิงอี้เฟยตื่นแต่เช้าตรู่ขึ้นมาขีดเขียนอะไรบางอย่าง ในโลกนี้ถึงจะมีประทัดและดอกไม้ไฟแต่น่าแปลกที่ยังไม่มีสิ่งที่เรียกระเบิดมือหรือปืนปรากฏขึ้นมาให้เห็น เฉิงอี้เฟยจึงคิดจะใช้ความได้เปรียบนี้พัฒนาอาวุธยิงระยะไกลที่ใช้ในกองทัพคิดแล้วก็ได้แต่ขำโลกก่อนหน้านี้ไม่รู้อะไรดลใจให้นางนึกอยากจะเรียนวิธีทำปืนถึงขั้นเดินเข้าไปศึกษาในพิพิธภัณฑ์และศูนย์ทางการทหารที่เปิดให้ความรู้สำหรับคนสมัยใหม่ ด้วยความรู้ที่มีนี้นางจึงสามารถวาดพิมพ์เขียวของปืนชนิดหนึ่งออกมาได้อย่างแม่นยำ แม้จะพูดได้ไม่เต็มปากว่าถูกต้องเต็มสิบส่วนแต่ส่วนที่คิดว่าสำคัญนั้นเฉิงอี้เฟยสามารถวาดมันออกมาได้อย่างละเอียด“พระชายาเจ้ากำลังคิดจะทำสิ่งใด”จางหลิวเดินเข้ามาในห้องหลังฝึกซ้อมช่วงเช้าเสร็จเอ่ยถามพระชายาเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายเอาแต่ก้มหน้าก้มตาขีดเขียนอะไรไม่หยุดชายหนุ่มเดินมาหยุดข้างกายก้มหน้ามองรูปวาดแปลกตาด้วยความรู้สึกสงสัยใคร่รู้คนถูกรบกวนเงยหน้าสบสายตาอยากรู้อยากเห็นของสามีมุมปากหยักยกขึ้นเป็นรอยยิ้มขี้เล่น“สิ่งที่จะช่วยให้ชาวซยงหนูไม่กล้ามาหาเรื่องแคว้นต้าถังของเรา

“เป็นอย่างไรบ้างนายช่างถูพอจะสร้างได้หรือไม่”เฉิงอี้เฟยเอ่ยถามหลังอธิบายวิธีการและขั้นตอนการประกอบชิ้นส่วนต่าง ๆ ของปืนไรเฟิลให้ถูหรานฟัง นอกจากนี้หญิงสาวยังได้อธิบายเกี่ยวกับวิธีการทำระเบิดมือแก่ถูหรานหลังได้ฟังถึงประสิทธิภาพของอาวุธชนิดนี้เมื่อสร้างสำรเร็จดวงตาถูหรานแทบจะถลนออกมาด้วยความเหลือเชื่อ ตวัดสายตามองเฉิงอี้เฟยราวกับกำลังมองสิ่งมีชีวิตแสนวิเศษในดวงตาเบิกกว้างของเขาเต็มไปด้วยความรู้สึกเทิดทูนสรรเสริญเยินยออัดแน่นอยู่เต็มไปหมดและหากไม่ติดว่านางเป็นพระชายาของท่านอ๋องถูหรานก็อยากจะดึงนางมาแหวกดูว่าภายในสมองมีอะไรซ่อนอยู่บ้างเหตุใดถึงได้มีความคิดล้ำเลิศถึงเพียงนี้ในชีวิตนายช่างอย่างเขาสิ่งที่ทำให้ไฟในใจลุกโชนได้มีไม่กี่อย่าง นอกจากความแปลกใหม่ในการสร้างอาวุธสงครามและความรู้สึกฮึกเฮิมที่ได้สร้างเกาะป้องกันให้กับทหารหลายพันนายของแคว้นแล้วก็ไม่มีอะไรจุดชนวนไฟในการสร้างของเขาได้เลยสักครั้งแต่ทว่านับตั้งแต่ได้เริ่มพูดคุยทำความรู้จักกับพระชายาสิ่งที่อีกฝ่ายมอบให้มาล้วนสามารถจุดไฟในใจเขาได้ทุกครั้ง แต่นั่นกลับเทียบไม่ได้กับพิมพ์เขียวที่มีอยู่ในมือตอนนี้เพียงแค่ได้ฟังคำอธิบาย วิธีก

แม้ในใจเฉิงอี้เฟยจะอยากรู้ว่าเวลาจางหลิวอยู่ในค่ายทหารพูดถึงนางไว้อย่างไรบ้าง แต่สถาณการณ์ตอนนี้กลับไม่อำนวยให้นางทำอย่างใจนึกเพราะยังมีเรื่องอื่นที่สำคัญกว่าความอยากรู้อยากเห็นของนางหญิงสาวส่งสายตาขอความช่วยหลือจากสามี ท่านอ๋องเองก็รู้ถึงเจตนาภายในแววตาจึงก้าวขาเข้ามาช่วยเหลือ บอกให้คนทั้งหมดกลับไปทำงาน หากต้องการพูดคุยกับพระชายาหลังจากนี้ยังมีเวลาอีกมากหลบการห้อมล้อมของผู้มาได้แล้ว ทั้งสี่คนก็เดินเข้ามาในห้องเริ่มพูดคุยถึงสาเหตุหลักที่ทำให้เดินทางมาถึงค่ายทหารจางหลิวและเฉิงอี้เฟยหย่อนตัวนั่งบนเก้าอี้ สองคนที่เหลือยืนอยู่ไม่ห่างกาย“นายช่างถู อาซวนเจ้าเองก็นั่งลงด้วย”ซวนซื่อมองหน้าอาจารย์ สีหน้าประหม่า“นั่งลงเถิด เรื่องที่ต้องพูดคุยกันใช้เวลาไม่น้อย นั่งคุยกันจะได้พูดคุยสะดวกหน่อย”เฉิงอี้เฟยเอ่ยขึ้นมาอีกประโยค“ถูหรานพระชายาพูดออกมาแล้วก็นั่งลง ศิษย์ของเจ้าด้วยอีกคนอย่าให้นางรู้สึกไม่สบายใจ”“ขอรับ”เมื่อทั้งสองคนนั่งลงแล้วเฉิงอี้เฟยก็บอกให้ถูหรานนำพิมพ์เขียวออกมากางบนโต๊ะให้ซวนซื่อดูเมื่อชายหนุ่มเห็นภาพบนกระดาษในใจพลันเกิดความรู้สึกสงสัยใคร่รู้ขึ้นมาทันที ความสงสัยนี้ของเขาอยู

ยุ่งวุ่นวายอยู่ทุกวันผ่านไปไม่ทันไรรู้ตัวอีกทีฤดูหนาวก็ก้าวเข้ามาเยือนแล้วอากาศข้างนอกเย็นจนต้องยกมือขึ้นห่อไหล่ ด้านในอบอุ่นกำลังดีพานให้รู้สึกขี้เกียจจนไม่อยากละห่างจากที่นอนเฉิงอี้เฟยเองก็เป็นหนึ่งในคนที่ไม่อยากลืมตาตื่นขึ้นมาสัมผัสอากาศหนาวเย็น หญิงสาวซุกตัวใต้ผ้าห่มขยับร่างกายเข้าหาความอบอุ่นข้างกาย ยกมือขึ้นโอบเอวจางหลิว ซุกซบใบหน้าเข้าหาซอกอกอุ่น“อื้ออ”น้ำเสียงพึงพอใจเล็ดลอดออกมาจากริมฝีปากงาม เปลือกตาปิดสนิทมุมปากยกขึ้นเล็กน้อยบ่งบอกให้รู้ว่ารู้สึกพึงพอใจมากแค่ไหนคนถูกสวมกอดเผยยิ้มมุมปาก ใช้หลังมือยันศีรษะนอนตะแคงข้าง ดวงตาดำขลับจ้องมองภรรยาด้วยแววตารักใคร่ ฝ่ามือหนาหนักยกขึ้นโอบเอวคอดดึงเข้าหาให้ร่างกายแนบสนิทมากขึ้น ก้มหน้าลงซูดดมกลิ่นหอมเป็นเอกลักษณ์จากกายบาง กระซิบกระซาบเสียงกระเส่าลมร้อนเปารดลำคอ“พระชายาได้เวลาตื่นแล้ว”“อืออออ”คนถูกก่อกวนหดคอถอยหนี ซุกใบหน้าเข้าหาอกแกร่งมากกว่าเดิมจางหลิวหลุดยิ้มขำตัดสินใจเอ่ยเรียกอีกครั้ง“พระชายาไม่ใช่ว่าสั่งให้ข้าปลุกยามเช้าหรือ หากยังไม่ตื่นจะสายแล้วนะ”หากไม่ใช่ว่านางสั่งไว้ตั้งแต่เมื่อวานมีหรือจางหลิวจะยอมปล่อยโอกาสได้ใกล้ชิดเ

“เจ้าสองเจ้ารู้หรือไม่ว่าท่านอ๋องเรียกพวกเรามารวมตัวกันด้วยเหตุใด แล้วไหนจะสั่งให้จัดการลานฝึกซ้อมอีก”“ข้าไม่รู้ ข้าเองก็พึ่งรู้เรื่องพร้อมพวกเจ้าจะไปรู้เรื่องได้อย่างไร”“เรื่องนี้คงไม่ได้เกี่ยวข้องกับพระชายาใช่หรือไม่ ? หลายวันมานี้ไม่ใช่ว่าพระชายาเข้าออกค่ายทหารบ่อยครั้งหรือ ?”“เรื่องในกองทัพจะเกี่ยวกับพระชายาได้อย่างไร ? ถึงพระชายาจะมีความคิดล้ำเลิศสามารถคิดค้นผ้าจากฝ้ายได้จนตอนนี้แทบจะกลายเป็นจุดเด่นของเมืองและยังคิดเตียงนอนที่เรียกว่า คั่ง ซึ่งช่วยให้ที่นอนอบอุ่นยามค่ำคืน แต่นั่นก็ไม่ได้หมายความว่าพระชายาจะรู้เรื่องเกี่ยวกับกองทัพเสียหน่อย”“หากไม่เกี่ยวกับพระชายาแล้วเหตุใดท่านแม่ทัพถึงได้เรียกพวกเรามารวมตัวกันเล่า คงไม่ใช่ว่าชายแดนเริ่มมีการเคลื่อนไหวใช่ไหม”“พวกเจ้าพูดกันพอหรือยัง เรื่องราวยังไม่กระจ่างไม่จำเป็นต้องพูดให้มากความ รอท่านแม่ทัพปรากฏตัวถึงคราวนั้นพวกเจ้าค่อยซักถามให้แน่ชัด”อาซินรองแม่ทัพคนสนิทของจางหลิวตวัดสายตามองทหารชั้นผู้น้อยกระซิบกระซาบพูดคุยกันไม่หยุด พวกเขาถูกสายตาคมดุจริงจังของเขามองจนสะดุ้งก้มหน้ามองพื้นจัดการทหารปากมากแล้วก็ดึงสายตากลับมามองลานกว้างตร