สามีดีเด่น (1)

พู่กลิ่นจำไม่ได้ว่าตัวเองตอบคำถามนั้นของกานต์ไปอย่างไร

แต่ถ้าถามว่าเธอเหงาไหม... อาจจะไม่ต้องรอให้ถึงวันที่ลูกโตขนาดนั้น เธอก็รู้ตัวว่าตัวเองเหงา ยิ่งตอนที่ได้อยู่กับชวินทร์เพียงลำพังแค่สองคน ยิ่งเป็นอะไรที่เหงามาก

ที่ผ่านมา การได้ทุ่มเทชีวิตให้กับชวินบุตรก็พอช่วยให้ลืมความหมางเมินของสามีไปได้ พู่กลิ่นเป็นแม่เต็มตัว ต่อให้อยู่ในวัยที่ยังไม่บรรลุนิติภาวะก็ตาม แต่เธอก็ทำทุกอย่างตามคำแนะนำของคุณแม่สามี แม้จะยังเด็กมาก แต่ก็ทำได้ดีและไม่มีขาดตกบกพร่อง จนคนที่ตั้งแง่มีอคติต่อเด็กใจแตกอย่างคุณนายเอื้อมเดือนยังชื่นชม... หากเธอไม่รู้จริง ๆ ว่าการที่เธอพยายามเป็นแม่ที่ดีให้ได้ มันทำให้ละเลยหน้าที่เมียที่ควรไปหรือเปล่า

เพราะหลังจากที่คลอดชวินบุตรออกมา ความสัมพันธ์ของเธอกับสามีที่เคยดีมาตลอดก็จืดจาง

และทุกวันนี้ พอลูกเริ่มโต... พู่กลิ่นก็เริ่มสัมผัสได้ถึงความเหงาที่คืบคลาน เมื่อสามีเอาแต่ทำงาน ชวินบุตรเองก็มีโลกของเขาที่เธอเข้าไม่ถึง ลูกมีความมุ่งมั่นตั้งใจ คล้ายกับคนเป็นพ่อในอดีตมาก แล้วถ้าหากวันข้างหน้าลูกชายต้องไปอยู่ที่อื่น มีชีวิตเป็นของตัวเอง สร้างครอบครัวของเขาเอง เธอจะทำอย่างไร

“เป็นไงพู่ ไม่มีแม้แต่สายเดียว?”

พู่กลิ่นตื่นจากความคิดความอ่าน หันไปมองเจ้าของเสียงยานคางที่นั่งอยู่ข้าง ๆ เมธัสตาปรือไปหมดแล้วขณะที่มองมาด้วยความสงสัย “ไม่มีแม้แต่ข้อความ”

คือคำตอบที่เธอตอบกลับไป ก่อนจะกลับมานั่งจ้องโทรศัพท์มือถือของตัวเองอีกครั้ง ตอนนี้เป็นเวลาเที่ยงคืนกว่า แต่นอกจากข้อความของลูกชายที่ส่งมาถามไถ่ว่าจะกลับบ้านอย่างไร ก็ไม่มีใครติดต่อเธอมา โดยเฉพาะสามีตัวดี ที่อ่านแล้วไม่ตอบตอนหัวค่ำ

“เอาน่า ไม่โทร.มาน่ะดีแล้ว ขืนเขาโทร.ตามสิประหลาด แกว่าไหม” ไพลินเหมือนจะมีสติที่สุด เพราะอย่างน้อยก็เป็นคนเดียวที่ทำให้พู่กลิ่นคิดได้

“จริงสิ ฉันจะมานั่งเฝ้ามือถือทำไม น่าจะภาวนาไม่ให้เขาโทร.มามากกว่า” เพราะถ้าเป็นเบอร์ของชวินทร์ ไม่มีทางหรอกที่เขาจะโทร.เพราะห่วง แต่คงจะหาเรื่องด่าสิไม่ว่า “ถ้าเขาทำตัวเป็นห่วงเป็นใยสิน่าขนลุก ไม่ตาม ไม่จิก ไม่ห่วง ไม่สนใจ นี่แหละค่ะคุณชาตัวจริง”

ปากเล็กกระจับพูดเจื้อยแจ้ว พร้อมกับหยิบมือถือของตัวเองที่วางอยู่บนโต๊ะเก็บไว้ในกระเป๋า จากนั้นก็ยกแก้วขึ้นจิบ แค่จิบเท่านั้น เพราะถ้าขืนดื่มเยอะกว่านี้ ไอ้หลายขวดที่วางเรียงรายอยู่ตรงหน้ามีหวังได้พุ่งออกมาจากปาก

“เมาหรือเปล่าครับน้องพู่” กานต์นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามพู่กลิ่นตลอดทั้งคืน แต่ในขณะที่พูดคุยกับน้อง ๆ คนอื่น ๆ แต่สายตาของชายหนุ่มก็ยังวนเวียนอยู่กับผู้หญิงที่อยู่ตรงหน้า “ตาจะปิดแล้วนะ”

ชายหนุ่มไม่ได้แสดงออกว่าสนใจพู่กลิ่น แต่เขาก็รับรู้ทุกอากัปกิริยาของหญิงสาว ได้ยินว่าเธอบ่นเรื่องสามีกับเพื่อนสนิททั้งสอง ได้รับรู้ชีวิตความเป็นอยู่ของเธอในบางด้าน อันที่จริงพู่กลิ่นก็ไม่ได้โดดเด่นไปกว่าคนอื่นหรอก แต่เธอมีบางอย่างที่ดึงดูดเขาได้ ซึ่งบางอย่างที่ว่าก็คงเป็นเรื่องราวที่น่าสนใจของคู่อริอย่างชวินทร์ละมั้ง

“เมานิดหน่อยค่ะ แต่ง่วงมากกว่า” พู่กลิ่นบอกไปตามตรง เริ่มพูดคุยเป็นกันเองเมื่อได้ชนแก้วกับกานต์หลายครั้ง “ปกติไม่เกินสามทุ่มพู่ก็หลับแล้วละค่ะ แต่ถ้าวันไหนสามีกลับดึกก็นอนช้าหน่อย แต่ก็หลับรออยู่ดี”

ถ้าเป็นวันธรรมดา ไม่มีเรื่องใหญ่หรือคดีที่ทำไม่วุ่นวายเกินไป ชวินทร์ก็จะกลับบ้านไม่เกินสี่ทุ่ม เร็วบ้างช้าบ้าง แต่ก็ไม่เคยหายไปค้างที่ไหน หน้าที่ของพู่กลิ่นก็คือรอ เพื่อจะได้หาอะไรเบา ๆ ให้สามีกินก่อนนอน หรือคอยช่วยจัดการเรื่องเสื้อผ้าหน้าผมที่เขาต้องใส่ในวันต่อไป

กระทั่งตอนที่สามีจบวันของเขาด้วยการเข้าห้องทำงานนั่นแหละ พู่กลิ่นถึงจะสามารถหลับตานอนได้ เพราะมันหมายความว่าเขาไม่ต้องการอะไร ไม่หิวกลางดึก ไม่ทำของหาย หรือเรียกอีกอย่างว่าไม่มีอะไรต้องใช้นั่นแหละ

“ไม่น่าเชื่อว่าชวินทร์จะโชคดีขนาดนี้” เป็นความจริงที่กานต์รู้สึก เขาเอ่ยออกมาด้วยรอยยิ้ม เกิดเป็นความรู้สึกอิจฉาในใจขึ้นมา แต่คนเมาก็ไม่ได้สนใจอะไรตอบรับมากไปกว่าการส่ายหน้าไม่เห็นด้วย “แล้วง่วงอย่างนี้จะสนุกได้อีกเหรอครับ ถ้าไม่ไหวแล้ว พี่ไปส่งได้นะ... พรุ่งนี้ยังต้องทำงาน พี่ก็คงต้องขอตัวเหมือนกัน”

กานต์เองก็งานยุ่งพอ ๆ กับชวินทร์นั่นแหละ แต่เขายังเป็นหนุ่มโสดไง เลยต้องหาเวลาออกมาผ่อนคลายบ้าง ไม่เหมือนรายนั้นหรอก ชวินทร์ไม่ดื่ม ไม่เที่ยว ทำตัวเป็นหุ่นยนต์บ้างาน ซึ่งฟังจากสิ่งที่พู่กลิ่นบ่นให้เพื่อนฟัง กานต์ก็คิดว่าเรื่องนี้อาจจะเป็นข้อดีข้อเดียวของมัน นอกจากนั้นก็แย่สุด ๆ แย่แบบที่หาใครเปรียบไม่ได้