สามีดีเด่น (3)

“สาวไปนอนเถอะ พี่ขึ้นไปเองได้” เมื่อเดินมาถึงห้องโถงใหญ่ของบ้าน พู่กลิ่นก็หันไปบอกสาวรับใช้ เมื่อร่างเล็กแยกตัวจากไป คุณนายของบ้านก็จำเป็นต้องสูดลมหายใจเข้าปอดเฮือกใหญ่ ก่อนจะตบหน้าตัวเองให้ตื่นเบา ๆ เพราะมั่นใจว่าตอนนี้สามีคงยังไม่นอน และเธอก็จำเป็นต้องเผชิญหน้า

ขาเรียวก้าวขึ้นบันได ไม่เข้าใจว่ามันจะสั่นทำไม ทั้งที่ไม่ได้ทำอะไรผิด แต่ทำไมถึงกลัวขนาดนั้น

เพราะชวินทร์เป็นคนดุเหรอ ไม่หรอก ไม่น่าจะใช่เหตุผลนั้น เพราะต่อให้เขาดุแค่ไหน แต่ชายหนุ่มก็ไม่เคยพ่นคำหยาบคาย ไม่มีขึ้นเสียง ยิ่งเรื่องทำร้ายร่างกายยิ่งไม่เฉียดใกล้ คงเป็นเธอเองแหละมั้งที่เกรงใจ ก็วันนี้ละเลยหน้าที่ไปหลายอย่าง

ประเด็นสำคัญคือเรื่องอาหาร ทั้งที่เตรียมให้ลูกพร้อมสรรพ แต่ไม่มีของเขาเลยสักอย่าง

คุณแม่ยังสาวถอนหายใจออกมา คงต้องยอมรับชะตากรรม อะไรจะเกิดก็ให้มันเป็นไปตามนั้น เมื่อดีลกับตัวเองได้ก็เอื้อมมือไปบิดลูกบิด เปิดประตูอย่างเบามือและปิดลงให้เบากว่า ก่อนจะถอนหายใจออกมายืดยาวทันทีที่พบกับเตียงว่างเปล่า... อย่างน้อยชวินทร์ก็ยังไม่นอน

คราวนี้ไม่ต้องเกรงใจจนเกร็งอีกต่อไป พู่กลิ่นจึงก้าวเดินอย่างคนปกติ ไม่จำเป็นต้องย่องเบาขนาดนั้น

เอากระเป๋าไปเก็บยังที่ทางของตัวเอง ซึ่งเป็นห้องเสื้อผ้าของเธอกับเขาที่ถูกกั้นไว้ติดกับห้องน้ำ จากนั้นก็เดินย้อนกลับมายังห้องนอนใหญ่อีกครั้ง เพื่อก้าวไปเปิดประตูเชื่อมอีกฝั่ง โดยไม่ลืมที่จะเคาะให้อีกฝ่ายได้ยินสัญญาณก่อนที่จะเดินเข้าไป

“ชา...” พู่กลิ่นเอ่ยเรียกเสียงหวาน แต่เสียงนั้นก็ต้องขาดหายไปเมื่อเห็นว่าชายหนุ่มกำลังคุยโทรศัพท์ ดวงตากลมโตหันไปมองนาฬิกาที่ติดอยู่ข้างฝา เข้าใจว่าเขางานยุ่งและจำเป็นต้องทำงานตลอดเวลา แต่ตีสองเนี่ยนะ?

ลูกความ? หรือเพื่อนร่วมงาน? ที่ไหน... เขาคุยกันเวลานี้

พู่กลิ่นไม่ปิดบังแววตาที่เต็มไปด้วยความสงสัยของตัวเอง แต่ชวินทร์ก็ไม่ได้ส่อพิรุธว่าเป็นสายที่คุยตรงหน้าเธอไม่ได้ ชายหนุ่มแค่ปรายตามองมาที่เธอ ก่อนจะเอ่ยขึ้นกับปลายสายด้วยประโยคที่ทำให้เธอวางใจ

“ภรรยาผมเองครับ... เอาไว้วันพรุ่งนี้ผมจะแจ้งเรื่องรายละเอียดอีกที ตอนที่เราเจอกัน” จากนั้นเขาก็เอ่ยออกมาอีกสองสามคำ วางสายลงและหันมามองหน้าภรรยาด้วยสายตาที่พู่กลิ่นไม่แน่ใจว่าไม่พอใจหรือเปล่า

แต่เธอก็ยังทำใจดีสู้เสือด้วยการเดินเข้าไปหาร่างสูงที่นั่งอยู่หลังโต๊ะทำงาน พิงสะโพกไปกับหินแกรนิตที่สั่งทำพิเศษ เผชิญหน้ากับคนเป็นสามีที่กำลังพิงไหล่กว้างไปกับเก้าอี้ตัวใหญ่ และจ้องมองมาที่เธอด้วยสายตาเรียบเฉยเหมือนทุกครั้ง

“คุยกับใคร” เพราะความเมาแหละ ทำให้พู่กลิ่นถามในสิ่งที่ไม่ควรถาม ทั้งที่ปกติเธอรู้ว่าชวินทร์เกลียดมากเวลาที่เธอก้าวก่ายเรื่องงาน ถามซอกถามแซกในสิ่งที่ต่อให้เขาอธิบายเธอก็ไม่มีวันเข้าใจ

ซึ่งถ้าเป็นปกติสามีคงส่งสายตาวาววับมาให้ ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงไม่พอใจว่า ‘อย่ามายุ่มย่ามเรื่องงาน’

แต่คราวนี้เขากลับตอบแต่โดยดี ไม่มีสักนิดที่ฉุนเฉียว แถมยังอธิบายถึงเหตุผล ทั้งที่ปกติไม่เคยทำ “ลูกความ... เขาเพิ่งเจอเบาะแสอะไรบางอย่าง ก็เลยรีบโทร.มาแจ้ง”

ซึ่งพู่กลิ่นก็ฉลาดพอว่าควรเชื่อใจ และพอได้แล้วสำหรับการซักถามในเรื่องงาน เธอแสร้งยิ้มออกมาทั้งที่ในใจถูกสั่นคลอนไปด้วยความรู้สึกบางอย่าง จากนั้นก็เอ่ยถามในสิ่งที่เกี่ยวข้องกับตัวเอง

“ไหนบอกว่าจะกลับดึกไง ทำไมสาวบอกว่ากลับมาตั้งแต่หัววัน”

น่าแปลกที่คำถามนี้ทำให้พู่กลิ่นได้สามีคนเดิมกลับมา การได้เห็นสายตาวาววับจับจ้องใบหน้าด้วยความไม่พอใจ นี่ต่างหากคนที่เธอวางใจ ไม่ใช่คนที่ยอมอธิบายอะไรง่าย ๆ เช่นคนเมื่อกี้

“พ่อเอาแต่ทำงาน แม่ก็ตะลอนไปเที่ยวนอกบ้าน คิดว่าลูกจะรู้สึกยังไงถ้าต้องอยู่บ้านคนเดียวด้วยเหตุผลพวกนั้น”

ชวินทร์เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความไม่พอใจอย่างไม่ปิดบัง เพราะห่วงความรู้สึกของลูกไง เขาถึงต้องรีบกลับบ้าน แต่ดูเหมือนว่าความห่วงใยของเขาจะไร้ค่า กลับต้องหงุดหงิดยิ่งกว่าตอนที่รู้ว่าชวินบุตรเป็นคนเอ่ยปาก บอกให้แม่ออกไปเที่ยวกลางคืน โดยไม่มีใครถามความเห็นของเขาสักคน

แต่ไม่มีหรอกที่พู่กลิ่นจะสำนึกผิด ยิ่งเขาบ่นยาวเหยียดเธอยิ่งได้ใจ เพราะรู้ว่าเท่านี้ยังไม่ถึงกลับโกรธมาก ถ้าโมโหจริง ๆ ไม่มีหรอกที่สามีจะโผล่มาให้เห็นหน้าหรือพูดอะไรออกมา เขาเก่งนักแหละเรื่องทำสงครามประสาท เพราะรู้ละมั้งว่าถ้าทำอย่างนั้น จุดเดือดของพู่กลิ่นก็มีอยู่ไม่ไกล

“วินด์เป็นคนบอกให้พู่ไปเที่ยวเอง เขาไม่ได้บอกเหรอ”

“อืม บอกแล้ว... ดีจริง ตัดสินใจกันเองสองคน ไม่ต้องสนแล้วสิว่าผมจะคิดยังไง” เสียงเข้มเอ่ยถามด้วยความไม่พอใจ “มันเสียเวลาผมไหม ที่ต้องหอบงานมาทำที่บ้าน มันใช่เรื่องหรือเปล่าที่ผมต้องวุ่นวายเพราะคุณ”

เจ้าของร่างอวบอัดยักไหล่ ทำท่าทางกวนบาทาทำเป็นว่าไม่ใส่ใจ เพราะรู้ว่าครั้งนี้เธอเป็นฝ่ายชนะ ต่อให้ไม่ชนะก็ไม่แคร์ จะกลัวอะไรก็ในเมื่อเธอมีพวกมากกว่า ชิ นี่สินะเหตุผลที่เรียกลูกมาคุยด้วยท่าทางจริงจังอย่างที่สาวพูด