ข้ากลัวว่ามันจะคิดชั่วกับเจ้า

ไป๋ถิงเหวินยังไม่วางใจเรื่องของไป๋อี้เหยา เขาจึงไปที่เรือนพักของนางเพื่อพูดคุยอีกครั้ง

“พี่ใหญ่ ท่านยังไม่นอนอีกหรือเจ้าคะ” อี้เหยาปิดไฟเตรียมตัวนอนแล้ว นางจึงแปลกใจที่พี่ชายมาหาในตอนนี้

“อืม พี่มีเรื่องจะคุยกับเจ้า” เมื่อเห็นสีหน้าของไป๋ถิงเหวินกังวล ไป๋อี้เหยาจึงนั่งลงฟังเขาอย่างว่าง่าย

ตอนที่ไป๋ถิงเหวินเอ่ยเรื่องพานเหิงซุนออกมา นางเองก็แปลกใจไม่น้อย “มีเรื่องเช่นนี้จริงเจ้าค่ะ แต่ข้าไม่รู้ว่าคุณชายพานบาดเจ็บได้อย่างไร ตอนนั้นข้าหันหลังอยู่”

“ต่อไปเจ้าอยู่ให้ห่างจากมันเสียหน่อย ข้าจะหาสาวใช้มาเพิ่มให้เจ้า”

“ที่มีอยู่ก็มากแล้ว ท่านย่ากับท่านอาสะใภ้จะเห็นด้วยหรือเจ้าคะ” ตอนนี้เรื่องในจวนล้วนผ่านฝูซื่อและพานซื่อ หากจะเพิ่มสาวใช้ในจวน ต้องได้รับความยินยอมจากพวกนางก่อน

“ข้าจัดการเอง เจ้าอยู่ให้ห่างจากเจ้าแซ่พานนั้นเป็นดี ข้ากลัวว่ามันจะคิดชั่วกับเจ้า”

ไป๋อี้เหยาถอนหายใจออกมา “ข้าเองก็ไม่อยากจะอยู่ใกล้เขาเสียหน่อย เพียงแต่วันนี้ที่เจอ เป็นเรื่องบังเอิญเจ้าค่ะ”

“เจ้าคิดว่าเป็นเรื่องบังเอิญหรือ เรือนพักของมันอยู่ห่างจากข้าเท่าใด หากเดินกลับจากเรือนพักอาหมิ่งจะผ่านเรือนของข้าได้อย่างไร เพียงเท่านี้ก็มองออกแล้วว่ามันเตรียมการมาอย่างดี”

“ข้าก็มัวแต่คิดหาข้ออ้างเพื่อกลับเรือน ลืมไตร่ตรองสิ่งที่ท่านพี่พูดให้ดี” อี้เหยาอดเห็นด้วยกับพี่ชายไม่ได้

“ข้ามาเตือนเจ้าให้รู้ตัวเอาไว้ เพื่อเตรียมรับมือ”

“เจ้าค่ะ” อี้เหยาเดินไปส่งไป๋ถิงเหวินที่หน้าเรือน แล้วนางก็เดินกลับมาที่ห้องนอนของนาง

พานเหิงซุนเองก็ไม่อาจหาเหตุผลมาตอบได้ว่าเขาบาดเจ็บได้อย่างไร เมื่อพานซื่อพาหมอมาที่เรือนพักแล้วสอบถามเขา เขาจึงได้แต่บอกไปว่า “ข้าไปกระแทกกับโต๊ะเข้าถึงได้บาดเจ็บขอรับ” เป็นข้ออ้างที่ฟังไม่ขึ้นเลยสักนิด คนไม่รู้ยังพอมองออกว่ามือของพานเหิงซุนถูกกระแทกจากของแข็งหรือไม่ก็ถูกผู้ใดหักข้อมือมา

“มิใช่ว่าอาเหวินรังแกเจ้าหรือ” พานซื่อยังคงคาดคั้นเขา

“จะเป็นเช่นนั้นได้อย่างไรเล่าขอรับ ข้าเคยพบคุณชายใหญ่ไป๋เพียงหนเดียวเท่านั้น อีกอย่างเรือนพักของข้าก็อยู่ห่างจากเรือนพักของคุณชายใหญ่ ไม่มีทางเดินพบกันแน่ขอรับ”

“เอาเถิด ต่อไปก็ระวังตัวก็แล้วกัน อีกไม่กี่เดือนเจ้าจะเข้าสอบแล้ว หากหายไม่ทันจะเขียนข้อสอบได้อย่างไร”

“ต้องหายทันขอรับ” เขาจะพลาดโอกาสสอบไปได้อย่างไร หากพลาดรอบนี้ต้องรออีกสามปีถึงจะเปิดสอบอีกหน

พานซื่อถามอาการหมอจนแน่ใจว่าไม่มีสิ่งใดน่าเป็นห่วงนางถึงได้กลับเรือนของนางไป

วันต่อมาไป๋ถิงเหวินยังคงไปเรียนที่จวนตระกูลเซียวเช่นเดิม ไป๋อี้เหยาเมื่อได้รับคำเตือนจากพี่ชายนาง จากที่ออกนอกเรือนน้อยครั้งอยู่แล้ว ตอนนี้นางก็แทบไม่ได้ออกเลย

ในตอนเย็นไป๋ถิงเหวินก็กลับมาถึงจวนพร้อมกับสาวใช้สองคน เขาจำเป็นต้องพาสาวใช้ทั้งสองไปรายงานตัวกับฝูซื่อและพานซื่อให้รู้เสียก่อน

“หากสาวใช้ของเหยาเหยาไม่พอ เจ้ามาแจ้งข้าก็พอ เหตุใดต้องวุ่นวายไปหาซื้อมาเองด้วย” พานซื่อมองตำหนิไป๋ถิงเหวินอย่างเปิดเผย

“ท่านอาสะใภ้คิดว่าข้าอยากซื้อพวกนางกลับมาหรือขอรับ หากมิใช่ว่าอาจวินเกิดสงสารพวกนางที่เกือบจะถูกขายเข้าหอโคมแดงเขาจ่ายเงินซื้อพวกนางมา แต่ไม่ยอมพาพวกนางกลับจวน แต่กลับมอบให้ข้ารับพวกนางมารับใช้” ไป๋ถิงเหวินแสร้งถอนหายใจออกมา

พอเอ่ยนามของเซียวหานจวินออกมา ฝูซื่อและพานซื่อก็เหมือนน้ำท่วมปาก ไม่กล้าจะต่อว่าพวกเขา

“อย่างไรก็รับตัวคนมาแล้ว สัญญาซื้อขายเล่า เอามาให้ข้าก็แล้วกัน แล้วเจ้าก็นำเงินไปคืนคุณชายเซียวเสีย” ฝูซื่อเอ่ยออกมาอย่างเมตตา

“อาจวินเก็บสัญญาซื้อขายของพวกนางเอาไว้ เงินเดือนของพวกนางเป็นเขาที่จ่ายให้ทุกเดือน ท่านย่ากับท่านอาสะใภ้ไม่ต้องกังวลเรื่องนี้ขอรับ อีกอย่างข้าก็เพียงแค่พาคนมาให้พวกท่านเห็นหน้าเท่านั้น”

“หึ” ฝูซื่อแค่นเสียงออกมาอย่างไม่พอใจ หากนางตำหนิไป๋ถิงเหวินที่ทำอะไรไม่เห็นแก่หน้านาง จะกลายเป็นว่านางตำหนิไปถึงเซียวหานจวินด้วย

ไป๋อี้เจียวที่อยู่ภายในห้องโถงด้วย นางเห็นว่าสาวใช้ทั้งสองเป็นคนของเซียวหานจวินก็รีบเอ่ยขึ้นมา “เรือนข้าเองก็ขาดสาวใช้เช่นกัน พี่ใหญ่แบ่งพวกนางให้ข้าสักคนได้หรือไม่เจ้าคะ”

“ไม่ได้ หากเจ้าอยากได้สาวใช้ บอกท่านอาสะใภ้ให้นางจัดการก็แล้วกัน ข้าหมดเรื่องแล้ว ขอตัวก่อนขอรับ” ไป๋ถิงเหวินพาสาวใช้ทั้งสองไปที่เรือนพักของอี้เหยา