All Chapters of ท่านพี่ สหายของท่านน่าชังนัก: Chapter 51 - Chapter 60

พอเข้าไปถึงในเรือน เกาจินซีก็พาทุกคนเข้าไปในมิติของนาง นับเป็นเรื่องประหลาดสำหรับเซียวหานจวินที่ได้เข้ามาเป็นครั้งแรก ทุ่งข้าวที่เหลืองอร่าม ลำธารสายยาว ทิวเขาใหญ่น้อย เรือนพักหลังขนาดกลาง ด้านข้างมีศาลาริมน้ำที่ผ่านในมีดอกบัวหลากสีบานล่อเหล่าแมลง ยังมีสวนดอกไม้ที่ดูงดงามกว่าที่เคยพบเห็นมาก่อนอีกด้วยไป๋ถิงเหวินเดินเข้ามาตบบ่าของสหายเบาๆ “งามหรือไม่” เขาเอ่ยออกมาอย่างภูมิใจ“ประหลาดนัก” เขาพึมพำออกมาอย่างไม่เชื่อสายตา ว่าสถานที่ที่ตนอยู่ จะเรียกว่าห้วงมิติ“ยังมีเรื่องประหลาดมากกว่าที่เจ้ารู้นัก ไปกันเถิด” ไป๋ถิงเหวินลากสหายให้เข้าไปด้านในเรือนพักพอเข้าไปด้านในเรือน ก็ไม่ต่างจากที่ไป๋ถิงเหวินกล่าวเอาไว้ เมื่อสิ่งของด้านในล้วนแต่แปลกตาทั้งหมด เก้าอี้นั่งมิได้ทำมาจากไม้เช่นที่จวนอื่นมี ไหนจะภาพเคลื่อนไหวในผ่านภาพขนาดใหญ่ ที่ผู้คนด้านในแต่งกายด้วยเสื้อผ้าประหลาด กำลังเคลื่อนไหว และมีเสียงออกมาจากด้านในได้ด้วยการตกแต่งภายในเรือนก็ไม่เคยเห็นมาก่อน หากมองจากด้านนอกเรือน ไม่อาจจะจินตนาการได้เลยว่าด้านในจะเป็นเช่นที่ตาของเขาเห็น เซียวหานจวินถูกลากเข้ามาในห้องนอนของอี้เหยา เขาก็ได้แต่ยืนนิ่ง

ไป๋เถียนเองก็นึกรำคาญมารดาเลี้ยงผู้นี้ไม่น้อย “พอได้แล้ว เรื่องแต่งงานของอาเหวินกับเหยาเหยา ท่านไม่ต้องยื่นมือเข้ามายุ่ง หากท่านอยู่อย่างสงบไม่ได้ ข้าก็เห็นว่าท่านควรจะไปสงบใจที่อารามนอกเมืองสักสองสามปี หรือไม่ก็...กลับไปอยู่ตระกูลฝูเลยดีหรือไม่” แววตาของไป๋เถียนมองฝูซื่ออย่างเย็นชา จนนางอดจะเสียวสันหลังไม่ได้หากบ้านเดิมของนางไม่ขอร้องให้นางช่วยพูดมีหรือที่นางจะเอ่ยออกมา ด้วยคนตระกูลฝูยังคิดเข้าข้างตนเอง ว่าฝูซื่อยังพอมีน้ำหนักในใจไป๋เถียนอยู่บ้าง เขาย่อมจะเชื่อฟังคำสั่งของนางที่เลี้ยงดูเขามาหลายสิบปี ความขัดแย้งที่เกิดขึ้นภายในตระกูล ฝูซื่อมิได้บอกกล่าวคนในตระกูลฝู ด้วยกลัวว่านางจะหมดความนับถือจากญาติพี่น้อง“ข้าว่า...หมดเรื่องของพวกเราที่นี่แล้ว กลับกันเถิด” เกาจินซีมองฝูซื่ออย่างเย็นชา ก่อนจะเดินนำออกไปจากห้องโถง คนอื่นจึงได้ลุกตามไป โดยที่ไม่คิดจะสนใจฝูซื่อเลยสักนิดไป๋เฉียนที่คิดจะเอ่ยพูดกับพี่ชายเรื่องตำแหน่งหน้าที่ของตนเอง ก็มองมารดาอย่างไม่พอใจ “ท่านจะพูดเรื่องแต่งงานของเหยาเหยาขึ้นมาเพื่ออันใด ข้าอดพูดเรื่องของข้าเลย หากท่านแม่รักตระกูลฝูของท่านเพียงนั้น ให้ข้าส่งท่านกลับไปท

งานมงคลจะเกิดขึ้นในอีกสามเดือนข้างหน้า เกาจินซีจึงต้องเรียกช่างตัดชุดมาวัดตัวแล้วออกแบบชุดเจ้าสาวให้อี้เหยา ตระกูลเซียวก็วุ่นวายไม่ต่างกัน เมื่อต้องจัดเตรียมของหมั้นมาส่งให้ตระกูลไป๋ของหมั้นที่ส่งมาจวนตระกูลไป๋ มิได้มาจากตระกูลเซียวเพียงอย่างเดียว ในวันที่ส่งของหมั้น จ้าวกงกงยังนำของหมั้นมาสมทบให้อีกถึงสามสิบหีบ เพียงแค่ของหมั้นอย่างเดียวก็มากถึงหกสิบหีบด้วยกันสร้างความอิจฉาให้กับขุนนาง ฮูหยินและคุณหนูทั่วเมืองหลวง กับความโปรดปรานที่ฮ่องเต้มอบให้เซียวหานจวิน ตระกูลใหญ่ที่มีบุตรสาวหลานสาว ยังไม่ได้แต่งออก ต่างก็มองหาหนทางทำให้บุตรหลานของตนเองเข้าตาไป๋ถิงเหวินไป๋ถิงเหวินเองก็นึกไม่ถึงว่าเขาจะถูกหมายตามากเพียงนี้ เพียงแค่เดินออกจากจวนก็มีแม่นางน้อยมาจากที่ใดไม่รู้ เดินมาแทบจะล้มเข้าหาอ้อมอกของเขา ทุกครั้งที่จะออกจากจวนเพื่อไปเรียนที่จวนตระกูลเซียว ไป๋ถิงเหวินจึงต้องพาองครักษ์ไปด้วยนับสิบคน เพื่อป้องกันเหตุไม่คาดฝันที่จะเกิดขึ้นกับตัวเขาไป๋หมิ่งเองก็กลายที่เป็นหมายปองเช่นกัน แต่เขาต่างจากไป๋ถิงเหวินที่สามารถเรียกคู่ชีวิตได้เอง เรื่องการแต่งงานของเขายังคงเป็นพานซื่อที่เข้ามาจัดการให้อย

ขบวนเจ้าบ่าวรวมตัวกันที่จวนตระกูลเซียว เรียกได้ว่าคุณชายทั่วทั้งเมืองหลวงแทบจะมารวมตัวกันหมด คนที่เคยมีเรื่องทะเลาะวิวาทกับเซียวหานจวินและไป๋ถิงเหวินก็ยังมากันมากมาย เซียวหานจวินเองก็มิได้สนใจเรื่องในอดีต เพราะคุณชายเหล่านี้มาช่วยเสริมขบวนรับเจ้าสาวให้ดูยิ่งใหญ่มากกว่าเดิมเซียวหานจวินขึ้นนั่งบนหลังม้า โดยไม่สนว่าจะไปถึงจวนตระกูลไป๋ก่อนฤกษ์มงคลก่อนนับชั่วยาม อีกทั้งจวนทั้งสองก็อยู่ไม่ห่างกันเท่าใดนัก ฮูหยินผู้เฒ่าเซียวที่รอรับหลานสะใภ้อยู่ที่จวนได้แต่อมยิ้มส่ายหน้าให้หลานชาย ที่ดูเหมือนจะตื่นเต้นที่ตนจะได้มีฮูหยินที่น่าตกใจไปมากกว่านั้นคงจะเป็นฮ่องเต้และฮองเฮาเสด็จออกจากวังหลวงมาร่วมงานด้วย องค์ชายใหญ่และองค์ชายรองยังร่วมเดินทางไปรับเจ้าสาวพร้อมกับเซียวหานจวินด้วยในขบวนมีเพียงองค์ชายใหญ่และองค์ชายรองก็ดูน่าตกใจแล้ว ยังมีฮ่องเต้ที่ขี่ม้านำอยู่ด้านหน้าอีกด้วย ชาวบ้านที่รอชมความครึกครื้น ย่อมไม่รู้ว่าบุรุษวัยหลายคนที่นำอยู่ด้านหน้าเป็นฮ่องเต้ที่สมควรอยู่ในวังหลวง แต่พวกขุนนางที่มาร่วมงานต่างรู้แก่ใจดี หากมิได้รับคำเตือนจากขันทีและองครักษ์ที่ติดตามว่าอย่าเปิดเผยฐานะที่แท้จริงของพระองค์

เกาจินซีรับผ้าคลุมหน้ามาจากแม่นมเสียน “อาจวินมารอรับเจ้าอยู่ที่หน้าเรือนแล้ว ไปกันเถิด” เกาจินซีคลุมหน้าให้อี้เหยา สองแม่ลูกจูงมือกันเดินไปที่หน้าเรือนพักเซียวหานจวินมายืนรอรับอี้เหยาเพื่อพาไปเข้าพิธีกราบลาบิดามารดา เกาจินซีจึงส่งมือของอี้เหยาที่นางจับอยู่ให้เซียวหานจวิน “ฝากเหยาเหยานางด้วย”“ขอรับท่านแม่ยาย” เขายิ้มกว้างจนเห็นฟันขาวครบทุกซี่เกาจินซีเดินไปดึงแขนไป๋ถิงเหวินที่อยู่ในกลุ่มคน ให้ไปที่ห้องโถงด้วยกัน พิธีกราบลาบิดามารดามิได้ยุ่งยาก ไม่ถึงชั่วยามพิธีการก็เสร็จสิ้นลงไป๋ถิงเหวินแบกอี้เหยาขึ้นหลังเพื่อพาไปส่งที่เกี้ยวเจ้าสาวหลังงาม “เหยาเหยา ถึงอาจวินจะเป็นสหายของข้า แต่หากว่าทำให้เจ้าต้องเสียใจ ข้าจะไปจัดการเขาทันที”อี้เหยากอดคอพี่ชายเอาไว้แน่น “คงไม่ถึงมือท่านหรอกเจ้าค่ะ ท่านแม่คงได้เล่นงานก่อนเป็นแน่”“จริงของเจ้า...” ไป๋ถิงเหวินหยุดพูดไปอยู่ครู่ใหญ่ “ในจวนคงเงียบไม่น้อย เมื่อไม่มีเจ้าอยู่ เจ้ากลับมาค้างที่จวนบ่อยๆ ด้วยเล่า”อี้เหยาได้ยินน้ำเสียงของพี่ชายเปลี่ยนไป นางก็สวมกอดเขาแน่นขึ้น “เจ้าค่ะ”เซียวหานจวินที่เดินตามอยู่ด้านข้างได้แต่ถลึงตามองสหายที่ปากมากไม่หยุด จวนห่