Tous les chapitres de : Chapitre 71 - Chapitre 80

ขุนนางที่เหลือได้แต่ยืนมึนงง เพียงแค่สตรีคลอดบุตรถึงขั้นยกเลิกพิธีรับขุนนางใหม่เลยหรือ แต่พอคิดได้ว่าสามีของสตรีนางนั้นเป็นเซียวหานจวิน บุรุษที่ใหญ่คับเมืองหลวงรองลงมาจากฮ่องเต้ ต่างก็ก้มหน้าถอนหายใจเดินออกจากท้องพระโรง ไปเตรียมของขวัญแสดงความยินดีให้เขาแทนหวงอันเยว่ที่เพิ่งออกเรือนไปกับสวีตงซิ่วได้สองเดือน พอรู้ข่าวก็รีบร้อนเตรียมตัวไปจวนตระกูลเซียว แต่พอสวีตงซิ่วที่เพิ่งกลับมาจากท้องพระโรงเช่นกันเอ่ยเตือนว่ายังไม่สมควรไป เพราะยามนี้จวนเซียวคงกำลังวุ่นวาย นางจึงได้สติหันไปจัดเตรียมเสื้อผ้าที่ทำเอาไว้ให้บุตรของอี้เหยาแทนอี้เหยาเจ็บท้องอยู่นับชั่วยามก็ไม่มีวี่แววว่าจะคลอดออกมา เกาจินซีรู้ดีแก่ใจว่าหากให้นางคลอดเองคงไม่อาจคลอดออกมาได้เร็วนัก อีกทั้งนางทนมองบุตรสาวร้องด้วยความเจ็บปวดไม่ไหว“อาจิ่ว อาปา ไปเตรียมอ่างน้ำเข้ามาด้านใน ไม่ต้องนำน้ำมา”แม่นมจวงที่พอจะรู้ว่าเกาจินซีคิดจะทำอันใด ก็มองปรามหมอตำแยทั้งสองไม่ให้ปากมากพูดสิ่งใดออกมา พอนำอ่างน้ำเข้ามาภายในห้องเรียบร้อย เซียวหานจวินก็มาถึงจวนพอดี“เหยาเหยา ข้ามาแล้ว!!!” เขาร้องตะโกนเข้ามาด้านใน เพราะถูกไป๋ถิงเหวินและพ่อบ้านเซียวขวางตั

เรือนตระกูลเกาที่อยู่ท้ายหมู่บ้านปิดเงียบมาได้สองวันแล้ว ยามฟ้าสว่างก็ไม่มีควันไฟหุงหาอาหาร ยามค่ำคืนก็ไม่แม้แต่จะจุดตะเกียง ราวกับว่าด้านในไม่มีผู้ใดอยู่อาศัย ทั้งที่มีเกาจินซี สาวน้อยวัยสิบสามหนาวอาศัยอยู่เกาจินซี บุตรกำพร้า สูญเสียบิดามารดาไปเมื่อปีก่อน จากเหตุการณ์หิมะถล่ม ระหว่างที่ทั้งสองออกเดินทางไปทำงานการค้าต่างเมือง เงินทองที่บิดามารดาหามาได้ ก็ล้วนแต่ถูกญาติพี่น้องเข้ามากอบโกยเอาไปจนสิ้น เหลือเพียงเรือนท้ายหมู่บ้านและเงินไม่กี่ตำลึงที่เกาจินซีนางซ่อนเอาไว้ได้ทัน ให้นางยังพอใช้จ่ายไม่ต้องอดตายไปเสียก่อน“ข้าไม่เห็นนางออกมาหลายวันแล้ว จะเป็นอันใดหรือไม่” ไห่ซื่อ สตรีที่อยู่ใกล้เรือนหลังน้อยที่สุด สนทนากับผู้เป็นสามี“เจ้าก็เข้าไปดูนางเสียหน่อย เป็นแม่นางน้อยใช้ชีวิตเพียงลำพังคงจะลำบากไม่น้อย ตระกูลกู้ก็ช่างใจดำเสียจริง บีบจนนางไม่มีทางถอย”ตระกูลกู้ที่ไห่ฉิงพูดถึง คือตระกูลเดิมของบิดาเกาจินซี พอบิดามารดาเกาจินซีตายลง ตระกูลกู้ก็เข้ามาจัดการเรื่องสมบัติของเกาจินซี ทั้งยังรับนางไปอยู่ในความดูแล แต่เลี้ยงดูเกาจินซีได้ไม่นานก็ใส่ร้ายนางหาว่านางขโมยข้าวของในเรือนเกาจินซีแม้จะปฏิ

ภายในห้องนอนเหลือเพียงซีซีอยู่ผู้เดียว นางหลับตาลงหวนคิดเรื่องที่เกิดขึ้น ว่ามันเกิดบ้าอันใดขึ้นมา นางมาอยู่ที่ใดกันแน่ ผู้คนที่พบแต่งกายเหมือนคนในยุคโบราณ ทั้งภาษาที่ใช้ก็เช่นกัน“ยุคโบราณ?” นางพึมพำอยู่บนที่นอน “บ้าไปแล้ว ไม่รู้ว่าสิ่งที่เจอกับตกนรก...สิ่งไหนดีกว่ากัน”ซีซี ได้ความจำของเกาจินซีมาทั้งหมด ทำให้นางได้รู้ว่าแม่นางน้อยเจ้าของร่างที่วิญญาณนางมาอาศัยอยู่ได้รับความทุกข์ใจมากเพียงใด เพียงแค่ต้องการสมบัติของเกาจินซี แต่ไม่ต้องเลี้ยงดูนางให้เปลืองเงินทอง ถึงต้องหาเรื่องใส่ร้ายนางและตัดขาดนางออกจากตระกูล จนต้องใช้แซ่เดิมของมารดาคนในหมู่บ้านก็รังเกียจนางที่เป็นหัวขโมย ทุกครั้งที่ออกไปซื้อของหรือซักผ้าที่แม่น้ำ จะถูกพูดจาถากถางหรือไม่ก็ถูกเด็กๆ ในหมู่บ้านขว้างปาก้อนหินใส่ จนนางไม่กล้าออกไปที่ใด หากต้องการซื้อข้าวสารและของใช้หรือฝากของป่าไปขายก็ต้องให้สองสามีภรรยาตระกูลไห่เป็นผู้ช่วยเหลือ ผ้าก็ต้องไปซักหลังจากที่ทุกคนกลับเรือนเรียบร้อยแล้ว“เด็กน้อย ฉันจะเอาคืนให้เธอเอง...” ซีซีกดยิ้มเย็นที่มุมปาก ใบหน้าของแต่ละคนที่เคยรังแกเกาจินซีเอาไว้ปรากฏขึ้นมาแจ่มชัด แม้เห็นเพียงครั้งเดียวก

นี่คือสิ่งที่โหยหามาทั้งชีวิตในโลกก่อนของนาง เพียงแค่กินดื่ม เที่ยวเล่น นอนหลับโดยไม่ต้องสนใจว่าพรุ่งนี้จะได้รับคำสั่งให้ไปเอาชีวิตผู้ใด ซีซีนางไม่ได้อยากทำงานเป็นนักฆ่า แต่เพราะชะตาของนางดันเล่นตลก ตัวนางถูกทิ้งเอาไว้ที่สถานสงเคราะห์ตั้งแต่เล็ก พอคนขององค์กรมาคัดเลือกเด็กที่เหมาะเอาไว้ใช้งานก็ดันมาเลือกตัวนางไปฝึกเพื่อให้เป็นนักฆ่า หากไม่ทำงานตามที่องค์กรสั่งก็ต้องถูกลงโทษ หรือไม่ก็ได้รับความตายเป็นสิ่งตอบแทน ในเมื่อนางเลือกไม่ได้ และอยากมีชีวิตที่ดีจึงต้องยอมเป็นนักฆ่าเงินที่ได้ส่วนหนึ่ง นางให้ทางองค์กรส่งไปให้สถานสงเคราะห์ที่เคยให้ข้าวให้น้ำนางหลายปี ที่เหลือนางเปลี่ยนเป็นทองคำเก็บเอาไว้ ทุกสิ่งที่นางต้องการเพียงแค่แจ้งทางองค์กร ของทั้งหมดจะถูกส่งมาที่พักของนางโดยไม่จำเป็นต้องใช้เงินตัวเอง ทองที่แลกมาได้ นางนำมาเรียงบนชั้นในห้องนอน แค่นอนมอง ลูบคลำนางก็รู้สึกมีความสุขแล้ว ไม่คิดว่าวันหนึ่งมันจะมีประโยชน์กับนางภายในห้องพัก ซีซีไม่จำเป็นต้องกังวลว่าจะไม่รู้วันคืน หากด้านนอกฟ้าสว่างเมื่อใด ภายในห้องนอนของนางก็จะสว่างขึ้นมาโดยที่ไม่ได้เปิดไฟ ซีซีกลัวว่านางไห่ซื่อมาที่เรือนจะไม่พบนาง

ซีซีถอนหายใจออกมาอย่างเบื่อหน่าย นางถูกฝึกมาทั้งชีวิตในโลกก่อน ยังต้องมาเรียนรู้การเป็นผู้ฝึกตนอีกหรือ “หากข้าไม่ต้องการเล่า” นางต้องการใช้ชีวิตเที่ยวเล่นไปวันๆ เท่านั้น“ต่อไปท่านก็ไม่อาจใช้น้ำวิเศษในสระเพื่อรักษาได้อีก ตำราทั้งหมดที่อยู่ในห้องท่านก็ไม่สามารถอ่านมันได้ อีกทั้งของมากมายที่อยู่ในป่าจะไม่ใช่ของท่านด้วยเจ้าค่ะ” เสี่ยวหยวนยังไม่หยุดพูด นางยังบอกถึงข้อดีของการเป็นผู้ฝึกตนไม่หยุดปาก “หากกลายเป็นผู้ฝึกตนแล้ว นายหญิงจะแข็งแกร่งกว่าผู้ใด และยังมีเวลาให้เที่ยวเล่นได้อีกนับร้อยปี”“หื้ม...อยู่ถึงร้อยปี ข้ายังจะเดินไหวหรือไม่ก็ยังไม่รู้”“คิก คิก...นายหญิงผู้ฝึกตนจะไม่แก่ชราเช่นมนุษย์ทั่วไปเจ้าค่ะ รูปร่างและใบหน้าของท่านจะหยุดอยู่ที่อายุยี่สิบห้าหนาว ถ้าหากท่านฝึกไม่ถึงขั้นเซียน อายุหกสิบหนาวท่านจะเริ่มแก่ชราลงเจ้าค่ะ”“นวัตกรรมของคนยุคนี้ที่ไม่ต้องเพิ่งมีดหมอสินะ” ซีซีพยักหน้ารับอย่างเข้าใจ“ข้าไม่เข้าใจในสิ่งที่ท่านพูด แต่ทั่วแคว้นฉี ตอนนี้มีเพียงท่านผู้เดียวที่เป็นผู้ฝึกตนเจ้าค่ะ”“...” ซีซีเม้มปากแน่น หากเป็นเช่นนั้นนางไม่กลายเป็นตัวประหลาดหรือ หากต้องมีชีวิตยืนยาวใบหน้าไม่เป