All Chapters of ท่านพี่ สหายของท่านน่าชังนัก: Chapter 41 - Chapter 50

เซียวหานจวินกลืนน้ำลายลงคอ แล้วเดินไปนั่งลงที่เก้าอี้ เป็นครั้งแรกที่เขารู้สึกจนมุมอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน เคยได้ยินไป๋ถิงเหวินพูดถึงมารดาว่าน่ากลัวมากเพียงใด เมื่อได้สัมผัสเองถึงได้รู้ว่าเป็นเรื่องจริง“ข้าจะเข้าเรื่องเลยก็แล้วกัน” นางสบตาเซียวหานจวินอย่างจริงจัง “เจ้ารู้ฐานะตนเองดีใช่หรือไม่”เซียวหานจวินเม้มปากแน่น ไม่แน่ใจว่าเกาจินซีหมายความเช่นใด “หากเป็นเรื่องชาติกำเนิดของข้า ข้ารู้ดีขอรับ” ต่อให้ไม่มีผู้ใดบอกเขาเรื่องนี้ เขาย่อมรู้แก่ใจดี ด้วยการแสดงออกของฮ่องเต้และฝ่าบาท และพี่ชายทั้งสองเกาจินซีพยักหน้าเล็กน้อย “เช่นนี้ก็พูดกันง่าย ข้าไม่ขวางหากเจ้าต้องการแต่งงานกับเหยาเหยา ไม่สนว่าเมื่อก่อนชื่อเสียงของเจ้าเน่าเฟะเพียงใด กฎข้อเดียวของข้า เจ้ามิอาจรับสตรีอื่นเข้าเรือนหลังได้อีก หากมีเรื่องสตรีเกิดขึ้น ต่อให้แต่งไปแล้ว ข้าก็จะหาสามีใหม่ให้บุตรสาวของข้า เจ้าจัดการได้หรือไม่” เกาจินซีเลิกคิ้วมองเขา ด้วยรู้ดีว่าสายเลือดราชวงศ์ที่ไหลเวียนอยู่ในร่างกายของเซียวหานจวิน เป็นเรื่องยากที่จะมีเพียงภรรยาเดียว ยิ่งเขาใช้แซ่เซียวที่ต้องผลิตสายเลือดตระกูลเซียวออกมา ยิ่งไม่อาจทำได้“ข้าคิดจะแ

ไป๋เถียนได้แต่มึนงงไม่รู้ว่าเรื่องราวเป็นเช่นใด เกาจินซีไม่เคยบอกเรื่องนี้กับเขามาก่อน แต่จำต้องเก็บความสงสัยเอาไว้ในใจ“หึหึ ข้าตามหาเจ้านานถึงสองปี ประโยคแรกที่เจ้าพูดกับข้าสมควรพูดเช่นนี้หรือ”เกาจินซีเริ่มหมดความอดทน ตั้งแต่เห็นหน้าจ้าวกงกงนางก็อยากจะถอยหลังกลับแล้ว นางดึงไป๋เถียนให้ลุกขึ้นยืน “ต้องให้ข้าพูดเช่นใด หรือต้องลงมือทุบตีท่านเล่า ถึงจะทำให้ท่านพอใจ” นางถลึงตามองเขา“เออ...นี่มันเรื่องอันใดกันซีซี” ไป๋เถียนอดที่จะเอ่ยถามไม่ได้“จ้าวกงกงพาสามีข้าไปนั่งรอก่อน”“ขอรับ” จ้าวกงกงรีบดึงตัวไป๋เถียนที่ดูเหมือนจะไม่ยอมถอยไป ให้ออกเดิน“ท่านจะตามหาข้าเพื่ออันใด ในเมื่อข้าพูดกับท่านไปแล้วไม่ว่าอย่างไรข้าก็ไม่แต่งเป็นอนุของท่าน เหอะ...เดิมข้าก็คิดว่ามีฮูหยินเพียงผู้เดียวแต่นี่...” เกาจินซีหวนนึกถึงเรื่องเก่าก็โมโหขึ้นมา“โอ๊ยยย เบามือหน่อย...อย่าให้โดนหน้าข้า” ฮ่องเต้ร้องเสียงหลง คนด้านนอกได้แต่ตกใจจะเข้ามาช่วยเหลือ แต่ถูกจ้าวกงกงเอ่ยห้ามเอาไว้ไป๋เถียนเองก็ตกตะลึงเช่นกัน ไม่คิดว่าภรรยาของตนจะกล้าลงมือกับฮ่องเต้ “นางทุบตีฝ่าบาทหรือ”“ครั้งที่สองแล้วขอรับ” จ้าวกงกงอมยิ้มมองไป๋เถียนท

ไป๋เถียนและเกาจินซียังไม่ทันขนของออกจากจวนไป๋ ข่าวลือด้านนอกก็หนาหูแล้ว ถึงแม้จะจะบอกว่าแยกบ้านเรียบร้อย แต่เรื่องงานมงคลของอี้เจียว เกาจินซีก็ยังคงช่วยเหลือเช่นเดิมสินเดิมที่นางรับปากว่าจะมอบให้ก็มากถึงแปดสิบหีบ โดยที่บ้านสายรองไม่ต้องเข้ามาวุ่นวายเลย ชุดของทั้งคู่นางก็ให้ร้านผ้าของนางเป็นผู้ที่จัดการให้ อี้เหยาเองก็วางความโกรธลง ไปอยู่ที่เรือนของอี้เจียวเพื่อช่วยเตรียมงาน“พี่หญิง ไม่โกรธข้าแล้วหรือเจ้าคะ”“โกรธ แต่ไม่มากแล้ว แต่ก็ไม่อยากเห็นเจ้ามีชีวิตที่ไม่ดีเช่นกัน แล้วคุณชายพานดีกับเจ้าหรือไม่”ตั้งแต่บิดามารดากลับมา อี้เหยาก็อยู่แต่ภายในมิติ ไม่ได้ออกมาด้านนอกเลย นี่ก็ผ่านมาได้หลายวันแล้ว ทั้งเรื่องเซียวหานจวิน เรื่องแยกบ้าน นางก็เพิ่งจะรู้เมื่อวานนี้เอง ออกมาด้านนอก ก็ใกล้จะถึงวันมงคลของอี้เจียวแล้วอี้เจียวก้มหน้าลงอย่างเขินอาย แม้ตอนแรกนางจะไม่คิดว่าสามีของนางจะกลายมาเป็นญาติผู้พี่ พอเกิดเรื่องขึ้น พานเหิงซุนมาพบนางและสาบานว่าจะดูแลนางเป็นอย่างดี จะตั้งใจชิงตำแหน่งขุนนางให้ได้ เพื่อไม่ให้นางอับอายผู้อื่น อี้เจียวก็เริ่มมองเขาเปลี่ยนไป“ตอนนี้ยังนับว่าดีเจ้าค่ะ แต่ว่า...ต่อไ

เกาจินซีเรียกคนจากสำนักหยวนซีให้นำของมาให้นาง เมื่อได้มาแล้ว นางก็เขียนจดหมายอย่างรวดเร็วหนึ่งฉบับส่งให้คนของนาง“นำหลักฐานและจดหมายฉบับนี้ไปส่งให้อาฮวน บอกเขาด้วยว่า หากจัดการช้า...ข้าจะตามไปเล่นงานเขาอย่างแน่นอน”“เออ...นายหญิงแล้วขอน้อยจะเข้าวังหลวงได้อย่างไรเล่าขอรับ” คนของเกาจินซีทำหน้าลำบากใจเซียวหานจวินหนังตากระตุกไม่หยุดตั้งแต่ได้ยินนามของเสด็จพ่อของตนเอง ไม่คิดว่าว่าที่แม่ยายของตนจะเรียกอย่างสนิทสนมเช่นนี้“เอาป้ายเข้าวังของเจ้ามา” เกาจินซีหันไปบอกเซียวหานจวินที่ยังคงตกตะลึงกับหลายเหตุการณ์ที่ได้พบ“ขอรับ” เขาดึงป้ายหยกที่ห้อยอยู่ข้างเอวส่งให้เกาจินซีแม้แต่ไป๋ถิงเหวินเองก็ประหลาดใจไม่ต่างจากเซียวหานจวิน ถึงจะรู้ดีว่ามารดาของตนมักจะมีเรื่องให้ประหลาดใจก็ตามเมื่อจัดการเรื่องทั้งหมดเรียบร้อยแล้ว ทั้งหมดก็ไปเยือนจวนตระกูลหลี่ ยามนี้หลี่หยางถูกคนพามาส่งที่จวนแล้ว เขารีบเข้าไปอยู่ภายในเรือนพักของตนเอง ไม่กล้าบอกเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นให้ผู้ใดได้ฟังเกาจินซี มาถึงจวนตระกูลหลี่ก็ให้คนของนางพังประตูจวนให้สิ้นซาก ประตูจวนตระกูลหลี่ เพิ่งจะสร้างเสร็จได้ไม่ถึงเดือน ก็ถูกพังลงอีกครั้งแล้

คำพูดของฮูหยินหลี่เพิ่มโทสะให้เกาจินซีและฮูหยินหวงได้เป็นอย่างดี ทั้งสองสาวเท้าเข้ามากระชากตัวนางที่คุกเข่ากอดบุตรชายเอาไว้ออกมา“ปากของเจ้าช่างดีนัก!!! บุตรชายของเจ้าเป็นตัวอันใดถึงคิดจะแต่งบุตรีของข้าเข้าจวน” ฮูหยินหวงตบเต็มแรงจนเลือดไหลออกมาจากปากของฮูหยินหลี่เกาจินซีดันตัวของฮูหยินหวงออกแล้วถีบฮูหยินหลี่จนล้มไปนอนลงอยู่ข้างบุตรชายของนาง “เจ้าหวังสูงไปหรือไม่” เกาจินซีหันมามองนายท่านหลี่และใต้เท้าหลี่ที่อ้าปากค้างมองพวกนางรุมตีฮูหยินหลี่อยู่ “พวกท่านเองก็มีความคิดเช่นนางหรือ”หัวของนายท่านหลี่เร็วกว่าปากของเขา เมื่อเขาพยักหน้ายอมรับวราวกับไก่จิก พอคิดได้ว่าตนควรจะปฏิเสธจะส่ายหน้าแทนก็ไม่ทันเสียแล้ว เมื่อเกาจินซีนางกระโดดถีบเข้าอกของนายท่านหลี่จนเขาล้มไปกองอยู่กับพื้น ก่อนที่จะตามเข้าไปทุบตีต่อเพื่อระบายความแค้นในใจนอกจากสองพ่อลูกตระกูลไป๋ที่เห็นเกาจินซีเป็นเช่นนี้จนชินตาแล้ว คนอื่นก็ได้แต่ตกตะลึงไม่คิดว่าเกาจินซีจะลงมือทุบตีคนได้น่าชมถึงเพียงนี้เกาจินซีปาดเหงื่อที่หน้าผากทิ้ง ก่อนจะหันมามองเสนาบดีหลี่ “ท่านเล่า...คิดว่าข้าทำเกินไปหรือไม่”เสนาบดีหลี่จะกล้าตอบนางได้อย่างไร หากตอบ