Tous les chapitres de : Chapitre 61 - Chapitre 70

พอไป๋ถิงเหวินเรียกร้องความสนใจจากสหายที่นั่งร่วมโต๊ะไปแล้ว เซียวหานจวินก็เร้นกายหายไปจากโต๊ะอย่างรวดเร็ว กว่าสหายคนอื่นจะรู้ตัว เซียวหานจวินก็เข้าไปอยู่ในห้องหอเรียบร้อยแล้วเซียวหานจวินเดินเข้ามาภายในห้องหอ อาจิ่วและอาปาที่อยู่ดูแลอี้เหยา เห็นเซียวหานจวินเข้ามาก็เดินถอยออกไปจากห้องอย่างรู้ความ“กลับมาเร็วนักเล่าเจ้าคะ ข้าเพิ่งจะอาบน้ำเสร็จ” อี้เหยากำลังนั่งเช็ดผมอยู่ที่หน้าโต๊ะเครื่องแป้งเซียวหานจวินเดินเข้าแย่งผ้าในมือของนาง แล้วเริ่มซับน้ำออกให้อย่างเบามือ “ข้าจะทิ้งเจ้าให้ทนเหงาอยู่ในห้องหอเพียงลำพังได้อย่างไรเล่า”“ข้าอยู่ผู้เดียวเสียที่ไหน อาจิ่ว อาปาก็อยู่ด้วย เสี่ยวผิงเองก็เพิ่งจะออกไปพักเมื่อครู่”“ผมแห้งแล้ว” เขาโยนผ้าทิ้งเอาไว้บนโต๊ะแล้วดึงตัวอี้เหยาให้ลุกขึ้น พานางเดินไปที่ห้องด้านในอี้เหยาเองก็เพิ่งจะสังเกตเห็นว่าด้านในยังมีทางลับอยู่ด้วย พอเซียวหานจวินกดลงไปในดวงตาของพยัคฆ์ อี้เหยาจึงได้เห็นว่าช่องเดินลงไปในชั้นใต้ดินทางเดินมืดสนิทจนมองไม่เห็นสิ่งใด แต่เซียวหานจวินก็ยังคงเดินอย่างชำนาญโดยไม่ต้องใช้แสงไฟในการช่วย เขากุมมือที่สั่นเทาของอี้เหยาเอาไว้แน่น “ท่านจะพาข้าไปที

เซียวหานจวินขมวดคิ้วอย่างไม่เข้าใจ อี้เหยานางจึงกระซิบบอกความแก่เขา เรื่องน้ำวิเศษของมารดา “หืม...ที่ผ่านมา อาเหวินได้รับบาดเจ็บกลับจวน วันต่อมาเขามิได้เป็นอันใด ก็เพราะน้ำของท่านแม่ยายใช่หรือไม่”“เจ้าค่ะ”“แล้ว...ก็ด้วยหรือ” เขามองอี้เหยาอย่างแฝงไปด้วยความหมายคืนเข้าหอเขาอดยอมรับไม่ได้ว่าไม่อาจยับยั้งใจตนเอง จนทำให้อี้เหยานางบอกเจ็บไม่น้อย ตอนที่เดินออกจากห้องลับเขายังต้องช่วยประคองนางไว้ แต่พอนางอาบน้ำเสร็จความเจ็บปวดก็ดูเหมือนจะหายไปจนหมดอี้เหยาพยักหน้ารับ ใบหน้าของนางแดงก่ำ เซียวหานจวินก็เข้าใจได้ทันที ยามนี้ภายในใจของเขารู้ดีแล้ว ว่าต่อไปไม่ควรจะปรานีนาง ต่อให้นางร้องไห้ออกมาก็ตามฮ่องเต้ เมื่อรู้ว่าเซียวหานจวินจะพาอี้เหยาเข้าวังเพื่อยกน้ำชา พระองค์ก็ทรงยกเลิกงานทั้งหมดแล้วมารอทั้งสองอยู่ที่ตำหนักของฮองเฮา แม้แต่พระสนมที่ต้องเข้าเฝ้าฮองเฮาทุกเช้า ก็ถูกงดไปด้วยเช่นกันแต่ก็ยังมีผู้ที่ฝืนคำสั่งด้วยต้องการเห็นว่าฮูหยินเซียวที่กำลังเป็นที่โปรดปรานมีใบหน้าเช่นใด โจวกุ้ยเฟยแสร้งทำเป็นหลงลืมว่าตนควรจะอยู่ที่ตำหนักของตนเอง ได้โผล่เข้ามาในตำหนักของฮองเฮา แม้จะถูกนางกำนัลขวางเอาไว้แล้วน

ไป๋ถิงเหวินและอี้เหยาไม่เคยรู้มาก่อนว่ามารดาของตนเอง เคยทุบตีฮ่องเต้มาแล้ว ยังไม่ทันหายตกใจ ไป๋เถียนและเกาจินซีก็เดินออกจากห้องโถงไปเสียแล้วในวังหลวงก็ทราบเรื่องมือสังหารแล้วเช่นกัน ฮ่องเต้เรียกตัวโจวกุ้ยเฟยมาสอบสอนทันที ฮองเฮาก็เสด็จมาที่ตำหนักของฮ่องเต้เพื่อร่วมฟังเช่นกัน ไม่ต้องสืบก็เดาได้ แต่หากลงโทษนางโดยที่ไม่ไต่สวนก่อน จะกลายเป็นที่ครหาได้“เจิ้นเตือนเจ้าแล้วใช่หรือไม่” น้ำเสียงเหยียบเย็นเอ่ยถามทันทีที่เท้าของโจวกุ้ยเฟยเหยียบเข้ามาในห้องทรงงานของฮ่องเต้โจวกุ้ยเฟยยังปั้นหน้าใสซื่อเดินเข้าไปหยุดไม่ห่างจากฮ่องเต้อย่างใจเย็น “หม่อมฉันไม่เข้าใจสิ่งที่พระองค์ตรัสเพคะ เรียกหม่อมฉันมาด้วยเรื่องอันใดหรือเพคะ”“หึ อาจวินถูกมือสังหารเอาชีวิตระหว่างกำลังเดินทางไปจวนตระกูลไป๋ หรือว่า...ไม่ใช่ฝีมือเจ้า”“สวรรค์!!! เกิดเรื่องเช่นนี้ได้อย่างไรเพคะ แล้วคุณชายเซียวกับฮูหยินได้รับอันตรายหรือไม่ ถึงหม่อมฉันจะไม่พอใจที่ถูกล่วงเกินในพิธียกน้ำชา แต่จะกล้าทำเช่นนั้นได้อย่างไรเพคะ” โจวกุ้ยเฟยมองมาทางฮ่องเต้อย่างตัดพ้อฮองเฮาที่อยากจะด่าทอโจวกุ้ยเฟย ที่กำลังเล่นงิ้วอยู่ตรงหน้า ยังไม่ทันจะได้อ้าปาก จ้า

ฮ่องเต้ตามหมอหลวงมารักษาอาการบาดเจ็บของโจวกุ้ยเฟย ก่อนจะให้คนส่งตัวนางอย่างเงียบๆ เข้าตำหนักเย็น ทั้งยังให้คนไปแจ้งบทส่งโทษกับองค์ชายรองว่ายังไว้ชีวิตของโจวกุ้ยเฟยเอาไว้ เรื่องที่นางส่งมือสังหารไปจัดการเซียวหานจวินและอี้เหยาถูกปิดเป็นความลับเมื่อราชโองการจับกุมตัวคนตระกูลโจวข้อหากบฏถูกประกาศออกมา ก็ผ่านเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในห้องทรงงานไปหลายวันแล้ว โจวกุ้ยเฟยและองค์ชายสี่ถูกประกาศว่าไม่มีส่วนรู้เห็นกับการกระทำของตระกูลโจว แต่โจวกุ้ยเฟยนึกเสียใจที่ตระกูลของนางคิดร้ายต่อฮ่องเต้ จึงยอมเข้าตำหนักเย็นเพื่อเป็นการลงโทษตนเองไป๋เถียนเป็นผู้นำเจ้าหน้าที่เข้าไปจับกุมคนตระกูลโจวไปคุมขังและยึดทรัพย์ทั้งหมด กองกำลังลับที่เมืองหลินหลางก็ถูกเก็บกวาดอย่างรวดเร็วสิ่งที่เกิดขึ้นสร้างความตกใจให้ขุนนางและชาวบ้านไม่น้อย ด้วยไม่มีข่าวลือหลุดรอดออกมาสักนิดเดียว ฮ่องเต้ก็ลงมือเก็บกวาดเรียบร้อยไปเสียแล้วอี้เหยากับเซียวหานจวินพักอยู่ที่จวนตระกูลไป๋สองวัน จึงได้เดินทางกลับจวนตระกูลเซียว เซียวหานจวินตัวติดกับอี้เหยาได้ตลอดวันหยุดเรียนที่เหลือ จนเกือบลืมเขียนบทความที่อาจารย์หลิวสั่ง ก่อนวันที่จะกลับไปเรียน เขา

เซียวหานจวินถึงจะได้รับตำแหน่งงานแล้ว แต่ยังอยู่ในช่วงหยุดพักให้บัณฑิตที่สอบผ่านกลับไปบอกลาครอบครัวของตนเองหกเดือน ก่อนจะเดินทางกลับมาทำงานในเมืองหลวงหรือตามหัวเมืองที่ได้รับมอบหมาย เขาจึงมีเวลาดูแลอี้เหยาพอท้องของอี้เหยาเริ่มเข้าเดือนที่หก ฮูหยินผู้เฒ่าเซียวและเกาจินซีก็มีความเห็นตรงกันว่าเด็กในท้องคงมิได้มีเพียงคนเดียวเป็นแน่ จึงได้ให้คนไปตามหมอหลวงมาตรวจ และก็เป็นเช่นที่คิด เมื่อหมอหลวงยืนยันมาเด็กในท้องมีมากกว่าหนึ่งคนแน่นอนเซียวหานจวินก็แทบจะไม่ปล่อยให้อี้เหยานางคาดสายตาเลย เกาจินซีเองก็แวะมาหาบุตรสาวที่จวนตระกูลเซียวอยู่บ่อยครั้ง เรียกได้ว่าหากนางออกมาตรวจสอบร้านค้าจะต้องแวะที่จวนตระกูลเซียวเพื่อดูอี้เหยานางก่อนฮองเฮาก็ส่งนางแม่นมจวงและหมอตำแยทำคลอดให้สตรีในวังหลวงมาอยู่เตรียมความพร้อมในจวนเซียว พอใกล้กำหนดคลอด เซียวหานจวินที่ต้องเข้าทำงานก็เริ่มเกิดความกังวลขึ้น“ท่านพี่ พรุ่งนี้จะต้องเข้าวังหลวงรายงานตัวเป็นวันแรก ท่านเตรียมตัวแล้วหรือยังเจ้าคะ” อี้เหยานอนลูบท้องเล่นอยู่บนเตียงเอ่ยถามสามีที่เดินเข้ามาล้มตัวนอนข้างนาง“อืม เรียบร้อยแล้ว ข้าไม่อยากทิ้งเจ้าเอาไว้ผู้เดียวเลย” เ