All Chapters of The Billionaire Thought I'd Never Leave : Chapter 111 - Chapter 120

Nakita siya ni Ms Cruz at agad na ngumiti nang malapad. "Nandito na si Isabela! Maghugas ka na ng kamay at halika rito, kumain na tayo."Sa ngiting iyon, nakita ni Isabela ang mainit at mapag-arugang pagmamahal na tila galing sa isang ina—ang pagmamahal na hindi kailanman naramdaman niya sa kaniyang ina na si Mileth. Doon niya lalo na naramdaman: hindi siya kailanman itinuring ng kanyang tunay na ina bilang sarili nitong anak.Minsan, napapaisip si Isabela, kung bakit tila walang saysay ang takbo ng mundo. Ang kanyang guro ang nagtrato sa kanya na parang sariling anak, samantalang ang kanyang tunay na ina ay parang ibang tao ang turing sa kanya. Talagang may mga bagay na mahirap intindihin.Napabalik siya sa sarili nang maalala ang sinabi ni Ms Cruz. Pumunta siya sa banyo upang maghugas ng kamay at pagkatapos ay naupo sa hapag-kainan. Nasa tapat niya ang guro, at sa ilalim ng mainit na ilaw, napansin ng guro ang pagod sa kanyang mukha.“Sabel ano bang nangyayari sa iyo nitong mga naka

Gayunpaman, maliban sa pamilyang Lim ang lahat ng nasa paligid niya—sa pamamagitan ng kanilang mga kilos at salita—ay patuloy na nagpapatunay na siya ay mabuti, mahusay, at karapat-dapat igalang at mahalin. Marahil iyon ang epekto ng mahabang panahong ginugol niya sa piling ng taong patuloy na pumipigil sa kanyang pagkatao; nang hindi niya namamalayan, unti-unti siyang nabawasan ng tiwala sa sarili. Ngayong luminaw na ang kanyang paningin at natanto na niya ang katotohanan, doon lamang niya malinaw na nakita ang lahat ng ito. Ang mga taong nakapaligid sa kanya ay dahan-dahang humihilom at nag-aayos ng kanyang pusong nasugatan—maging si Teacher Cruz, Kara, Manager Alex, ang mga kasamahan sa studio, at maging sina Angelo Wong at Diamond na bago pa lamang sa kanyang buhay. Lahat sila ay nagbigay sa kanya ng lakas ng loob sa pamamagitan ng tapat na pagtrato at paggalang.Mula nang lumayo siya kay Rafael, namuhay siya nang mas totoo, malaya, at payapa. Ngayong nauunawaan na niya ang lahat,

Naantig ang damdamin ni Isabela sa mga sinabi sa kanya at sinabing. “Sige… salamat.”Ngumiti lamang si Angelo at kinuha ang kanyang mga chopsticks. “Kung gayon, simulan na natin ang pagkain.”“Oo nga, gutom na rin ako,” sumang-ayon si Isabela at nagsimula na silang kumain. Habang nasa hapag, nagkuwentuhan sila tungkol sa iba’t ibang simpleng bagay. Ikinuwento ni Angelo Wong ang kanyang lolo at ang kanilang pamumuhay; iminungkahi pa niyang isama si Isabela sa pagbisita sa kanilang mga ari-arian sa ibang bansa kapag may oras na siya. Nang tanungin naman siya tungkol sa kanyang pamilya, buong katotohanang ibinahagi ni Isabela ang kalagayan nina Sam at ang inang si Mileth.“Hindi ko akalaing ganoon kaluma at hindi makatarungan ang pananaw ng mga magulang mo,” hindi napigilan ni Angelo na magpakita ng pagkaawa ang hindi pagtanggap ng pamilya sa kanya. “Kahit ako ay nakikita kong hindi karapat-dapat ang iyong kapatid sa lahat ng atensyong ibinibigay mo sa kanila.”Bumuntong-hininga si Isabe

Kinabukasan, maagang-maaga pa dumating na si Isabela sa Luy Group Company. Bago iyon, dumaan muna siya sa kanyang Amber Studio upang kunin ang mga materyales at reperensyang kailangan—mga naipon niyang gawa at pag-aaral sa loob ng maraming taon. Agad siyang nagsimula; inayos at inilipat ang mga dokumento at dinala ang mga ito sa kanyang bagong opisina. Hindi niya nakita si Diamond nang araw na iyon, ngunit ayon sa kanilang napag-usapan, kailangan muna niyang buuin ang kanyang koponan.Napagtanto ni Isabela: kung nais niyang kumuha ng mga batang talentadong estudyante na may sariwang pananaw, ang kanyang sariling pamantasan—ang University—ang pinakamainam na pagmumulan. Kilala at iginagalang ang departamento ng disenyo nito sa buong bansa, at marami na itong nagawang mahuhusay na disenyador sa mga nakalipas na taon.Sa tulong ng isang kaibigan, nakuha niya ang numero ni Propesor Labrador, isa sa mga iginagalang na guro sa nasabing departamento. Naupo siya nang maayos, tumingin sandali

Makalipas ang ilang sandali, itinuro ni Isabela ang dalawang pangalan sa listahan. “Senior Sue napakaganda ng mga gawa ng dalawang ito. Maaari ko ba silang makausap?”Humarap siya at sinalubong ang mga mata ni Mr Sue. Sandaling may bakas ng pag-aalala sa mga mata ng lalaki bago ito tumango. “Sige… kokontakin ko sila agad.” Kinuha niya ang kanyang telepono at mabilis na lumabas ng opisina nang hindi man lang tumitingin pabalik.Napabuntong-hininga na lang si Isabela, medyo nagtataka sa biglaang pagbabago ng kilos ni Mr. Sue. Hindi niya matukoy kung ano ang tumatakbo sa isipan ng lalaki, ngunit sa kabila nito, labis pa rin siyang nagpapasalamat sa tulong na ibinibigay nito.Ngunit hindi na mahalaga ang mga iyon; ang pangunahing layunin niya ay makahanap ng tamang katulong. Mabilis kumilos si Mr Sue at nakipag-ugnayan agad sa dalawang estudyante. Iminungkahi ni Isabela na siya na ang magsasagawa ng panayam, at agad na ipinagamit sa kanya ni Mr Sue ang kanyang opisina.Tumingin siya sa da