All Chapters of The Billionaire Thought I'd Never Leave : Chapter 121 - Chapter 130

Ipinag drive ni Rafael ang sarili niya para umuwi da Tomsom Villa, pagpasok pa lang, naamoy niya ang mabangong aroma ng pagkain—pamilyar ito, ngunit tila may kulang. Naglakad siya papuntang kusina at natigilan. Sa isang sandali, tila nakita niya ang dating Isabela nakaupo sa tabi ng kalan, nagluluto ng sabaw nang may matiyaga at pagmamahal para sa kanya. Noon, ni hindi niya magawang tumingin nang maayos sa babae. Naalala niya: kapag ayaw niyang kumain, dadalhan siya nito at hihikayatin nang mahinahon.“Rafael, tikman mo. Nilagyan ko ng lahat ng gusto mo at walang cilantro, kaya huwag kang mag-alala.”Kahit ayaw niya, sumusunod pa rin siya minsan. Isang simpleng “Ayos naman” lang ang isinasagot niya, at sapat na iyon upang maging pinakamasayang tao si Isabela. Matapos noon, madalas siyang paglutuan nito ng sabaw na iyon. Ngayon, tila napakatagal na mula noong huli siyang nakatikim nito.“Rafael, nakauwi ka na pala. Bakit ka tulala?”Naputol ang kanyang alaala. Nabalik siya sa realida

Napansin na agad ni Isabela ang hindi pagtugma ng sukat—masikip sa dibdib ngunit maluwag sa baywang at balakang; hindi nito naipapakita ang tamang hugis at ganda ng katawan. Gayunpaman, maganda ang disenyo at pagkakagawa. Kung bibilhin niya, madali naman itong mai-a-adjust ayon sa kanya.Bigla siyang tumingala—at nakita sila. Naroon sina Rafael at Viviane, magkadikit, at parehong nakatingin sa kanya. Sandali lang tumingin si Isabela—dalawang segundo—bago ibinalik ang atensyon kay Angelo Wong, na tila wala siyang nakita.Ipinikit dilat ni Rafael ang kanyang mga mata habang pinagmamasdan ang bawat galaw ni Isabela. Nakita niya kung paano siya binalewala, at kung paano nagpalitan ng malambing na ngiti ang dalawa. Napahigpit ang pagkuyom ng kamao ni Rafael.Lumapit si Angelo Wong at tumayo sa likuran ni Isabela, nakatingin sa kanilang repleksyon sa malaking salamin. “Hindi man sakto ang sukat, napakaganda mo pa ring tingnan diyan,” tapat na papuri niya.Sinuring mabuti ni Isabela ang kany

“Bukas ng alas-diyes ng umaga?” tugon ni Ms. Cruz. “Magandang oras iyon. Isabela, magmaneho ka nang dahan-dahan—huwag magmadali. Mag-ingat ka palagi.”“Sige po, Teacher. Magpahinga na rin po kayo. Magkita tayo bukas. Magandang gabi.”Ibinaba ni Isabela ang telepono at sumandal sa sofa, humihinga nang malalim sa tahimik at bahagyang madilim na sala. Umaasa siyang matatapos na sa wakas ang magulo at masakit na kabanatang ito ng kanyang buhay. Pagod na pagod na siya—tila ba natanggalan siya ng lakas at buhay sa loob ng pagsasamang iyon. Dati ay sinisisi niya ang sarili sa lahat ng sakit na dulot ni Rafael, at inisip niyang kung hindi siya nagkamali noon, hindi sana siya nasaktan nang ganito. Kaya’t kinimkim at tiniis niya ang lahat nang mag-isa. Ngayon, malinaw na sa kanya: ang diborsyo at paghihiwalay ang pinakamapayapang wakas—ang wakas na talagang ninanais niya. Ayaw na niyang magkaroon ng damdaming panliligaw o pag-ibig para sa sinuman; masyado na itong nakakapagod. Nagmahal siya nan

Sandaling tumigil si Isabela at tumingin sa maliit na pigura ng anak. Nakakapit pa rin ito kay Viviane,, walang kahit anong pag-aalinlangan. Hindi siya nagsalita—hindi rin sumagot kay Isabela.Ngunit hindi sumuko ang babae. Hinaplos pa niya ang buhok ni Yuan at mahinahong sinabi, “Yuan, humingi ka ng paumanhin kay Mommy. Mukhang galit siya. Hindi mo pwedeng palungkutin si Mommy, ha?”Ngumuso si Yuan, bagaman tila hindi kumbinsido. Tumingin siya kay Isabela at nagsabi nang may halong pagtatampo, “Mom, hindi ba pwedeng tawagin ko na lang si Aunt Viviane nang ganoon? Bakit ka naman ganyan kaselan?” Pagkatapos ay nagmakaawa, “Gusto ko siyang tawaging ‘Auntie Mommy.’ Pumayag ka na sana?”Sa pagmakaawang mukha ng anak, naramdaman ni Isabela ang kawalan ng magagawa. Dati ay tiyak na masasaktan siya—na ang sarili niyang anak ay ituturing na ina ang ibang babae. Ngayon, malinaw na sa kanya: maaaring siya ang nanganak kay Yuan, ngunit hindi niya kayang kontrolin ang puso at isip nito. Kung mas

Seryosong sinabi ni Lolo, “Sabel dahil nangako ako sa iyo at may sarili ka nang karera—bagaman wala ka pang malaking nararating at medyo kulang pa sa mga kondisyon ng ating kasunduan—at dahil tinulungan ka ni Ms. Cruz, kalimutan na lang natin ang kasunduang iyon.”Nanlaki ang mga mata ni Isabela. “Lolo… ibig bang sabihin nito… pumapayag na kayo?”Wala nang magagawa ang matanda upang pigilan ang nangyari. Bumuntong-hininga siya nang malalim, may halong panghihinayang. “Anak, dahil umabot na sa ganito ang sitwasyon ninyo ni Rafael—may iba na siyang kasama, at gusto mo na ring bumitaw—wala na akong masasabi pa.” Tumingin siya nang diretso sa kanya. “Sige, gawin mo na Isabel, pumapayag na ako sa inyong diborsyo.”Napakurap-kurap si Isabela. Sa wakas—ang mga salitang matagal na niyang hinihintay ay narinig na niya. Isang mainit na bugso ng damdamin ang bumugso sa kanyang dibdib; halos mapaluha siya sa matinding pag-asa at ginhawa. Magalang na tumango ito, puno ng pasasalamat. “Lolo… salama