Todos los capítulos de The Billionaire Thought I'd Never Leave : Capítulo 131 - Capítulo 140

Pinagpawisan ng malamig si Viviane nang tawagin siya ni Lolo at marinig ang mga salitang iyon, ngunit pinilit pa rin niyang panatilihin ang kahinahunan at maayos na asal nang hindi nagpapakita ng takot. Ngumiti siya at sumagot sa mahina at magalang na tono, “Lolo, napunta ako rito ngayon para lang…”“Sandali lang.” Agad siyang pinutol ni Old Master. “Binibining Viane, dapat kang maging maingat sa kung paano mo ako tinatawag.”Namula sa hiya si Viviane; bumaon ang mga dulo ng kanyang daliri sa kanyang mga palad, ngunit pinilit pa rin niyang panatilihin ang ngiti. Malinaw na hindi siya binibigyan ng kahit katiting na respeto ng matanda. Sinasadya ba itong ipahiya siya sa harap ni Rafael? Wala siyang magawa kundi sumunod. “Chairman Lim… narito ako ngayon para dalawin kayo kasama sina Rafael at Yuan. Nabalitaan kong hindi maganda ang pakiramdam ninyo kanina. Kumusta na ang inyong paggaling? Kung hindi ninyo nagustuhan ang mga dala namin, ayos lang naman. Mayroon ding mga pampalusog na gam

Hindi sabay-sabay na dumating ang mga mensahe. Binuksan ni Isabela ang listahan at isa-isang binasa:Angelo Wong: “Isabela, kumusta na ang sugat sa ulo mo? Oras na para pumunta sa ospital at palitan ang benda. Baka makalimutan mo, kaya susunduin kita sa apartment mo para sabay na tayong pumunta.”Mr. Sue: “Ms. Isabela, may exhibition ang artist na hinahangaan mo noong nag-aaral ka pa. May dalawang tiket ako. Maaari ba kitang yayain na sumama?”Diamond: “May dinner party ako na kailangan ng kasama. Nakakabagot kasama ang iba. Mas bagay ka. Sumama ka—gagamitin ko ang bonus ko sa proyekto para bilhan ka ng kahit anong gusto mo.”Rafael: “Bakit hindi ka nagpaalam bago umalis? May sasabihin ako. Kailan ka puwedeng makipagkita?”Hinawakan niya ang kanyang noo. Masakit pa rin ito. Kung hindi dahil sa paalala ni Angelo Wong, talagang makakalimutan niya. Weekend naman, kaya may oras pa siya. Sinagot muna niya si Angelo Wong: “Salamat sa pagpapaalala. Magmamaneho ako papunta sa ospital para pal

Tumahimik si Rafael nang matagal—nawalan siya ng masasabi. Napakabigat ng hinanakit sa boses ni Isabela. Habang handa nang putulin ni Isabela ang tawag, muling nagsalita siya, may pambihirang lambot sa tono: “Sinisisi mo ba ako?”Wala namang halaga iyon kay Isabela. Masyadong mataas ang tingin nito sa sarili—akala nito ay sentro pa rin siya ng mundo ng lahat. Matagal na siyang wala sa puso ni Isabel; hindi na isyu ang pagsisi. “Bahala na si Presidente Lim kung ano ang gusto niyang isipin,” walang-bahalang sagot niya.Agad na binago ni Rafael ang paksa. “Huwag muna nating pag-usapan ’yan. Hindi masaya si Yuan dahil hindi ka niya nahanap kanina. Bumalik ka sa villa—para kay Yuan.”Ngunit hindi na babalik si Isabela sa tahanang hindi kailanman naging tahanan niya. Walang nag-aabang doon. “Anong problema ni Yuan?”Hinigpitan ni Rafael ang hawak sa telepono. “Gusto ka niyang makita para sa parent-teacher conference niya. Umalis ka nang walang pasabi, kaya nalungkot siya.”Napaisip si Isabe

Nang masilayan niya si Rafael, dumilim ang mga mata ni Isabela—nawala na ang dating ningning na dati’y sumisigla tuwing nakikita niya ang lalaki. Katulad pa rin naman ito ng kanyang alaala, ngunit tuluyan nang naglaho ang lahat na bumabalot dito dahil sa pagtingin at paghanga. Wala nang pag-ibig, kaya wala ring espesyal na liwanag na nakikita; anong karikitan pa nga ba ang natitira?Lumapit si Rafael at tumayo sa tapat niya. May bakas ng realisasyon sa kanyang mukha. Tumayo si Attorney, iniabot ang kamay, at nagsabi nang propesyonal: “Magandang araw, Mr. Lim. Ako ang abogado ni Ms. Isabela. Binigyan ako ng ganap na awtoridad na makipag-usap sa inyo tungkol sa kasunduan ninyo.”Natigilan si Rafael. Hindi niya tinanggap ang kamay ng abogado; sa halip, naupo siya sa tapat ni Isabela at tinitigan ito nang matagal. Sinubukan niyang basahin ang nasa isip ng babae, ngunit nanatiling kalmado at walang emosyon ang mukha ni Isabela. Tumingin siya nang diretso—tila nakatingin lamang sa isang est

Sa loob ng banyo, sumandal si Isabela sa pinto ng cubicle. Katatapos lang niyang isuka ang lahat ng asido sa kanyang tiyan kaya medyo nanghina siya.“Ate! Kumusta ka? Ayos ka lang ba?” Narinig niya ang nag-aalalang boses ni Kara mula sa labas; kinakabahang kumakatok ito sa pinto. Natakot si Kara sa hitsura ni Isabela kanina—alam niyang hindi kailanman naging matibay ang kalusugan nito, kaya labis siyang nag-aalala.“Ayos lang ako, “Ate, masama ba ang pakiramdam mo? Pumunta na tayo sa ospital ngayon para magpatingin. Huwag mong ipagpaliban, huwag mong pilitin ang sarili mo!”Sandaling tumigil si Isabela, pinilit tumayo nang tuwid, at binuksan ang pinto. Nakita niya si Kara na may dalang malinis na tubig, seryoso at puno ng pag-aalala ang mukha. Napangiti nang pilit si Isabela upang ipakita na maayos siya. “Ayos lang ’yan, baka hindi lang ako nakapahinga nang maayos nitong mga nakaraang araw. Huwag kang mag-alala.” Hinawakan niya ang pisngi ni Kara bilang pasasalamat at pampakalma dito.