All Chapters of The Billionaire Thought I'd Never Leave : Chapter 141 - Chapter 150

Dahan-dahang ibinaba ng doktor ang kanyang paningin, may pag-unawa sa kanyang mga mata habang tinitingnan ang tahimik at matatag na babae sa kanyang harapan. Huminga siya nang malalim at nagpatuloy sa seryoso ngunit malambing na tono:"Sige. Dahil ikaw ang magdedesisyon para sa iyong sarili at sa bata, ipapaliwanag ko ang lahat nang malinaw. Una, dahil sa dati mong hirap sa panganganak at natamong pinsala sa katawan, ang kasalukuyang pagbubuntis ay nangangailangan ng masusing pagbabantay at kumpletong pahinga. Bawal ang labis na pagtatrabaho, stress, o matinding emosyonal na pagkabagabag—lahat ng iyan ay maaaring magdulot ng panganib sa iyo at sa sanggol. Magrereseta ako ng mga gamot na pampakalma sa matris at pampalakas ng iyong katawan; kailangan mong inumin ito nang ayon sa utos. Bukod dito, kailangan mong bumalik dito tuwing dalawang linggo para sa pagsusuri. Kung makaramdam ka ng kahit anong kakaibang pananakit o pagdurugo, pumunta ka agad dito o sa pinakamalapit na ospital. Naii

Hinawakan niya nang mahigpit ang gilid ng folder sa kanyang kamay; nagkakaugnay ang puting buklod ng mga daliri sa sobrang higpit ng kanyang hawak. "Hindi ko inaasahang ganito pala ang tingin ninyo sa lahat," saad niya, pilit pinatatag ang boses na bahagyang nanginginig sa pinaghalong galit at pagkadismaya. "Para sa inyo, si Viviane ang simula ng lahat ng aking pagkakamali—ngunit siya rin ang tanging taong dumamay sa akin noong panahong wala akong matakbuhan, noong panahong pakiramdam ko ay tinalikuran na ako ng buong mundo."Bumuntong-hininga si Lolo at ibinaba ang tasa ng tsaa sa patungan nito nang marahan ngunit mariin. Tinitigan niya nang diretso ang apo—mga matang puno ng karunungan at bigat ng nakaraang panahon. "Dumamay sa iyo, sinasabi mo? O ginamit ka upang hawakan ang lahat ng mayroon ka? Rafael, matanda na ako at marami na akong nakitang mukha ng pag-ibig at pagkukunwari. Ang tunay na pagmamahal ay hindi nagtutulak sa iyo na saktan ang iba pang taong tapat na nagmamahal sa

Nang marinig ang tanong ni Lolo, itinaas ni Rafael ang kanyang tingin, pinigilan ang magkakaibang damdaming naghahalo-halo sa kanyang kalooban, at maikling sumagot: "Dinala niya ito mismo sa akin. Hindi ko pa ito naipapakita sa abogado kaya hindi ko pa napipirmahan."Muli niyang sinulyapan ang dokumento sa kanyang kamay at ang malinaw na pirma ni Isabela sa ibaba. Hindi niya maalis sa isip ang eksenang tahimik at buong-tapang na isinusulat ng kanyang asawa ang kanyang pangalan sa papel na iyon — ang mismong dokumentong tatapos sa kanilang pagsasama. Si Rafael ay hindi makatakas sa katotohanang iyon. Hindi pa rin niya kayang tanggapin ang tuluyang paglayo ng pakikitungo ni Isabela sa kanya.Tinitigan siya ni Lolo at ngumiti nang bahagya — isang ngiting mahirap basahin ang tunay na kahulugan. "Nag-aalala ka ba sa nilalaman ng kasunduan? Sa tingin mo ba ay gagamitin ito ni Isabela ang ipahamak ka?" Diretsahang tanong ng matanda, habang matalim ang tingin sa kanyang apo.Bahagyang ngumiti

Umikot ang mga bilog na mata ni Yuan nagulat siya sa tono ng pananalita ng kanyang ina at damang-dama ang paglamig ng pakikitungo nito. "Mom, bakit ganyan ka makipag-usap sa akin? Hindi mo na ba ako mahal?"Tila napuno na si Isabela at ayaw nang magpalawig pa. Wala na ang dating lambing at mga salitang pampalubag-loob na laging naririnig ng bata. Diretsahang sinabi ni Isabela, "Yuan, mahal ka pa rin ni Mama, ngunit may mga hangganan ang maraming bagay. Huwag ka na munang mag-ingay o gumawa ng eksena, ha?" Malinaw na ayaw na niyang pag-usapan pa ang paksang ito. "Kumain ka nang maayos dyan sa bahay at huwag magdulot ng gulo, ha?"Pakiramdam ni Isabela ay wala na siyang dapat sabihin pa. "Gabi na, anak. Bumalik ka na sa kwarto mo at matulog. Magpapahinga na rin si Mama. Goodnight."May sasabihin pa sana si Yuan ngunit dahil sa tono ng ina ay hindi na niya nagawa. Wala siyang nagawa kundi ibaba ang tawag. "Sige po, Mom. Goodnight." Ngunit bago tuluyang ibaba ang telepono, muli siyang nag

Inalok ni Isabela si Diamond na maupo sa sala, at pagkatapos ay pumunta sa bar counter upang kumuha ng isang basong malinis na tubig. Iniabot niya ito sa bisita. "Mr. Luy, pasensya na, tubig lang ang maihahain ko. Ayos lang po ba ito sa inyo?"Tinanggap ni Diamond ang baso, uminom nang kaunti, at ngumiti. "Salamat, ayos na ito.""Maaari ko bang malaman kung ano ang nagdala sa inyo dito?" tanong muli ni Diamond. Hindi pa kasi nito nababanggit ang tunay na dahilan ng kanyang pagbisita.Bahagyang lumingon si Diamond upang tingnan siya at saka sumagot, "Pumunta ako sa design department upang kumustahin ka, ngunit nabalitaan kong naka-leave ka. Dahil magkasama tayong aalis patungo sa ibang bansa sa makalawa, napadaan ako upang tiyakin na maayos ang kalagayan ng aking kasamahan."Napakurap si Isabela "Medyo masama lang ang pakiramdam ko, pero walang dapat ipag-alala. Hindi naman nito maaapektuhan ang iskedyul natin."Maingat na pinagmasdan ni Diamond ang kanyang maputlang mukha at nanlalamb