All Chapters of The Billionaire Thought I'd Never Leave : Chapter 151 - Chapter 160

Mahinahong isinalaysay ni Isabela ang lahat. Mula nang malaman niyang nagdadalang-tao siya, naging magulo nang labis ang kanyang isipan — kaya hindi niya agad nabuo ang mga koneksyon. Ngunit sa loob ng dalawang araw na pamamahinga niya sa bahay, unti-unti niyang naayos ang pagkakasunod-sunod ng mga pangyayari; ang tanging kulang na lamang ay ang kumpirmasyon mula sa taong nasa harap niya ngayon. Kaya naman, hindi siya tumanggi nang magpaalam si Angelo Wong na dadalawin siya.Nais niyang makasiguro — totoo nga ba ang kanyang hinalang may itinatago si Angelo? Kung babalikan ang lahat ng nangyari, ang naging tugon ni Angelo ang nagbibigay-linaw sa bawat piraso ng palaisipan. Bahagyang napangiti si Isabela tila nagdududa na siya kung mayroon pa ba siyang taong lubos na mapagkakatiwalaan sa kanyang paligid. Bukod kina Teacher Cruz, Kara, at mga kasamahan sa studio, ilan nga ba sa mga tinatawag na "high society" na kanyang nakasalamuha ang tunay na tapat? Pagod na pagod na siya — ang pakiki

Ngunit dahan-dahang nagbago ang kanyang tinig nang ipagpatuloy niya: "Hindi ko inaasahan na ang buhay mo sa pamilyang Lim ay malayo sa aking inakala — malayo sa imahe ng isang mayaman at pinagpalang ginang. Nasaksihan ko mismo ang iyong walang-pag-asang pakikibaka sa loob ng inyong pagsasama, at kung paano mo sinubukang iligtas ang iyong sarili mula sa pagkawasak. Mula simula hanggang huli, nag-iisa ka lang.""Kahit noong nakita ko ang ginawa sa iyo ng sarili mong ina at kapatid — na wala kang matakbuhan at ikaw lang ang lumalaban — doon nagsimulang magbago ang pananaw ko sa iyo."Sa unang pagkakataon, naipahayag ni Angelo ang tunay na nilalaman ng kanyang puso. Labis siyang nahabag sa sinapit ni Isabela.Matapos marinig ang lahat, mapait na ngumiti si Isabela ngunit nanatiling mahinahon. "Ayos lang 'yun. Tapos na ang lahat; ayoko nang balikan pa ang nakaraan."Tumango si Angelo, may bahid ng pag-aalinlangan sa kanyang tinig. “Isabela muntik ko nang ibaling sa iyo ang galit na para sa

Kailangan niya lamang ng sapat na panahon bago muling magbukas ng sarili sa isang bagong ugnayan — at ayaw niyang biguin ang isang taong tunay na mabuti ang kalooban.Tila naramdaman ni Angelo ang kanyang pag-aalinlangan, kaya malambing niyang sinabi: "Isabela, huwag kang magmadali. Dahan-dahan lang. Marami pa tayong oras, at sasamahan kita sa bawat hakbang.""Manatili muna tayong magkaibigan hanggang sa tuluyan kang makabawi at maging handang muli. Hindi ako maiilang. Sa totoo lang, nararamdaman kong payapa ako sa piling mo. Pakiusap, huwag mo akong itaboy, ha?"Matapos ang mahabang sandali ng pag-iisip, dahan-dahang tumango si Isabela. Sa wakas ay gumaan ang pakiramdam ni Angelo Wong at isang taos-pusong ngiti ang sumilay sa kanyang mga labi. Kumuha siya ng bahagi ng ulam at inilagay sa plato ni Isabela. "Kumain ka pa. Medyo pumapayat ka nitong mga nakaraang araw. Hindi maganda para sa nagdadalang-tao ang hindi kumakain nang sapat."Pagkarinig nito, kinuha ni Isabela ang kanyang mga

Pakiramdam niya ay may hindi tama sa lahat ng nangyayari — tila may mga bagay na wala sa ayos ngunit hindi niya matukoy kung ano mismo ang ugat ng kaguluhang ito. Hindi komportable ang ganitong pakiramdam. Lalo na matapos ang kanilang huling pag-uusap, mas lalong tumindi ang kanyang pagkabalisa. Kusa niyang iniiwasan si Isabela at ang usapin ng diborsyo. Sa ganitong kalagayan, marahil ay makabubuting lumayo muna nang ilang araw. Baka sakaling sa ibang kapaligiran ay maging mas maaliwalas ang kanyang isipan, at sa kanyang pagbabalik ay handa na siyang harapin ito nang may mas malinaw na pananaw — at hindi na muling magpadala sa ganitong uri ng pag-iwas.Dati, itinuturing niyang walang halaga at pambata ang mga ganitong bagay. Nang makita ang tawag mula kay Isabela, sadyang ibinaba niya ang linya. Sinabi niyang nasa pulong siya upang makaiwas sa anumang pagtatanong nito. Tumingin si Rafael sa nakasisilaw na ilaw ng lungsod sa labas ng bintana at biglang napangiti. Ano nga ba ang ginagaw

Tinitigan siya ni Diamond at natuwa sa kanyang simpleng sagot; tila kaibig-ibig ito sa kanyang paningin. Sumandal si Diamond sa hamba ng pinto at nagsabing, "Kung ganyan ka lagi, paano ka makakapag-adjust sa jet lag? Hindi tama na matulog nang maaga." "Magpalit ka na ng damit, at lalabas tayo."Walang emosyong tumingin si Isabela sa kanya. "Saan po tayo pupunta Mr.Luy?""Hindi ko pa napagdedesisyunan," sagot ni Diamond. "Maglalakad-lakad na lang tayo at hahanap ng makakainan. Ano naman ang saysay kung mananatili lang tayo sa buong gabi sa loob ng hotel?"Gusto sanang tumanggi ni Isabela, ngunit tama ang sinabi ni Diamond at nararamdaman niyang gutom na rin siya, kaya tumango na lamang siya. "Sige po, sandali lang, at mag-aayos ako."Sumang-ayon si Diamond at marahang isinara ang pinto. Makalipas ang ilang sandali, muling bumukas ang pinto; nakapagpalit na si Isabela ng komportableng damit at maayos na ang kanyang ayos. Tumango si Diamond at sabay silang lumabas ng hotel.Habang naglal