All Chapters of The Billionaire Thought I'd Never Leave : Chapter 161 - Chapter 170

Hinawakan ng mahigpit ni Rafael ang braso ni Isabela, ngunit dahan-dahan niyang binawasan ang lakas, takot na masaktan niya ito. Sa kanyang mga mata, nababasa niya ang matinding pagkabigla at sakit na tila ba hindi siya makapaniwala sa naririnig."Sinusundan kita?" sambit ni Rafael, may halong pait at pagkagulat ang tono. "Akala mo sadyang sumunod ako sa iyo rito?" Bumuntong-hininga siya nang malalim, pilit na pinipigil ang emosyong nais kumawala. "Isabela, hindi ko alam na narito ka. Hindi ko alam na magkikita tayo sa ganitong paraan. Kung alam ko… marahil ay hindi na sana ako pumunta."Dahan-dahan niyang hinigpitan ang pagkakahawak sa balikat ni Isabela. Nanatili siyang nakaharang sa daan, tila takot na kapag pinatuloy niya ito, tuluyan na itong mawawala sa kanya. Tinitigan niya ito nang matagal, tila nais niyang kabisaduhin ang bawat detalye ng mukha nito."Ngunit ngayong nagkita tayo…" pagpapatuloy ni Rafael, mas mababa na ang kanyang boses, tila nahihirapan sa bawat salita. "Huwa

Nanlaki ang mga mata ng negosyante sa gulat at pagkamangha. Hindi niya akalaing ang babaeng nasa harapan niya ay may ganoong kalaking pangalan at katayuan. Agad siyang yumuko bilang paggalang kay Isabela.“Naku, humihingi po ako ng paumanhin! Hindi ko po alam na kayo pala si Mrs. Lim! Tunay na hindi ko kayo nakilala agad. Hindi lamang po kayo isang napakahusay na disenyador, kundi kayo pa po mismo ang kabiyak ni Presidente Lim. Pasensya na po kung hindi ko kayo naasikaso nang nararapat kanina.”Sunod-sunod na magagandang salita ang binitiwan ng negosyante upang suyuin siya, ngunit nanatiling magalang lamang ang ngiti ni Isabela at hindi na sumagot pa. Sa halip, ibinaling niya ang kanyang tingin kay Rafael, puno ng pagtataka at pagkalito. Bakit bigla na lamang nitong ipinahayag sa lahat na siya ang kanyang asawa? Hindi niya lubos maunawaan ang tumatakbo sa isip nito.Nang makaalis na ang negosyante, hindi na napigilan ni Isabela ang kanyang sarili. Humarap siya kay Rafael at bumulong n

Sa papalapit na mga hakbang ni President Luy sinabi niyang, maaari na nating ayusin ang ating pagbabalik sa Tsina pagkatapos nito. Depende po sa inyong mga plano mayroon pa ba kayong ibang nakatakdang gawin?”Bumuntong-hininga si Diamond at ngumiti. “Hayaan muna nating maglibang ang lahat. Ituring na lamang natin itong maikling bakasyon bago tayo umuwi.”Napangiti rin si Isabela. “Kung gayon, lubos po kaming nagpapasalamat ng aking grupo sa inyong kabutihan.”“Walang anuman. Mayroon ka bang libreng oras? Kung maaari, samahan mo akong maglakbay sa paligid bago tayo umalis.”Sandaling nag-isip si Isabela at tumango.“Tara na,” wika ni Diamond “Balik na muna tayo sa hotel.”“Sige po.”Sabay silang naglakad palayo. Habang dumadaan si Isabela sa tabi ni Rafael, humahampas ang laylayan ng kanyang kasuotan at sumalubong ang pamilyar at sariwang bango ng kanyang pabango. Ramdam na ramdam ito ni Rafael, umaabot ito sa kanyang pandama ngunit hindi man lang siya nilingon o binigyan ng tingin. D

Tumingin si Viviane kay Angelo Lee at nag tanong, Mr. Lee “Masyado bang abala si Presidente Lim nitong mga nakaraang araw? Mayroon bang hindi karaniwang nangyayari sa kumpanya?”“Maayos naman po ang lahat,” diretsahang tugon ni Angelo. “Kung mayroon po kayong nais ipaabot, sabihin niyo lamang at ipapaalam ko sa kanya.”Sandaling nag-alinlangan si Viviane, pagkatapos ay umiling. “Wala na. Ayos lang.” Muli siyang nagtanong, “At bakit ka narito?”“Mayroon pong mahalagang dokumento sa silid-aralan na kailangan po ni Presidente Lim. Kukunin ko lamang po at ibabalik sa kanya.”“Sige, samahan na kita,” wika ni Viviane at sumunod sa kanya pataas.Mabilis na kinuha ni Angelo Lee ang kailangan at lumisan na. Nang maiwan mag-isa, napansin ni Viviane na hindi naka-lock ang pinto. Tila may pumupukaw sa kanyang kalooban — pumasok siya sa loob. Baka may makita itong paliwanag dito.Binuksan niya ang kompyuter ngunit wala siyang nakitang kahina-hinala. Nang akala niya ay wala siyang mahahanap, napada

Dahil sa matagumpay na desinyo ni Isabela na ipinakita sa entablado, nag aya si Mr. Luy ng magarang hapunan para sa kaniyang mga panauhin, at magaganap ito sa Hotel ng Lim Group. Ilang beses na tayong na libre sa mga hotel ng pamilyang Lim gamit ang gastos ni Presidente Luy. Masarap nga doon, ngunit wala namang bago.”Umiling ang kasama. “Hindi mo ba alam na nagbukas sila ng bagong restawran at hotel na lubhang kakaiba sa dati? Sinasabing idinisenyo ito para sa mas batang panauhin mas moderno, masigla, at bago ang dating.”“Ah, ‘yung tinatayang walong libong yuan bawat tao ang halaga ng kainan? Bihira ko pa nga makitang may makapag-post na nakakain doon. Tunay nga bang napakahusay?”“Kaya nga dapat nating subukan! Sigurado akong higit na mas maganda iyon kaysa sa nakasanayan natin. Kung ako lamang, hindi ko kayang gumastos ng ganoon kalaki sa isang kainan. Mabuti na lamang at si Presidente Luy ang manlilibre sa atin.”“Totoong pinagpala tayo sa kanya. Isipin mo, walong libo bawat isa.