All Chapters of Trust Issue ฝาก (รัก) ไว้ให้เพื่อนพี่: Chapter 31 - Chapter 40

"มึงนั่นแหละตัวดีไอ้ไทม์ ปล่อยให้มันลอยหน้าลอยตาสร้างกระแสอยู่ได้ ขืนมันมาวุ่นวายอีก กูจะเดินไปซัดหน้ามันเอง" วีรวิชญ์คำรามเสียงต่ำ รังสีความหงุดหงิดแผ่ซ่านออกมาจนบรรยากาศในห้องตึงเครียดขึ้นอินทิราส่ายหน้าช้าๆ พยายามจะดึงมือออกจากการเกาะกุมของไทม์ "พี่ๆ ไม่ต้องทำถึงขนาดนั้นหรอกค่ะ อินไม่ได้เป็นอะไรแล้ว อินเข้าใจว่ามันเป็นสังคมของพวกพี่""ยังจะมาปากแข็งอีก" วีรวิชญ์ก้าวเข้ามาประชิดเตียง มือหนาที่เต็มไปด้วยรอยสักเอื้อมมาบีบปลายคางมน บังคับให้เธอเงยหน้าขึ้นสบตา "มึงเข้าใจหอกอะไร ร้องไห้จนตาบวมช้ำขนาดนี้ มึงคิดว่าพวกกูโง่จนดูไม่ออกหรือไงว่ามึงกำลังคิดอะไรอยู่""พี่วี..." อินทิราเสียงสั่น กำแพงที่เพิ่งก่อตัวขึ้นถูกทุบทำลายด้วยความตรงไปตรงมาของเขาเทมส์เดินกลับมาหยุดอยู่ข้างเตียง ถอดแว่นตาของตัวเองวางลงบนโต๊ะหัวเตียงช้าๆ "ในเมื่อพูดกันดีๆ แล้วหนูยังไม่ยอมเชื่อ งั้นพวกพี่คงต้องใช้วิธีอื่น เพื่อตอกย้ำให้หนูจำใส่สมองสักที"สิ้นคำพูดของแฝดพี่ วีรวิชญ์ก็ไม่รอช้า เขาออกแรงผลักไหล่บางเบาๆ จนร่างของอินทิราหงายหลังลงไปนอนราบกับเตียงนุ่ม ชายหนุ่มร่างหนาขยับขึ้นคร

"บังเอิญจังเลยค่ะเทมส์ ไทม์ ไม่คิดว่าจะมาเจอพวกคุณที่นี่" มีอาเอ่ยทักทายเสียงหวานหยดย้อย น้ำเสียงของเธอจงใจเน้นความสนิทสนมอย่างชัดเจนเทมส์เงยหน้าขึ้นมอง นัยน์ตาคมกริบเรียบเฉยไร้ความรู้สึก เขาเพียงแค่พยักหน้ารับน้อยๆ "ครับ บังเอิญจริงๆ"ไทม์ยิ้มรับตามมารยาทคนทำธุรกิจ แม้ลึกๆ จะรู้สึกหงุดหงิดที่โดนขัดจังหวะ "มาทานข้าวกับเพื่อนเหรอครับมีอา""ใช่ค่ะ นานๆ ทีจะได้รวมตัวกัน" มีอาตอบพลางปรายตามองวีรวิชญ์ที่นั่งหน้าบึ้งอยู่ ก่อนที่สายตาของเธอจะหยุดลงที่อินทิรา ซึ่งนั่งตัวล

อาการร้อนรนของอินทิรายิ่งทำให้ผู้ชายทั้งสามคนมั่นใจว่าต้องมีเรื่องอะไรเกิดขึ้นแน่ๆ เทมส์หรี่ตาลงเล็กน้อย กรามแกร่งบดเข้าหากันจนเป็นสันนูน เขาไม่ได้คาดคั้นอะไรกลางโต๊ะอาหาร เพราะรู้ดีว่าคนตัวเล็กตรงหน้าไม่มีทางยอมปริปากพูดในที่สาธารณะแน่"เช็กบิลเลยแล้วกัน วันนี้พอแค่นี้" เทมส์หันไปเรียกบริกร เสียงของเขาเย็นเยียบจนบริกรที่เดินเข้ามารับบัตรเครดิตถึงกับเกร็งบรรยากาศขากลับบนรถสปอร์ตคันหรูเงียบกริบจนน่าอึดอัด อินทิรานั่งตัวลีบติดประตูรถ สายตาทอดมองออกไปนอกหน้าต่าง มองแสงไฟริมถนนที่วิ่งผ่านไปอย่างรวดเร็ว โดยไม่คิดจะหันมามองคนขับเลยแม้แต่น้อยเทมส์หักพวงมาลัยเลี้ยวเข้าจอดเทียบฟุตบาทริมแม่น้ำเจ้าพระยา ซึ่งเป็นจุดชมวิวที่ค่อนข้างเงียบสงบในยามดึก เขาดับเครื่องยนต์ ปลดเข็มขัดนิรภัยของตัวเองออก แล้วหันมาเผชิญหน้ากับหญิงสาวที่ยังคงนั่งหันหลังให้"หันมาคุยกันหน่อยอิน" เทมส์กดเสียงต่ำ น้ำเสียงเด็ดขาดและจริงจังอินทิราค่อยๆ หันหน้ากลับมาสบตาเขา แววตาของเธอสั่นไหวและเต็มไปด้วยความสับสน"ผู้หญิงคนนั้นพูดอะไรกับอินตอนอยู่ห้องน้ำ" เทมส์ไม่ปล่อยให้เสียเวลา เขาต

"เป็นอะไรอิน" วีรวิชญ์ถามเสียงทุ้ม ยันตัวลุกขึ้นนั่งพิงโซฟา ขยับเข้าไปใกล้เพื่อดูว่าเธอกำลังดูอะไรอยู่อินทิรารีบกดล็อคหน้าจอโทรศัพท์และซ่อนมันไว้ด้านหลังทันที "ป...เปล่าค่ะ ไม่มีอะไร แค่อ่านข่าวตลกๆ น่ะค่ะ" เธอฝืนยิ้มบางๆ พยายามปรับสีหน้าให้เป็นปกติที่สุด"อย่ามาโกหกมึงอ่านข่าวตลกแล้วหน้าซีดแบบนี้เหรอ" วีรวิชญ์กดเสียงต่ำ นัยน์ตาดุดันจ้องจับผิด "เอาโทรศัพท์มาให้กูดู""ไม่มีอะไรจริงๆ ค่ะพี่วี อินแค่... อินแค่ปวดหัวนิดหน่อย ขอตัวไปนอนพักก่อนนะคะ" พูดจบอิ

เสียงเครื่องยนต์ดังกระหึ่มสลับกับเสียงโลหะกระทบกัน ช่างยนต์ในชุดเปื้อนคราบน้ำมันหลายคนกำลังง่วนอยู่กับหน้าที่ของตัวเอง อินทิรากวาดสายตามองหาร่างสูงใหญ่ที่คุ้นเคย ไม่นานนักเธอก็พบวีรวิชญ์กำลังยืนสั่งงานลูกน้องอยู่หน้าแท่นยกรถ ชายหนุ่มสวมเพียงเสื้อกล้ามสีดำตัวเก่ากับกางเกงยีนส์ขาดเข่า ท่อนแขนแกร่งที่เต็มไปด้วยรอยสักมีคราบน้ำมันสีดำเลอะอยู่เป็นหย่อมๆวีรวิชญ์หันหน้ามาตามสัญชาตญาณเมื่อหางตาปะทะเข้ากับร่างเล็กที่ยืนอยู่ไม่ไกล นัยน์ตาดุดันของเขาหรี่ลงเล็กน้อย คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันทันทีเมื่อเห็นสภาพของหญิงสาว อินทิรายืนไหล่ลู่ สองมือกำสายสะพายกระเป๋าแน่น ริมฝีปากบางเม้มเข้าหากันจนเป็นเส้นตรงชายหนุ่มร่างหนาไม่ได้เอ่ยปา