All Chapters of Trust Issue ฝาก (รัก) ไว้ให้เพื่อนพี่: Chapter 51 - Chapter 60

เพียะ!มือบางของอินทิราปัดท่อนแขนแกร่งของวีรวิชญ์ออกเต็มแรง เสียงฝ่ามือกระทบผิวเนื้อดังชัดเจนท่ามกลางความเงียบ การกระทำที่เกิดขึ้นจากสัญชาตญาณการป้องกันตัวทำเอาผู้ชายทั้งสามคนชะงักงันอินทิราก้าวถอยหลังหนีไปอีกสองก้าว ส่ายหน้าไปมาทั้งน้ำตา "อย่ามาจับอิน... อินเหนื่อยแล้ว... อินเหนื่อยที่ต้องคอยวิ่งตามโลกของพวกพี่ เหนื่อยที่ต้องคอยระแวงว่าวันไหนพวกพี่จะเบื่อ อินไม่อยากต้องมานั่งเสียน้ำตาแบบนี้อีกแล้ว"บรรยากาศในห้องนั่งเล่นหนักอึ้งจนแทบไม่มีอากาศหายใจ ไทม์มองมือของอินทิราที่ปัดเพื่อนของเขาออกด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความปวดร้าว ความขี้เล่นและรอยยิ้มถูกลบหายไปจากใบหน้าหล่อเหลาโดยสิ้นเชิง วีรวิชญ์ลดมือลงข้างลำตัว กรามแกร่งบดเข้าหากันแน่นจนเส้นเลือดที่ขมับปูดโปน"หมายความว่ายังไงอิน..." ไทม์เอ่ยถามเสียงสั่นพร่า นัยน์ตาของเขาเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย "ที่บอกว่าเหนื่อย... หนูหมายความว่ายังไง"อินทิราสูดลมหายใจเข้าลึกจนสุดปอด รวบรวมความกล้าทั้งหมดที่มีในชีวิต แม้ก้อนเนื้อในอกจะปวดร้าวราวกับถูกบีบอัดจนแหลกเหลว แต่เธอก็เลือกที่จะพูดประโยคที่โหดร้ายที่สุดออกมา

"เลิกคิดเรื่องหนีได้แล้วอิน..." วีรวิชญ์พูดเสียงแผ่วแต่หนักแน่น นิ้วหัวแม่มือเกลี่ยหลังมือของเธอเบาๆ "ต่อให้มึงหนีไปสุดหล้าฟ้าเขียว พวกกูก็จะตามไปลากมึงกลับมาอยู่ดี... จำไว้ว่าชีวิตมึงเป็นของพวกกูแล้ว และพวกกูก็เป็นของมึงคนเดียวเหมือนกัน"อินทิราพยักหน้ารับคำขู่นั้นทั้งน้ำตา เธอซึมซับความอบอุ่นและความปลอดภัยที่รายล้อมอยู่รอบตัว ปล่อยให้ตัวเองถูกกักขังไว้ในวงโคจรแห่งความรักที่ไม่มีวันหลุดพ้นนี้อย่างเต็มใจ แม้ในวันข้างหน้าจะต้องเผชิญกับอุปสรรคใด หรือจะต้องตอบคำถามพี่ชายที่หวงน้องสาวอย่างกฤต เธอก็มั่นใจแล้วว่า ผู้ชายสามคนนี้จะไม่มีวันปล่อยให้เธอต้องเผชิญหน้ากับมันเพียงลำพังอย่างแน่นอน  แสงแดดยามเช้าสาดส่องผ่านผ้าม่านโปร่งแสงเข้ามาตกกระทบพื้นไม้เนื้อแข็งภายในห้องนอนกว้างขวาง อินทิราค่อยๆ ปรือตาขึ้นมาเผชิญกับวันใหม่ ความรู้สึกแรกที่สัมผัสได้คือความหนักอึ้งบริเวณเอวและช่วงขา ทว่ามันไม่ใช่ความหนักที่ทำให้อึดอัด กลับเป็นความหนักที่มอบความรู้สึกอบอุ่นและปลอดภัยอย่างที่สุดหญิงสาวกะพริบตาเพื่อปรับแสงสว่าง ก่อนจะก้มลงมองท่อนแขนแก

"ก็ปล่อยให้เขาคิดไปสิ พี่ไม่เห็นจะแคร์เลย" ไทม์ตอบอย่างไม่ยี่หระ เขาล้วงโทรศัพท์มือถือของตัวเองออกมาจากกระเป๋ากางเกง เปิดแอปพลิเคชันกล้องถ่ายรูป "เอาล่ะคนเก่ง วางมือลงบนตักพี่สิ พี่จะถ่ายรูปมือหนูที่ใส่แหวนวงนี้แหละ ไม่เห็นหน้าหนูหรอก ไม่ต้องกลัวไอ้กฤตมันจับได้"อินทิรายอมทำตามอย่างว่าง่าย เธอวางมือซ้ายลงบนหน้าขาของไทม์ ชายหนุ่มขยับหามุมกล้องอยู่พักหนึ่งก่อนจะกดถ่ายรูปหลายๆ ช็อตเพื่อให้ได้ภาพที่สวยที่สุด เมื่อได้ภาพที่พอใจแล้ว เขาก็เปิดแอปพลิเคชันอินสตาแกรม เตรียมพร้อมที่จะโพสต์รูปลงในโซเชียลมีเดียของเขา"พี่ไทม์จะโพสต์จริงๆ เหรอคะ แฟนคลับพี่ไทม์ต้องแตกตื่นแน่ๆ เลยนะคะ แล้วข่าวลือกับคุณมีอาก็เพิ่งจะออกมาเมื่อวานนี้เอง ถ้าพี่ไทม์โพสต์ออกแบบนี้ คนเขาจะหาว่าพี่ไทม์หักอกคุณมีอาหรือเปล่าคะ" อินทิราถามด้วยความเป็นห่วง เธอไม่อยากให้เขาต้องโดนกระแสสังคมโจมตีไทม์หยุดมือที่กำลังพิมพ์แคปชัน เขาเงยหน้าขึ้นสบตาอินทิราด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความจริงจัง "พี่ไม่แคร์ว่าใครจะแตกตื่นอิน พี่แคร์แค่ความรู้สึกของหนูคนเดียวเท่านั้น พี่ไม่อยากให้หนูต้องมานั่งอ่านคอมเมนต์บ้าๆ พวกนั้นแล้

"อินทำอะไรกิน หอมไปถึงหน้าลิฟต์เลย" ไทม์เดินจ้ำอ้าวเข้ามากอดเอวอินทิราจากด้านหลัง ซบหน้าลงกับลาดไหล่เนียนแล้วสูดลมหายใจเข้าลึก "ชื่นใจจัง มีเมียรออยู่บ้านเนี่ย วันนี้พี่โคตรเหนื่อยเลย ขอกำลังใจหน่อยสิ"อินทิราหัวเราะคิกคัก เอียงคอหลบปลายจมูกโด่งที่กำลังคลอเคลียอยู่ "ไปอาบน้ำกันก่อนเลยค่ะ อาหารเสร็จพอดี วันนี้อินทำของโปรดของทุกคนไว้เพียบเลยนะคะ ถือเป็นการฉลองที่เรื่องวุ่นวายจบลงสักที"เทมส์เดินเข้ามาลูบศีรษะของเธอเบาๆ นัยน์ตาคมกริบทอประกายอ่อนโยน "เก่งมากคนดีของพี่ แล้วนี่หนูเห็นโพสต์ของไอ้ไทม์แล้วใช่ไหม สบายใจขึ้นหรือยัง""สบายใจขึ้นมากเลยค่ะพี่เทมส์ ขอบคุณนะคะที่ทำเพื่ออินขนาดนี้... ทั้งพี่เทมส์ พี่ไทม์ แล้วก็พี่วีด้วย" อินทิราสบตาพวกเขาทีละคนด้วยความตื้นตันใจวีรวิชญ์ที่เพิ่งเดินเข้ามาในครัวโยนกุญแจรถลงบนโต๊ะ เขาเดินเข้ามาใกล้และใช้นิ้วชี้จิ้มลงบนหน้าผากของหญิงสาวเบาๆ "จำไว้เป็นบทเรียนเลยนะมึง ทีหลังมีอะไรก็หัดถามพวกกูก่อน อย่าเอาแต่คิดเองเออเองแล้วก็มาร้องไห้ขี้มูกโป่งให้กูต้องปวดหัวอีก เข้าใจไหมยัยตัวเล็ก""เข้าใจแล้วค่า พี่วีขี้บ่นที่สุดเลย" อ

"ฝากไว้ก่อนเถอะพวกมึง คืนนี้กูจะเอาคืนให้สาสมเลยคอยดู!" วีรวิชญ์คาดโทษ ส่ายหน้าไปมาเพื่อสะบัดผงแป้งออกจากผม ทำให้ละอองแป้งฟุ้งกระจายไปทั่วบริเวณ อินทิราและไทม์ต้องรีบยกมือขึ้นปิดจมูกพร้อมกับเสียงหัวเราะที่ดังลั่นห้องความวุ่นวายและความสนุกสนานดำเนินไปจนเกือบเที่ยงคืน หลังจากวีรวิชญ์ไปล้างหน้าทำความสะอาดคราบแป้งออกจนหมด พวกเขาก็ช่วยกันเก็บกวาดของเล่นและแยกย้ายกันไปอาบน้ำเตรียมตัวเข้านอนอินทิราทิ้งตัวลงนอนบนเตียงคิงไซส์ ความเหนื่อยล้าจากการหัวเราะและการเล่นเกมทำเอาเธอแทบจะหลับตาลงในทันที ไม่นานนัก ร่างสูงใหญ่ของผู้ชายทั้งสามคนก็เดินเข้ามาในห้องและขึ้นมาประจำที่ของตัวเองบนเตียง