All Chapters of Trust Issue ฝาก (รัก) ไว้ให้เพื่อนพี่: Chapter 41 - Chapter 50

น้ำตาหยดใสไหลซึมผ่านแขนเสื้อยืดจนเปียกชุ่ม ความรู้สึกอึดอัดจากการโกหกความรู้สึกตัวเองมันทรมานยิ่งกว่าการโดนคนอื่นด่าทอ อินทิราร้องไห้เงียบๆ อยู่ในมุมมืดของห้อง ปล่อยให้ความหวงแหนที่ไม่มีสิทธิ์แสดงออกกัดกินหัวใจไปช้าๆเวลาผ่านไปเนิ่นนานจนความปวดเมื่อยเริ่มลามไปทั่วแผ่นหลัง แต่หญิงสาวก็ยังคงนั่งนิ่งอยู่ในท่าเดิม เสียงเครื่องปรับอากาศทำงานดังหึ่งๆ เป็นเพื่อนปลอบใจเพียงสิ่งเดียวในความเงียบงันแกร๊ก...เสียงลูกบิดประตูถูกปลดล็อคจากด้านนอกดังขึ้นเบาๆ แต่อินทิราที่กำลังจมอยู่ในห้วงความคิดไม่ได้ยินเสียงนั้น บานประตูถูกผลักเปิดออกอย่างเชื่องช้า ร่างสูงใหญ่ของเทมส์ก้าวเข้ามาภายในห้องอย่างเงียบกริบ นัยน์ตาคมกริบกวาดมองหาคนตัวเล็ก ก่อนจะหยุดสายตาลงที่ร่างที่กำลังสั่นสะท้านอยู่ข้างเตียงเทมส์ถอนหายใจยาว ความหงุดหงิดที่เห็นเธอพยายามกดดันตัวเองตีตื้นขึ้นมาในอก ชายหนุ่มเดินก้าวเท้าเพียงไม่กี่ก้าวก็มาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าร่างที่กำลังนั่งกอดเข่าร้องไห้"ไหนบอกว่าเข้าใจไงอิน..."เสียงทุ้มต่ำและเย็นเยียบดังขึ้นเหนือศีรษะ ทำเอาอินทิราสะดุ้งสุดตัว เธอเงยหน้าขึ้นมองต

ยิ่งพยายามไขว่คว้า เธอก็ยิ่งรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นตัวถ่วง เป็นรอยด่างพร้อยในชีวิตที่สมบูรณ์แบบของพวกเขา"พอแล้ว... อินเหนื่อยแล้ว" อินทิราสะอื้นฮัก พึมพำกับตัวเองในความมืดสลัวของห้องนั่งเล่นความหวาดระแวงและความกลัวการถูกทิ้งเอาชนะเหตุผลทุกอย่างในวินาทีนั้น อินทิราผุดลุกขึ้นยืน เดินโซเซกลับเข้าไปในห้องนอนของตัวเอง หญิงสาวเปิดตู้เสื้อผ้า ดึงกระเป๋าเดินทางใบโตที่เคยใช้ย้ายเข้ามาในวันแรกลากออกมาวางบนพื้นพรมมือบางที่สั่นเทาเปิดตู้เสื้อผ้า กวาดเอาเสื้อยืดและกางเกงขาสั้นของตัวเองออกมาโยนลงในกระเป๋าอย่างลวกๆ เธอไม่ได้สนใจจะพับให้เรียบร้อย สมองของเธอสั่งการเพียงแค่ว่าเธอต้องหนีไปจากที่นี่ ต้องพาตัวเองออกไปจากวงโคจรที่เธอไม่มีวันคู่ควร ก่อนที่เธอจะถลำลึกไปมากกว่านี้ และก่อนที่กฤตจะกลับมาพบกับความจริงที่น่าอดสู"อินจะกลับไปอยู่ที่คอนโดตัวเอง... อินไม่อยากอยู่ที่นี่แล้ว" เธอพร่ำบอกตัวเองซ้ำๆ ขณะยัดข้าวของเครื่องใช้ส่วนตัวลงกระเป๋า น้ำตาหยดแล้วหยดเล่าร่วงหล่นลงบนเนื้อผ้าคอนโดของเธอแม้จะยังซ่อมแซมระบบน้ำทิ้งไม่เสร็จสมบูรณ์ร้อยเปอร์เซ็นต์ แต่มันก็เป็นพื้นที่เด

เสียงสะอื้นเริ่มค่อยๆ ลดลง อินทิราผุดรอยยิ้มบางเบาขึ้นบนใบหน้าที่ยังคงมีคราบน้ำตา เธอพยักหน้ารับคำสัญญาของเทมส์ มือบางเอื้อมไปลูบกลุ่มผมของไทม์ที่ซบอยู่ตรงหน้าท้อง สลับกับเอนศีรษะซบไหล่ของวีรวิชญ์เป็นการตอบรับความตึงเครียดสลายหายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงบรรยากาศของการเคลียร์ใจที่แสนอบอุ่น ทว่าในขณะที่อินทิรากำลังซึมซับความสุขอยู่นั้น วีรวิชญ์ก็ขยับตัวลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ชายหนุ่มร่างหนายกมือขึ้นปลดเนกไทของตัวเองออกอย่างหงุดหงิด โยนมันทิ้งลงบนพื้นพรมอย่างไม่ไยดี นัยน์ตาดุดันที่เคยอ่อนโยนเมื่อครู่กลับมาวาวโรจน์ด้วยอารมณ์บางอย่างที่ทำให้อินทิราต้องกลืนน้ำลายลงคอ"จะยืนทื่ออยู่อีกนานไหมอิน" วีรวิชญ์กดเสียงต่ำ สายตากวาดมองเสื้อยืดและกางเกงขาสั้นที่เธอสวมใส่อยู่ "ทำผิดก็ต้องโดนทำโทษ... ถอดเสื้อผ้าออกเดี๋ยวนี้""ค...คะ? ทำโทษอะไรคะพี่วี อินก็ขอโทษแล้วไง" อินทิราเบิกตากว้าง ขยับตัวถอยร่นไปกลางเตียงโดยสัญชาตญาณ"ขอโทษแล้วมันลบล้างความผิดที่มึงคิดจะลากกระเป๋าหนีพวกกูไปได้เหรอ" วีรวิชญ์ก้าวขึ้นมาบนเตียง คลานเข่าเข้าไปหาหญิงสาวอย่างคุกคาม "ความผิดข้อหาไม่เชื่อใจสามีตั

นิ้วเรียวพิมพ์ตอบกลับไปสั้นๆ ว่า 'สะดวกเจอที่ไหนคะ'ไม่ถึงนาที ข้อความตอบกลับก็เด้งขึ้นมาพร้อมพิกัดร้านคาเฟ่สไตล์อังกฤษหรูหราย่านใจกลางเมือง และเวลานัดหมายในช่วงสายของวัน อินทิรากำสมาร์ตโฟนแน่น เธอบอกตัวเองว่านี่คือบททดสอบ เธอต้องเผชิญหน้ากับความจริงและต้องไม่ปล่อยให้ใครมาทำลายสิ่งที่เธอเพิ่งจะสร้างขึ้นมาช่วงสาย อินทิราแต่งตัวด้วยชุดเดรสสีครีมเรียบง่ายแต่ดูสุภาพ เธอเดินเข้ามาในคาเฟ่ที่ถูกระบุไว้ บรรยากาศภายในร้านเงียบสงบ ตกแต่งด้วยโทนสีขาวและทองเหลืองหรูหรา มีอานั่งรออยู่ที่โต๊ะมุมสุดในชุดสูทสีแดงสดที่ขับผิวขาวผ่องให้ดูโดดเด่นยิ่งขึ้น หญิงสาวไฮโซจิบชากุหลาบช้าๆ ปรายตามองอินทิราที่กำลังเดินเข้ามาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเย่อหยิ่งและประเมินค่า"นั่งสิคะ น้องอิน" มีอาผายมือไปยังเก้าอี้ฝั่งตรงข้าม รอยยิ้มเคลือบยาพิษปรากฏบนใบหน้าสะสวย"คุณมีอา... มีเรื่องอะไรจะคุยกับอินเหรอคะ" อินทิราเอ่ยถามเสียงเรียบ ทรุดตัวลงนั่งพยายามรักษาระดับน้ำเสียงให้ปกติที่สุด แม้ในใจจะกำลังเต้นกระหน่ำรัวเร็ว"ฉันเป็นคนตรงๆ นะคะน้องอิน ฉันไม่อ้อมค้อม" มีอาวางถ้วยชาลงบนจานรองเส

อินทิรานั่งตัวแข็งทื่อ ลมหายใจของเธอสะดุดกึกและเริ่มเข้าออกอย่างเชื่องช้าแต่ว้าวุ่น ดวงตากลมโตที่ยังคงบวมช้ำเบิกกว้างจ้องมองโทรศัพท์มือถือเครื่องนั้น สองมือเล็กที่เคยวางอยู่บนแผงอกของเทมส์กำเข้าหากันแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด ความหวาดกลัวไม่ได้ลดลงเลยแม้แต่น้อย มันกลับเพิ่มทวีคูณขึ้นจนก้อนเนื้อในอกเต้นกระหน่ำรัว"ทำไมทำหน้าแบบนั้น พี่เคลียร์ให้แล้วไงอิน ยัยนั่นไม่มีทางกล้ามายุ่งกับหนูอีกแล้ว" เทมส์เอ่ยถามเสียงเรียบ มือใหญ่ยกขึ้นหมายจะลูบกลุ่มผมนุ่มเพื่อปลอบประโลม"พี่เทมส์ทำแบบนี้ทำไมคะ..." อินทิราปัดมือของเขาออกอย่างลืมตัว น้ำเสียงของเธอสั่นเครือและเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก "พี่เทมส์ขู่คุณมีอาทำไม พว