ตลอดความยาวของหนังผีกว่าสองชั่วโมง อินแทบจะไม่ได้ดูหน้าจอเลย เธอเอาแต่ซุกหน้าอยู่กับไหล่ของเทมส์ สลับกับอกของไทม์ และปล่อยให้วีจับข้อเท้าไว้ตลอดเวลา มันเป็นสถานการณ์ที่กลืนไม่เข้าคายไม่ออก แต่เธอกลับไม่ได้รู้สึกรังเกียจหรืออยากผลักไสพวกเขาออกไปเลยเมื่อเครดิตท้ายเรื่องขึ้น ไทม์ก็เอื้อมมือไปเปิดไฟจนสว่างจ้า อินรีบเด้งตัวออกจากอ้อมกอดของผู้ชายทั้งสองคนราวกับติดสปริง ใบหน้าจิ้มลิ้มแดงก่ำไปถึงใบหู"อ...อินไปนอนก่อนนะคะ ราตรีสวัสดิ์ค่ะ" อินละล่ำละลักบอก รีบลุกขึ้นยืนแต่เซเล็กน้อยเพราะความชาที่ขาจากการนั่งท่าเดิมนานๆวีรีบลุกขึ้นมาประคองแขนเธอไว้ "ระวังหน่อยสิอิน เดี๋ยวก็ล้มหัวฟาดพื้นหรอก""ขอบคุณค่ะพี่วี อินไม่เป็นไรแล้ว" อินฝืนยิ้ม ดึงแขนกลับอย่างสุภาพ ก่อนจะรีบจ้ำอ้าวกลับเข้าห้องนอนของตัวเองไปอย่างรวดเร็ว ปิดประตูลงกลอนดังคลิกความเงียบเข้าปกคลุมห้องนั่งเล่นอีกครั้ง ผู้ชายสามคนมองหน้ากันนิ่งๆ ก่อนที่ไทม์จะเป็นคนทำลายความเงียบขึ้นมา"กูว่าน้องมึงหลับแล้วว่ะเทมส์" ไทม์กระซิบพลางทิ้งตัวลงนอนแผ่บนโซฟา"มึงเลิกเรียกอินว่าน้องกูสักทีเถอะ" เทมส์ตอบเสียงเรียบ หยิบรีโมทมากดปิดทีวี "แล้วมึงก็เลิกท
ปรับปรุงล่าสุด : 2026-07-20
เข้าสู่ระบบ
