All Chapters of Trust Issue ฝาก (รัก) ไว้ให้เพื่อนพี่: Chapter 21 - Chapter 30

ผ่านไปเพียงไม่กี่วันก็ถึงคิวของวีรวิชญ์ที่จะได้ใช้เวลาอยู่กับอินทิราตามข้อตกลงที่พวกเขาสร้างขึ้นมาเงียบๆค่ำคืนนี้อินทิราไม่ต้องปวดหัวกับการเลือกชุดเดรสหรือแต่งหน้าทำผมให้วุ่นวาย เพราะข้อความสั้นๆ ห้วนๆ ที่ถูกส่งเข้ามือถือเธอเมื่อตอนหัวค่ำมีใจความแค่ว่า 'ใส่เสื้อยืดกางเกงยีนส์ อีกสิบนาทีลงมารอข้างล่าง' หญิงสาวจึงหยิบเสื้อยืดสีขาวตัวเก่งและกางเกงยีนส์ขายาวมาสวมทับอย่างรวดเร็ว รวบผมหางม้าลวกๆ แล้วเดินลงไปที่ลานจอดรถของคอนโดบิ๊กไบค์คันใหญ่สีดำด้านจอดสตาร์ทเครื่องยนต์รออยู่แล้ว วีรวิชญ์มาในชุดเสื้อยืดสีดำรัดรูปอวดมัดกล้ามและรอยสักที่ท่อนแขน กางเกงยีนส์สีซีดขาดเข่า และรองเท้าบูตหนังคู่ใจ ทันทีที่เห็นร่างเล็กเดินเข้ามาใกล้ เขาก็โยนหมวกกันน็อกแบบเต็มใบสีดำอีกใบส่งให้เธอรับไว้แทบไม่ทัน"ใส่ซะ คืนนี้กูจะพาไปแว้น" วีรวิชญ์บอกห้วนๆ ก่อนจะตวัดขาคร่อมรถมอเตอร์ไซค์คันใหญ่อินทิราสวมหมวกกันน็อกอย่างรู้หน้าที่ เธอก้าวขึ้นซ้อนท้ายอย่างคล่องแคล่วกว่าครั้งแรกมาก สองมือบางสอดเข้ากอดเอวสอบของชายหนุ่มด้านหน้าโดยอัตโนมัติ ร่างกายเบียดชิดจนแผ่นอกของเธอแนบไปกับแผ่นหลังกว้าง วีรวิชญ์ก้มมองมือเล็กที่รัดเอวเขาอ

อินทิราส่ายหน้าไปมาด้วยความอ่อนใจ แต่พวงแก้มกลับซับสีเลือดฝาดอย่างปิดไม่มิด เธอจัดการตักหมูทอดกระเทียมและกับข้าวอีกสองสามอย่างใส่จานเปล จัดเรียงอย่างสวยงามแล้วยกไปวางบนโต๊ะอาหารเมื่อเห็นอาหารจัดวางเรียบร้อย วีรวิชญ์ก็โยนโทรศัพท์มือถือทิ้งลงบนโซฟาแล้วลุกเดินเดินก้าวยาวๆ เข้ามาที่โต๊ะทันที เขาทรุดตัวลงนั่งฝั่งตรงข้ามกับอินทิรา คว้าช้อนส้อมมาตักข้าวสวยร้อนๆ ใส่จานของตัวเองอย่างรวดเร็วมื้ออาหารดำเนินไปอย่างเรียบง่ายแต่เต็มไปด้วยความอบอุ่นที่อินทิราไม่เคยสัมผัสมาก่อนในชีวิต ผู้ชายทั้งสามคนสลับกันคีบกับข้าวใส่จานของเธอจนพูนเป็นภูเขาลูกย่อมๆ"กินเข้าไปเยอะๆ มึงผอมจนลมจะพัดปลิวอยู่แล้วอิน ตัวมีแต่กระดูก" วีรวิชญ์ตักเนื้อหมูชิ้นโตวางแหมะลงบนข้าวของเธอ น้ำเสียงหยาบกระด้างตามนิสัยแต่แฝงไปด้วยความห่วงใยอย่างปิดไม่มิด"แค่นี้อินก็อ้วนจะแย่แล้วนะคะพี่วี ขืนกินหมดนี่พุงออกพอดี" อินทิราบ่นอุบอิบ มองจานข้าวตัวเองด้วยความหนักใจ"อ้วนตรงไหน พี่ว่ากำลังจับถนัดมือเลย" ไทม์ยื่นหน้าเข้ามาใกล้ สายตากรุ้มกริ่มกวาดมองทรวดทรงของหญิงสาวจนอินทิราต้องถลึงตาใส่ เขาหัวเราะชอบใจก่อนจะแกะกุ้งตัวโตวางลงในจานของเธอเพิ

"อ...อินเพิ่งไปเข้าห้องน้ำมาค่ะ พี่กฤตมีอะไรด่วนหรือเปล่าคะ โทรมาซะดึกเชียว" เธอหาข้ออ้างแก้ตัวน้ำขุ่นๆ ลอบมองวีรวิชญ์ที่ขยับตัวไปนั่งอยู่สุดปลายโซฟา แต่อยู่ในมุมที่กล้องจับไม่ถึงกฤตหรี่ตามองน้องสาวผ่านหน้าจออย่างจับผิด "ทำไมหน้าแดงๆ แล้วทำไมหอบขนาดนั้น ไม่สบายหรือเปล่า"อินทิราสะดุ้งในใจ พี่ชายของเธอช่างสังเกตเสมอ เธอรีบยกมือขึ้นพัดใบหน้าตัวเองเบาๆ "เปล่าค่ะ อินเพิ่ง... อินเพิ่งออกกำลังกายเสร็จค่ะพี่กฤต เต้นแอโรบิกตามวิดีโอในเน็ตน่ะค่ะ เลยเหนื่อยหน้าแดงนิดหน่อย""

ภาพการจัดการปัญหาอย่างรวดเร็วและนุ่มนวลของเทมส์ทำให้อินทิรารู้สึกโล่งใจขึ้นมาเปลาะหนึ่ง แต่ตะกอนความน้อยใจยังคงตกค้างอยู่ในอก ไม่ถึงห้านาทีต่อมา ประตูกระจกของโซนวีไอพีก็ถูกผลักออก ร่างของเทมส์และไทม์เดินตามกันเข้ามาติดๆไทม์สาวเท้าเข้ามากระแทกตัวลงนั่งข้างอินทิราอย่างรวดเร็ว มือหนาคว้าข้อมือเล็กของเธอมากุมไว้แน่น แววตาขี้เล่นที่มักจะมีอยู่เสมอหายวับไป เหลือเพียงความกังวลอย่างเห็นได้ชัด"อิน พี่อธิบายได้นะ เมื่อกี้มันไม่มีอะไรจริงๆ มีอาเขาแค่เข้ามาทักทายเรื่องงานอีเวนต์ที่พี่ไปออกเมื่ออาทิตย์ก่อน พี่ไม่ได้คิดอะไรเลยนะหนู" ไทม์ละล่ำละลักอธิบาย น้ำเสียงร้อนรน

"อินไม่ได้คิดมากเรื่องมีอาค่ะ! อินแค่คิดเรื่องของตัวเอง!" หญิงสาวตวาดกลับ น้ำตาแห่งความอัดอั้นไหลทะลักออกมาอีกระลอก "อินแค่กำลังคิดว่า ตัวเองมายืนอยู่ตรงนี้ได้ยังไง อินเป็นแค่กราฟิกรับจ้างธรรมดาๆ ไม่มีเงิน ไม่มีชื่อเสียง ไม่มีสังคมอะไรเลย อินไม่คู่ควรที่จะยืนข้างพวกพี่ด้วยซ้ำ!"เทมส์เบิกตากว้างเล็กน้อยกับความกังวลที่พรั่งพรูออกมาจากปากของคนตัวเล็ก เขาไม่เคยรู้เลยว่าภายใต้รอยยิ้มสดใสนั้น อินทิราแบกรับความกดดันเรื่องความแตกต่างทางฐานะเอาไว้มากขนาดนี้"ใครบอกหนูแบบนั้น ใครกล้าเอาหนูไปเปรียบเทียบกับคนอื่น" เสียงของเทมส์เย็นเยียบลงจนน่ากลัว รังสีความอำมหิตแผ่ซ่านออกมาจากร่างสูงใหญ่