All Chapters of Trust Issue ฝาก (รัก) ไว้ให้เพื่อนพี่: Chapter 61 - Chapter 70

ปฏิบัติการลบร่องรอยความสัมพันธ์เริ่มต้นขึ้นอย่างเร่งด่วนในเวลาตีสามเศษ อินทิราวิ่งตามวีรวิชญ์เข้าไปในห้องนอนแขกที่เธอควรจะใช้อาศัยมาตลอดหลายสัปดาห์ ชายหนุ่มร่างหนาจัดการโยนเสื้อผ้าของเธอเข้าไปในตู้ แขวนบ้าง พับวางลวกๆ บ้าง เพื่อให้ดูเหมือนมีการใช้งานจริง ส่วนอินทิราก็กระโดดขึ้นไปบนเตียง ดึงผ้าห่มให้หลุดรุ่ย ตบหมอนให้แบนลง แล้วกลิ้งตัวไปมาเพื่อสร้างรอยยับบนผ้าปูที่นอน"พี่วีคะ ลิปสติกแท่งนี้อินทิ้งไว้บนโต๊ะเครื่องแป้งนะ จะได้ดูสมจริง" อินทิราวางแท่งลิปสติกลงบนโต๊ะ"อืม วางๆ ไปเถอะ" วีรวิชญ์ตอบรับพลางหอบเอาถุงเท้าและรองเท้าสลิปเปอร์ของเธอมาวางไว้ปลายเตียง เขามองดูหญิงสาวที่กำลังฉีดน้ำหอมกลิ่นดอกไม้อ่อนๆ ไปทั่วห้อง นัยน์ตาดุดันฉายแววหงุดหงิดอย่างเห็นได้ชัด"เป็นอะไรคะพี่วี ทำหน้ายุ่งเชียว" อินทิราสังเกตเห็นท่าทีนั้น จึงเอ่ยถามขึ้น"กูแค่รำคาญ" วีรวิชญ์พ่นลมหายใจออกทางจมูก "รำคาญที่ต้องมาทำอะไรหลบๆ ซ่อนๆ แบบนี้ ทั้งที่มึงก็เป็นเมียพวกกู ทำไมพวกกูต้องมานั่งจัดฉากโกหกไอ้กฤตมันด้วยวะ เดินไปบอกมันตรงๆ ตอนเช้าเลยไม่ได้หรือไง"อินทิราหน้าถอดสี รีบวางขวดน้ำหอ

เมื่อกฤตจัดการตัวเองเสร็จเรียบร้อย ทั้งห้าคนก็มานั่งรวมตัวกันที่โต๊ะอาหารตัวยาว อินทิราทำหน้าที่ชงกาแฟดำให้พี่ชายและนำแซนด์วิชมาวางเสิร์ฟ กฤตจัดการมื้อเช้าด้วยความหิวโหย พร้อมกับเล่าเรื่องงานและปัญหาที่ยุโรปให้เพื่อนฟังคร่าวๆบทสนทนาดำเนินไปอย่างราบรื่น ไม่มีใครแสดงพิรุธใดๆ ออกมา เทมส์ ไทม์ และวีรวิชญ์ยังคงพูดคุยและสบถด่ากันตามประสาเพื่อนสนิทวัยยี่สิบเจ็ดปี อินทิรานั่งฟังเงียบๆ คอยเติมน้ำและหยิบจับสิ่งของให้เมื่อมีคนร้องขอทว่า ความคุ้นชินจากการใช้ชีวิตร่วมกันมาหลายสัปดาห์ก็ทำให้ความลับที่พยายามปกปิดเริ่มเผยช่องโหว่ออกมาทีละน้อย

วีรวิชญ์ที่ยืนเงียบมาตลอดเริ่มทนความอึดอัดไม่ไหว ชายหนุ่มร่างหนาขยับตัวลุกขึ้นยืนเต็มความสูง กรามแกร่งบดเข้าหากันแน่นจนเป็นสันนูน เขาเกลียดการต้องมานั่งปั้นน้ำเป็นตัวโกหกเพื่อนสนิทแบบนี้ที่สุด ลึกๆ แล้วเขาอยากจะตะโกนใส่หน้ากฤตไปเลยว่า อินทิราคือเมียของพวกเขา แล้วเรื่องมันจะได้จบๆ ไปสักที"ถ้ามึงข้องใจนัก มึงก็..."ปึก!ยังไม่ทันที่วีรวิชญ์จะพูดจบ ไทม์ที่ยืนอยู่ใกล้ๆ ก็กระทืบส้นเท้าลงบนหลังเท้าของเพื่อนรักเต็มแรงเพื่อเป็นการหยุดคำพูดนั้น วีรวิชญ์นิ่วหน้าด้วยความเจ็บปวด หั

ทว่า โชคชะตามักจะเล่นตลกกับความสุขเสมอภายนอกห้องนอนหลัก กฤตสะดุ้งตื่นขึ้นมากลางดึกด้วยความรู้สึกกระหายน้ำ ชายหนุ่มในชุดนอนเสื้อยืดกางเกงวอร์มเดินงัวเงียออกจากห้องนอนแขก มุ่งหน้าตรงไปยังโซนห้องครัวในขณะที่เขากำลังรินน้ำเย็นใส่แก้ว หูของเขาก็แว่วเสียงแปลกๆ ดังลอดออกมาจากห้องนอนของเทมส์ มันเป็นเสียงครางอู้อี้และเสียงเตียงลั่นเอี๊ยดอ๊าดเบาๆ ซึ่งคนทั่วไปอาจจะไม่ได้ยิน แต่สำหรับกฤตที่คุ้นเคยกับความเงียบสงบของเพนต์เฮาส์แห่งนี้ เสียงนั้นกลับดังชัดเจนจนน่าสงสัยกฤตวางแก้วน้ำลงบนเคาน์เตอร์ ค

"คนที่ทำร้ายอินก็คือพวกมึงนั่นแหละ!" กฤตสวนกลับทันควัน เขาชี้หน้าไทม์ด้วยมือที่สั่นเทา "มึงมันก็แค่สนุกกับการเอาชนะ มึงมันก็แค่เห็นน้องกูเป็นของแปลกใหม่... พอพวกมึงเบื่อ พวกมึงก็ทิ้งน้องกูไปแต่งงานกับผู้หญิงที่สังคมยอมรับอยู่ดี แล้วคนที่ต้องมานั่งรับกรรมก็คืออิน!"คำพูดของกฤตแทงทะลุเข้าไปในจุดที่เปราะบางที่สุดในใจของอินทิรา มันคือความหวาดระแวงที่เธอเพิ่งจะก้าวข้ามมาได้ไม่กี่ชั่วโมงก่อน หญิงสาวเม้มริมฝีปากแน่น แต่คราวนี้เธอเลือกที่จะไม่หลบตา เธอหันไปมองผู้ชายทั้งสามคน แววตาของพวกเขาไม่มีความลังเล ไม่มีท่าทีของคนที่จะทิ้งเธอไปไหน"พวกกูไม่แต่งงานกับใครทั้งนั้น" วีรวิชญ์ที่เพิ่งยันตัวลุกขึ้นจากพื้นพูดแทรกขึ้นมา น้ำเสียงหยาบกระด้างแต่แฝงความหนักแน่นอย่างที่สุด "ผู้หญิงคนเดียวที่พวกกูจะอยู่ด้วยคืออิน มึงเป็นพี่ชายมึงก็น่าจะรู้ดีว่าน้องมึงมีค่าแค่ไหน กูไม่โง่ทิ้งของที่มีค่าที่สุดในชีวิตไปหรอกเว้ย""มึงหุบปากไปเลยไอ้วี! กูไม่อยากฟังคำแก้ตัวตอแหลของพวกมึงอีกแล้ว!" กฤตตัดบทอย่างไม่ไยดี เขาหันกลับมากระชากข้อมือของอินทิรา ออกแรงดึงจนร่างเล็กถลาเข้าหาตัว "ไปเก็บของเดี๋ยวนี้