All Chapters of My Ruthless Cross: ร้ายพ่ายรักมาเฟียวิศวะ: Chapter 141 - Chapter 150

170 Chapters

บทที่ 142

รามินเดินตรงไปยังโถงหน้าประตูเพนต์เฮาส์ ที่ซึ่งการ์ดชุดดำติดอาวุธสี่คนยืนรอรับคำสั่งอยู่"เฝ้าหน้าห้องนอนใหญ่ไว้ให้ดี..." รามินออกคำสั่งเสียงเย็นชา ไร้ความปรานี "ถ้าไม่มีคำสั่งจากกู ห้ามใครเปิดประตูเด็ดขาด... และถ้าเกิดอะไรขึ้นกับเธอ พวกมึงเตรียมตัวตายตามได้เลย"เขาทอดสายตามองความมืดมิดนอกม่านชัตเตอร์เหล็ก เอ่ยประโยคสุดท้ายออกมาแผ่วเบาในลำคอ"จำเอาไว้ วี... หน้าที่เดียวของหนูคือเป็นของพี่... และต้องมีชีวิตอยู่"  แสงแดดยามเช้าของวันเสาร์ส่องลอดผ่านช่องว่างแคบๆ ของม่านชัตเตอร์นิรภัย สาดกระทบลงบนปลายเตียงคิงไซส์ระวีวรรณค่อยๆ ขยับเปลือกตาที่หนักอึ้งเปิดขึ้นช้าๆความรู้สึกแรกที่แล่นเข้าสู่ประสาทรับรู้ คือความเจ็บปวดระบมไปทั่วสรรพางค์กาย ช่องทางรักใจกลางกายสาวบวมเป่งและแสบร้อนราวกับถูกไฟลวก รอยช้ำสีกุหลาบเข้มกระจายตัวเป็นจุดๆ ตั้งแต่ซอกคอ เนินอก ไปจนถึงหน้าท้องแบนราบ และเมื่อเธอยกแขนทั้งสองข้างขึ้นมาดู... รอยแดงปื้นหนาจากรอยรัดของเนกไทไหมพรมที่ข้อมือทั้งสองข้าง ยังคงเด่นหราตอกย้ำบทลงโทษอันป่าเถื่อนที่เพ
last updateLast Updated : 2026-10-18
Read more

บทที่ 143

'จุดอ่อน... ต้องถูกกำจัดออกไปจากชีวิตลูกชายฉันภายในวันนี้ มิฉะนั้น รถสิบล้อเบรกแตกจะชนประสานงากับมอเตอร์ไซค์ของพ่อแม่เธอที่ตลาดเย็นนี้'คำขู่ที่เลือดเย็นและไร้ความปรานี ฟาดเปรี้ยงเข้ากลางใจของระวีจนวิญญาณแทบหลุดออกจากร่าง!น้ำตาแห่งความหวาดกลัวและความสิ้นหวังไหลทะลักลงมาอาบแก้มราวกับทำนบแตกเจ้าสัวธาดาไม่ได้ขู่เล่นๆ ผู้ชายคนนั้นบดขยี้ชีวิตคนมานับไม่ถ้วน และเขากล้าส่งคนไปประกบติดพ่อแม่เธอถึงหน้าบ้านพักครูเพื่อพิสูจน์ให้เห็นว่าชีวิตของคนแก่วัยเกษียณสองคนนั้น อยู่ในกำมือของเขาเพียงแค่กระดิกนิ้วเดียว!สมองของระวีกรีดร้องด้วยความสับสนและทรมานเจียนคลั่งรามินทร์กำลังนำกำลังคนออกไปเสี่ยงตายเพื่อกวาดล้างเสี่ยชัยเพื่อปกป้องเธอ... แต่ศัตรูที่ร้ายกาจและอันตรายที่สุด กลับเป็นพ่อแท้ๆ ของเขาเองที่กำลังจ้องล้างผลาญชีวิตครอบครัวของเธอจากข้างหลัง!ถ้าเธอยังคงอยู่ที่นี่...ถ้าเธอเลือกที่จะพึ่งพารามิน และปล่อยให้เขารู้เรื่องนี้...สิ่งที่เกิดขึ้น คือสงครามล้างผลาญสายเลือดระหว่างพ่อกับลูก รามินอาจจะกลายเป็นคนฆ่าพ
last updateLast Updated : 2026-10-18
Read more

บทที่ 144

แกร๊ก...เสียงฝีเท้าของคินและเสียงลิฟต์ส่วนตัวเคลื่อนตัวลงสู่ชั้นล่างดังก้องสะท้อนผ่านความเงียบทันทีที่เสียงสัญญาณลิฟต์เงียบสงบลง...ระวีก็ลืมตาโพลงขึ้นมาในทันที!อาการปวดท้องเมื่อครู่มลายหายไปในพริบตา เหลือเพียงอะดรีนาลีนที่สูบฉีดพลุ่งพล่านไปทั่วร่าง เธอดีดตัวลุกขึ้นจากเตียงอย่างรวดเร็ว วิ่งตรงไปคว้ากระเป๋าเป้ใบเก่าของตัวเองที่ซ่อนอยู่ในตู้เสื้อผ้า ยัดเสื้อผ้าธรรมดาหนึ่งชุด กระเป๋าสตางค์ที่มีเงินสดเพียงไม่กี่พันบาท และดึงซองเอกสารมรณะที่มีรูปถ่ายพ่อแม่ซุกใส่กระเป๋าเป้แนบอกเธอเดินไปแง้มประตูห้องนอนใหญ่ มองออกไปที่ห้องนั่งเล่น—ว่างเปล่าระวีก้าวเท้าเปล่าอย่างเงียบเชียบที่สุด วิ่งตรงไปยังประตูกระจกหนีไฟด้านหลังที่เชื่อมต่อกับบันไดคอนกรีต เธอสวมรองเท้าผ้าใบเก่าๆ ที่วางอยู่ข้างตู้รองเท้าอย่างเร่งรีบมือเล็กเอื้อมไปผลักคานเหล็กของประตูด้านหลังเปิดออกสายลมร้อนยามเช้าพัดผ่านเข้ามาปะทะใบหน้า บันไดหนีไฟทอดยาวลงสู่เบื้องล่างสี่สิบห้าชั้น... เส้นทางสู่อิสรภาพที่แลกมาด้วยหัวใจที่แหลกสลายระวีหันกลับมามองเพนต์เฮาส์ท
last updateLast Updated : 2026-10-18
Read more

บทที่ 145

เธอจะบอกความจริงได้อย่างไร... ว่าลูกสาวคนเดียวที่พวกท่านส่งเสียให้เรียนมหาวิทยาลัยดีๆ ดันพาตัวเองเข้าไปพัวพันกับทายาทมาเฟียจนตกเป็นเป้าสังหารของเจ้าสัวใหญ่ ถ้าพ่อกับแม่รู้ว่าชีวิตของพวกท่านกำลังแขวนอยู่บนเส้นด้ายเพราะความประมาทของเธอ หัวใจของคนแก่วัยเกษียณคงแหลกสลายคามือ"โปรเจกต์ข่าวของหนูมีปัญหาค่ะพ่อ..." เธอเค้นเสียงโกหก ลมหายใจสะดุดเป็นห้วงๆ "พวกผู้มีอิทธิพลท้องถิ่นที่หนูไปสืบเรื่องบ่อนการพนันมันรู้ตัวแล้ว... มันส่งคนมาข่มขู่ที่คณะ และมันรู้ที่อยู่บ้านเราแล้วค่ะพ่อ! ถ้าเราไม่รีบไปตอนนี้ พวกมันจะบุกมาทำร้ายพ่อกับแม่เพื่อบีบให้หนูทำลายข้อมูล!"อาจารย์ประเสริฐและครูสมพรหน้าถอดสีทันทีที่ได้ยินคำว่า 'บ่อนการพนัน' และ 'ผู้มีอิทธิพล'"พ่อบอกแกแล้วใช่ไหมว่าอย่าไปยุ่งกับเรื่องพรรค์นั้น!" อาจารย์ประเสริฐเอ็ดเสียงเข้ม แม้ใบหน้าจะเผือดสีลงด้วยความตกใจ "แล้วนี่มันตามมาถึงบ้านเลยเหรอ?""หนูขอโทษค่ะพ่อ... แต่ตอนนี้เราต้องไปก่อน รถไฟหรือรถทัวร์ก็ได้ หนีไปกบดานที่บ้านน้าเพ็ญที่กาญจนบุรีก่อนนะคะ ถือว่าหนูขอร้องล่ะพ่อ!"ระวียกมือไหว้ สองตารื้นไปด้วยน้ำตาแห่งความส
last updateLast Updated : 2026-10-19
Read more

บทที่ 146

เธอค่อยๆ หันใบหน้ากลับไปมองช้าๆและภาพที่ปรากฏเบื้องหน้า... ก็ทำให้หัวใจของเธอร่วงหล่นลงสู่ก้นบึ้งของขุมนรก!ชายฉกรรจ์ในชุดสูทสากลสีดำสนิทกว่าสิบคน ยืนกระจายกำลังปิดล้อมทางเข้าออกของโถงจำหน่ายตั๋วไว้ทั้งหมดอย่างแน่นหนา ใบหน้าของพวกมันเรียบเฉย ทว่าแฝงรังสีคุกคามจนไม่มีผู้โดยสารหน้าไหนกล้าส่งเสียงร้องและที่กึ่งกลางวงล้อมนั้น...ร่างสูงตระหง่านหนึ่งร้อยแปดสิบแปดเซนติเมตรกำลังก้าวเดินตรงเข้ามารามินทร์ อัครบวร!เขาไม่ได้สวมเสื้อช็อปวิศวะ และไม่ได้สวมสูทหรูหรา มีเพียงเสื้อเชิ้ตสีดำตัวยาวที่ปลดกระดุมบนออกสองเม็ด ชายเสื้อหลุดลุ่ย แขนเสื้อพับขึ้นลวกๆ ทว่าสิ่งที่ทำให้คนทั้งสถานีขนส่งต้องหยุดหายใจ... คือ 'ใบหน้า' ของเขาใบหน้าคมคายที่เคยเย่อหยิ่งทระนง บัดนี้ถมึงทึงและดำมืดราวกับพายุทอร์นาโดที่พร้อมจะกวาดล้างทุกสรรพสิ่งให้พินาศ สันกรามคมขบแน่นจนเส้นเลือดตรงขมับและลำคอปูดโปนเป็นสันนูน ดวงตาสีดำสนิทคู่นั้นแดงก่ำ วาวโรจน์ไปด้วยเพลิงโทสะและความเจ็บปวดรวดร้าวที่บ้าคลั่งจนน่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าปีศาจตนใดในโลกมนุษย์ลมหายใจของเขาหนักหน่วงและร้อนจ
last updateLast Updated : 2026-10-19
Read more

บทที่ 147

เธอวางแผนหนีไปกับครอบครัว...เธอหลอกไอ้คิน แกล้งป่วย แกล้งเจ็บปวด เพื่อจะหนีไปจากเขา...เธอรังเกียจเขา เกลียดอ้อมกอดของเขา และรังเกียจทุกสัมผัสที่เขาเคยมอบให้จนต้องพาครอบครัวหนีเตลิดไปให้พ้นหน้าเขาแบบนี้!ความเจ็บปวดรวดร้าวที่ถูกหักหลังและถูกทอดทิ้ง กรีดแทงลึกลงไปในแผลเป็นในใจที่ฝังแน่นมาตั้งแต่เด็ก ภาพของแม่ที่จากไปซ้อนทับลงบนแผ่นหลังของระวี ความกลัวว่าจะต้องสูญเสียสิ่งที่เขารักที่สุดไปอีกครั้ง แปรเปลี่ยนเป็นเพลิงโทสะอันบ้าคลั่งที่พร้อมจะเผาผลาญทุกสิ่งให้วอดวายรามินไม่ลดละสายตา เขากดเสียงต่ำ ลอดไรฟันออกมาสั่งการ์ดของตนเสียงเรียบ ทว่าเฉียบขาดดั่งคำพิพากษา"อย่าแตะต้องคนแก่..."รามินหยุดเว้นจังหวะ สายตาคมกริบตวัดกลับมาจ้องลึกเข้าไปในดวงตากลมโตที่นองไปด้วยน้ำตาของระวี"...แต่ถ้าสองคนนั้นก้าวเข้ามาขวางอีกแม้แต่ก้าวเดียว ให้คนของเราคุมตัวไปกักไว้ที่เซฟเฮาส์""รามิน! อย่านะ! อย่ายุ่งกับพ่อแม่ฉัน!" ระวีสะอื้นไห้จนตัวโยน สองมือเกาะแขนเสื้อเชิ้ตของเขาไว้แน่น ส่งสายตาวิงวอนขอร้องอย่างสิ้นหวังที่สุดในชีวิต "ฉั
last updateLast Updated : 2026-10-19
Read more

บทที่ 148

พลั่ก!รามินเหวี่ยงร่างเล็กของระวีลงบนโซฟาหนังแท้ตัวยาวกลางห้องนั่งเล่นอย่างรุนแรง!ร่างของเธอเซถลาจมลงบนเบาะหนัง แผ่นหลังบางกระแทกเข้ากับพนักพิงจนผมเผ้ายุ่งเหยิง กระเป๋าเป้ใบเก่าหลุดกระเด็นตกไปกองอยู่บนพื้นพรมข้างโซฟา ระวีนั่งคุดคู้ สองแขนยกขึ้นกอดเข่าตัวเองไว้แน่น ร่างกายสั่นเทิ้มอย่างควบคุมไม่ได้ เสียงสะอื้นไห้ปานจะขาดใจดังก้องสะท้อนในความเงียบสงัดรามินสาวเท้าเข้าไปประชิดขอบโซฟา ร่างสูงตระหง่านหนึ่งร้อยแปดสิบแปดเซนติเมตรยืนค้ำหัวเธอไว้ราวกับพญามัจจุราช เสื้อเชิ้ตสีดำที่เปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อและคราบน้ำตาของเธอถูกปลดกระดุมออกจนถึงแผงอก สันกรามคมขบแน่นจนเส้นเลือดตรงขมับเต้นตุบๆ"หนีงั้นเหรอ?" รามินคำรามลั่นเสียงดังก้องกัมปนาทจนกระจกหน้าต่างสั่นสะเทือน! "กูถามว่ามึงหนีไปทำไม ระวีวรรณ!"คำหยาบคายหลุดทะลักออกจากลำคอของเขาด้วยความเค้นแค้นที่เกินจะควบคุม"กูดูแลมึงไม่ดีตรงไหนวะ! กูเอาเงินสิบล้านมาแลกชีวิตมึง กูเอาตัวเข้าแลกกระสุนเพื่อปกป้องมึงจากพวกไอ้ชัย กูเปิดเพนต์เฮาส์ให้มึงอยู่ ให้มึงนอนบนเตียงเดียวกับกู!" รามินชี้นิ้วใส่หน้าเธอ ดวงต
last updateLast Updated : 2026-10-20
Read more

บทที่ 149

สมองของรามินขาวโพลนราวกับถูกฟ้าผ่าลงกลางแสกหน้าซ้ำแล้วซ้ำเล่า ความจริงอันโหดร้ายและน่าสะพรึงกลัวฟาดเปรี้ยงเข้ากลางอกจนวิญญาณแทบหลุดออกจากร่างเธอไม่ได้หนีเพราะรังเกียจเขา...เธอไม่ได้หนีเพราะอยากทอดทิ้งเขา...แต่เธอถูกพ่อแท้ๆ ของเขาบีบคั้นด้วยความตายของครอบครัว!ผู้หญิงตัวเล็กๆ คนนี้ ต้องแบกรับความหวาดกลัวระดับนรกภูมิไว้เพียงลำพังตลอดทั้งเช้า เธอต้องทนเห็นรูปถ่ายที่มีเป้าเล็งสไนเปอร์ทาบอยู่บนหลังพ่อตัวเอง ต้องทนแบกรับคำขู่ฆ่าที่เลือดเย็น และเหตุผลเดียวที่เธอเลือกที่จะก้าวออกจากเพนต์เฮาส์... ก็เพื่อปกป้องชีวิตของพ่อแม่ผู้บริสุทธิ์ไม่ให้ต้องมารับเคราะห์เพราะความสัมพันธ์บ้าๆ นี้!และสิ่งที่เขาทำลงไปเมื่อครู่...สิ่งที่เขาทำที่สถานีขนส่ง... คือการกระชากข้อมือเธอ เหยียบย่ำตั๋วรถทัวร์ และตวาดด่าทอเธอราวกับเธอเป็นคนทรยศ!ความรู้สึกผิดอันมหาศาลและหนักหน่วงดั่งภูเขาถล่ม พุ่งเข้าบดขยี้หัวใจของรามินจนแหลกละเอียดเป็นผุยผง ลมหายใจของเขาติดขัดอยู่ในลำคอจนปวดร้าวไปทั้งแผงอก"ฮือ... มึงคิดว่ากูอยากไปจากมึงเหรอ รามิน..."เสียงหวานที่แหบพ
last updateLast Updated : 2026-10-20
Read more

บทที่ 150

ความเงียบสงัดของป่าละเมาะชานเมืองหลวงถูกรบกวนด้วยเสียงล้อรถยนต์บดขยี้เศษหินกรวดระวีวรรณทอดสายตามองผ่านกระจกติดฟิล์มดำของรถตู้กันกระสุนที่แล่นเข้าสู่เขตพื้นที่ส่วนบุคคล บ้านพักตากอากาศคอนกรีตสองชั้นสไตล์ลอฟต์ซ่อนตัวอยู่ท่ามกลางดงไม้ยางนาสูงใหญ่ มีรั้วลวดหนามและแนวกำแพงปูนสูงสามเมตรล้อมรอบอย่างมิดชิด กล้องวงจรปิดระบบตรวจจับความร้อนและเซนเซอร์เลเซอร์อินฟราเรดติดตั้งเรียงรายตามแนวเสาไฟฟ้า บ่งบอกชัดเจนว่าที่นี่ไม่ใช่บ้านพักธรรมดา แต่คือ 'เซฟเฮาส์ลับ' ที่ถูกออกแบบมาเพื่อรองรับสงครามปิดตายเมื่อช่วงบ่ายวันอาทิตย์ที่ผ่านมา รามินทร์ได้ออกคำสั่งด่วนที่สุดให้คินนำกำลังคนติดอาวุธระดับหัวกะทิหกคน เข้าคุ้มกันและเคลื่อนย้ายอาจารย์ประเสริฐและครูสมพรออกจากบ้านพักครู ไปซ่อนตัวอยู่ในเซฟเฮาส์ริมทะเลสาบส่วนตัวที่มีระบบรักษาความปลอดภัยระดับสูงสุด พร้อมตัดการสื่อสารจากภายนอกทั้งหมดเพื่อตัดตอนแผนการลอบชนของเจ้าสัวธาดาเมื่อครอบครัวปลอดภัย... ภารกิจตอบโต้จึงเริ่มต้นขึ้นติ๊ง!เสียงระบบสแกนลายนิ้วมือและม่านตาหน้าประตูบ้านส่งเสียงสัญญาณปลดล็อกรามินผลักบานปร
last updateLast Updated : 2026-10-20
Read more

บทที่ 151

รามินชะงัก นัยน์ตาสีดำสนิทหรี่แคบลงจนคมกริบดุจใบมีดโกน"ประวิทย์..." รามินกัดฟันกรอด สันกรามคมขึ้นรูปแน่น"ใช่! นายประวิทย์มันแอบยักยอกเงินกองกลางของตระกูลไปร่วมทุนกับเสี่ยชัย เพื่อสั่งซื้ออาวุธสงครามล็อตใหญ่เข้ามาทางเรือในคืนวันพรุ่งนี้!" ระวีกดปุ่มสั่งดึงเอกสารใบตราส่งสินค้าทางเรือ (Bill of Lading) ขึ้นมาโชว์บนหน้าจอ "พวกมันวางแผนจะใช้เสี่ยชัยเป็นตัวชนเพื่อโค่นล้มนาย... และถ้าแผนการสำเร็จ นายประวิทย์ก็จะใช้เรื่องนี้บีบให้เจ้าสัวธาดาลงจากตำแหน่งประธานบอร์ด แล้วขึ้นมาฮุบอำนาจแทน!"หลักฐานชิ้นนี้... มันไม่ใช่แค่เอกสารบัญชีธรรมดาแต่มันคือ 'ระเบิดเวลา' ที่สามารถทำลายล้างทั้งเสี่ยชัยและบอร์ดบริหารทรยศให้ย่อยยับคามือได้ในพริบตาเดียว!รามินจ้องมองข้อมูลบนหน้าจอนิ่งงัน ลมหายใจหนักหน่วงพ่นออกจากจมูกช้าๆ ความเคารพและความทึ่งในความสามารถของผู้หญิงตรงหน้าพุ่งทะยานขึ้นสู่จุดสูงสุด"เก่งมาก..." รามินเอ่ยชมจากใจจริง น้ำเสียงทุ้มต่ำสั่นสะท้าน เขายื่นมือสองข้างลงไปประคองใบหน้าหวานของเธอขึ้นมา ประทับจุมพิตที่หน้าผากมนผ่านขอบแว่นตาอย่างหนักแน่นและเนิ่นนาน "เ
last updateLast Updated : 2026-10-21
Read more
PREV
1
...
121314151617
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status