My Ruthless Cross: ร้ายพ่ายรักมาเฟียวิศวะ のすべてのチャプター: チャプター 151 - チャプター 160

พรึ่บ!ปลายเท้าขวาของเธอสะดุดเข้ากับรากไม้ยางนาขนาดใหญ่ที่โผล่พ้นพื้นดิน!"ว้าย!"ร่างเล็กของเธอเสียหลักลอยหวือ ก่อนจะล้มคว่ำกระแทกลงบนพื้นดินโคลนอย่างรุนแรง!พลั่ก!แรงกระแทกทำให้ลมหายใจระเบิดออกจากปอด ข้อศอกและหัวเข่าทั้งสองข้างกระแทกเข้ากับก้อนหินแหลมคมจนความเจ็บปวดแล่นปราดขึ้นสู่สมอง กระเป๋าเป้หลุดกระเด็นออกจากบ่าไปตกอยู่ห่างออกไปหนึ่งเมตร เธอพยายามจะตะเกียกตะกายลุกขึ้น ทว่าข้อเท้าซ้ายที่พลิกกลับแปลบปลาบจนไม่สามารถทิ้งน้ำหนักตัวได้"อึก..." ระวีกัดฟันคราง น้ำตาแห่งความเจ็บปวดรื้นขึ้นมาคลอเบ้าตาและในวินาทีนั้นเอง...กรอบ... แกรบ!เสียงฝีเท้าหนักแน่นของใครบางคนแหวกพุ่มไม้ออกมาจากมุมมืดด้านขวาห่างออกไปเพียงห้าเมตร!แสงเลเซอร์สีเขียวจากปลายกระบอกปืนไรเฟิลจู่โจม พุ่งตัดผ่านความมืดมิดเข้ามาทาบทับลงบนแผ่นอกเสื้อของระวีอย่างแม่นยำ!ชายฉกรรจ์ในชุดคอมแบทสีดำ สวมหน้ากากอำพรางใบหน้า ก้าวพ้นดงไม้ออกมา ปลายนิ้วชี้ของมันแตะอยู่ที่ไกปืน แววตาใต้หน้ากากเยียบเย็นและพร้อมจะลั่นไกเพื่อปลิดชีพเธอ

"รามิน—"เสียงร้องอุทานของเธอถูกกลืนหายเข้าไปในลำคอทันที เมื่อรามินโถมริมฝีปากหยักลึกลงไปบดขยี้กลีบปากอวบอิ่มของเธออย่างบ้าคลั่งและดุดัน!มันไม่ใช่จูบที่อ่อนหวาน แต่มันคือการจูบเพื่อช่วงชิงลมหายใจและการยืนยันการมีชีวิต ริมฝีปากร้อนจัดบดเบียด ดูดดึง และขบกัดกลีบปากของเธออย่างตะกละตะกลาม รสชาติคาวปร่าของเลือดสดๆ บนใบหน้าผสมผสานกับรสเค็มของหยาดเหงื่อและคราบน้ำตา รามินสอดแทรกปลายลิ้นร้อนชื้นเข้าไปในโพรงปากหวานอย่างหิวกระหาย กวาดต้อนตักตวงความอบอุ่นภายในอย่างไม่ปรานีระวีไม่ได้ผลักไสเขาออกไปเหมือนทุกครั้งสองมือเล็กๆ ที่สั่นเทิ้มกลับพุ่งเข้าโอบกอดรอบลำคอแกร่งของเขาไว้แน่น ปลายนิ้วเรียวจิกเกร็งลงบนกลุ่มผมดกหนาด้านหลังศีรษะของเขา เธอจูบตอบเขาด้วยความรุนแรงและโหยหาไม่แพ้กัน ลมหายใจร้อนผ่าวของคนทั้งสองสอดประสานกันอย่างรวดเร็วและหนักหน่วงความหวาดกลัวต่อความตายที่เพิ่งผ่านพ้นไป ถูกแผดเผาด้วยไฟราคะและสัญชาตญาณดิบที่ปะทุขึ้นมาอย่างไม่อาจต้านทาน"อื้อ... พี่มิน..."เสียงครางหวานที่แหบพร่าเล็ดลอดออกมาจากริมฝีปากที่กำลังถูกบดจูบ ยิ่งเติมเชื้อไ

เวลาสิบโมงเช้าแดดยามสายแผดเผาจนไอความร้อนเต้นระยิบระยับอยู่เหนือผิวน้ำเจ้าพระยาแถบท่าเรือคลองเตยรามินทร์นั่งนิ่งอยู่บนเบาะหลังของซูเปอร์คาร์สีดำด้านที่จอดซุ่มอยู่ใต้ร่มเงาของสะพานข้ามทางรถไฟเก่า ห่างจากโกดังสินค้าขนาดใหญ่ของบริษัท ชัยรุ่งเรืองโลจิสติกส์ เพียงสองร้อยเมตร แขนเสื้อเชิ้ตสีดำตัวใหม่ถูกพับร่นขึ้นมาจนถึงข้อศอก ท่อนแขนขวามีผ้าก๊อซสีขาวพันทับบาดแผลกระสุนเฉี่ยวไว้อย่างแน่นหนา มือหนาข้างขวาถืออาวุธปืนพกสั้นกึ่งอัตโนมัติขนาดเก้ามิลลิเมตรที่บรรจุกระสุนเต็มแมกกาซีนไว้บนหน้าตักแววตาสีดำสนิทของเขาว่างเปล่า เยียบเย็น และดำมืดไร้ก้นบึ้งดั่งหลุมดำแห่งความตายบนหน้าจอสมาร์ตโฟนที่วางอยู่ข้างตัว...คลิปข่าวสารคดีเชิงสืบสวนและไฟล์เอกสารงบดุลบัญชีมืดที่ระวีวรรณเป็นคนรวบรวมและสั่งอัปโหลดส่งให้สื่อมวลชนทุกสำนักตั้งแต่ช่วงแปดโมงเช้า กำลังระเบิดกลายเป็นข่าวด่วนสะเทือนวงการธุรกิจและวงการเมือง!พาดหัวข่าวตัววิ่งสีแดงสดบนหน้าจอสำนักข่าวใหญ่...'แฉขบวนการฟอกเงินข้ามชาติและเครือข่ายค้าอาวุธสงครามท่าเรือคลองเตย—ดีเอสไอและตำรวจกองปราบเตรีย

กลิ่นควันไฟและเขม่าดินปืนจากโกดังคลองเตยยังคงติดแน่นอยู่บนเนื้อผ้าเชิ้ตสีดำรามินทร์เหยียบคันเร่งพารถซูเปอร์คาร์สีดำด้านที่ตัวถังด้านข้างเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบเขม่าสีเทาและละอองฝุ่นปูน พุ่งทะยานผ่านประตูอัลลอยด์ดัดลายมังกรสูงสี่เมตรของคฤหาสน์ตระกูลอัครบวร ล้อแม็กซ์บดขยี้แผ่นหินแกรนิตปูทางเข้าเสียงเสียดสีดังก้องไปทั่วอาณาเขตพื้นที่ส่วนบุคคลขนาดสิบล้านตารางเมตรบนถนนสาทร ชายฉกรรจ์ในชุดสูทสากลสีดำเกือบสิบคนที่ยืนรักษาการณ์อยู่ตามแนวเสาไฟโรมัน ต่างพากันผงะถอยหลังด้วยความตกตะลึงเมื่อเห็นสภาพรถและรังสีอำมหิตที่แผ่พุ่งออกมาจากห้องโดยสารไม่มีการชะลอความเร็วเพื่อแสดงความเคารพรามินเหยียบเบรกจนรถหมุนสไลด์ขวางลำหน้าบันไดหินอ่อนทรงโค้งของคฤหาสน์หลังใหญ่ แสงแดดยามบ่ายสาดกระทบกระจกหน้ารถที่แตกร้าวเป็นเส้นใยแมงมุม ทว่าดวงตาสีดำสนิทหลังพวงมาลัยกลับเยียบเย็นดั่งผืนน้ำแข็งขั้วโลกฟึ่บ!ประตูปีกนกถูกผลักเปิดยกตัวขึ้นอย่างรุนแรงขายาวๆ ของรามินก้าวลงมาเหยียบพื้นหินอ่อน แขนเสื้อเชิ้ตสีดำตัวใหม่ที่เพิ่งเปลี่ยนเมื่อเช้าถูกพับลวกๆ ขึ้นมาถึงข้อศอก ท่อนแขนขวา

"วันที่แม่ตาย..." รามินเค้นเสียงพูดซ้ำ หยาดน้ำตาแห่งความเคียดแค้นรื้นขึ้นมาคลอเบ้าตาแต่ไม่ยอมให้ไหลลงมา "มึงเดินเข้ามาในโรงพยาบาล มึงไม่แม้แต่จะมองหน้าศพเมียตัวเอง มึงตบหน้าเด็กแปดขวบอย่างกู แล้วบอกว่าความรักคือจุดอ่อน... มึงไม่ได้สอนให้กูแข็งแกร่งหรอกไอ้แก่ แต่มึงกำลังสะกดจิตตัวเองเพื่อกลบเกลื่อนความขี้ขลาดที่มึงปกป้องเมียตัวเองไม่ได้ต่างหาก!"กึก!คำพูดนั้นแทงทะลุเข้าไปในขั้วหัวใจของเจ้าสัวธาดาราวกับหอกเหล็กเผาไฟ!ร่างของชายชรากระตุกเกร็ง ใบหน้าขาวซีดเผือดจนไร้สีเลือด แววตาคมกริบที่เคยเย่อหยิ่งทระนงเหนือผู้คน บัดนี้กลับสั่นไหวระริกด้วยความเจ็บปวดอันลึกซึ้งที่ซ่อนอยู่ใต้หน้ากากมัจจุราชมานานกว่าทศวรรษความจริงอันโหดร้ายที่ถูกปกปิดไว้ใต้ความเย็นชา... ถูกลูกชายแท้ๆ กระชากออกมาประจานกลางห้องทำงานรามินสะบัดมือปล่อยคอเสื้อสูทของพ่อออกอย่างรังเกียจแรงผลักทำให้ร่างของเจ้าสัวธาดาเซถลาถอยหลังไปสองก้าว แผ่นหลังของชายชรากระแทกเข้ากับขอบโต๊ะทำงานเสียงดัง ตึ้ก สองมือเหี่ยวย่นเอื้อมไปยึดขอบโต๊ะไว้แน่นเพื่อพยุงตัวไม่ให้ล้ม ลมหายใจของผู้