My Ruthless Cross: ร้ายพ่ายรักมาเฟียวิศวะ のすべてのチャプター: チャプター 131 - チャプター 140

เธอเดินกลับมาที่โต๊ะเลกเชอร์แถวหน้า จัดการเก็บโน้ตบุ๊กและแฟ้มเอกสารลงกระเป๋าเป้ใบเก่งใต้ร่มผ้าของเสื้อเชิ้ตนักศึกษาแขนยาวที่กลัดกระดุมจนถึงคอหอย ผิวเนื้อตรงซอกคอ ลาดไหล่ และแผ่นหลังของเธอยังคงเจ็บระบม รอยดูดสีแดงเข้มและรอยขบกัดที่รามินทร์สร้างขึ้นใต้สายน้ำในห้องน้ำเมื่อสองคืนก่อน ยังคงฝังแน่นเป็นตราประทับที่ตอกย้ำความสัมพันธ์อันลึกซึ้งที่ไม่มีวันถอยกลับได้อีกคำว่า พี่มิน ที่เธอเผลอครางเรียกเขาใต้แรงอารมณ์บ้าคลั่ง ยังคงดังก้องหลอกหลอนในหัวจนแก้มใสร้อนผ่าวขึ้นมาทุกครั้งที่นึกถึง"วี! พรีเซนต์เสร็จแล้วไปกินบิงซูหน้ามอกันไหม?"เสียงใสของน่านน้ำดังขึ้นขัดจังหวะความคิด เพื่อนสนิทร่างสูงโปร่งเดินเข้ามาหา ใบหน้าใต้กรอบแว่นสายตายิ้มแย้มแจ่มใส ในมือถือสมุดจดเลกเชอร์ปึกใหญ่ระวีชะงัก เธอรีบรูดซิปกระเป๋าเป้ หันกลับมาส่งยิ้มเจื่อนๆ ให้เพื่อน"ไว้วันหลังนะน่าน... วันนี้ฉันมีธุระด่วนต้องรีบกลับไปจัดการน่ะ"น่านน้ำขมวดคิ้วแน่น แววตาฉายความสงสัยระคนเป็นห่วง "ช่วงนี้แกดูรีบร้อนตลอดเวลาเลยนะวี มีเรื่องอะไรปิดบังฉันอยู่หรือเปล่า? ไอ้พี่รามินทร

"พี่คิน! พี่คินได้ยินฉันไหม!" เธอร้องเรียกเสียงหลง น้ำตาแห่งความหวาดกลัวไหลทะลักลงมาอาบแก้ม เธอรีบถอดเสื้อคาร์ดิแกนตัวนอกออกมากดทับบาดแผลบนศีรษะของเขาไว้แน่นเพื่อห้ามเลือด "อย่าหลับนะพี่คิน! รถพยาบาลกำลังจะมาแล้ว!"คินปรือตาขึ้นมองเธอช้าๆ เลือดไหลเข้าตาจนพร่ามัว ริมฝีปากที่ซีดขาวขยับเอ่ยออกมาแผ่วเบา"คุณระวี... ปลอดภัย... นะครับ...""ฉันปลอดภัย! ฉันไม่เป็นไรเลย พี่แข็งใจไว้นะ!" ระวีสะอื้นไห้จนตัวโยนและในวินาทีนั้นเอง...บรื้นนนนนนนน! เอี๊ยดดดดดดดดดดด!เสียงคำรามกระหึ่มของเครื่องยนต์เทอร์โบคู่แปดสูบที่คุ้นเคย ดังกึกก้องไปทั่วทั้งลานจอดรถ!ซูเปอร์คาร์สีดำด้านพุ่งทะยานเข้ามาด้วยความเร็วสูง ก่อนที่รามินจะดึงเบรกมือและหักพวงมาลัยสไลด์ตัวรถหมุนเคว้งเป็นวงกลมร้อยแปดสิบองศา ฝุ่นยางมะตอยและควันยางฟุ้งกระจายไปทั่วบริเวณ ตัวรถหยุดสนิทห่างจากจุดที่ระวีนั่งอยู่เพียงไม่กี่เมตรประตูปีกนกฝั่งคนขับเปิดยกตัวขึ้นสู่อากาศอย่างรุนแรงจนบานพับสะเทือนร่างสูงตระหง่านของรามินทร์ก้าวลงมาจากรถเขายังคงสวมเสื้อเชิ้ตสีดำตัวหรูที่พั

มีเพียงเสียงหอบหายใจรุนแรงและหนักหน่วงของรามิน แผ่นอกกว้างใต้เสื้อเชิ้ตสีดำกระเพื่อมขึ้นลงอย่างบ้าคลั่ง สองมือหนาที่หยาบกร้านทิ้งลงข้างลำตัว... ทว่าสิ่งที่ทำให้ระวีต้องหยุดชะงัก ลมหายใจสะดุดกึกในลำคอคือ 'มือ' ของเขามือหนาที่เคยทรงพลังและเหี้ยมเกรียม... บัดนี้กำลังสั่นเทิ้มอย่างควบคุมไม่ได้มันไม่ใช่การสั่นเพราะความโกรธจัดเพียงอย่างเดียวแต่มันคือความสั่นสะท้านจาก 'ความกลัวสุดขีด'แววตาคมกริบที่เคยเยียบเย็นดั่งพญามัจจุราช คู่นั้นกำลังวาวโรจน์ไปด้วยหยาดน้ำตาที่เอ่อรื้นขึ้นมาคลอหน่วย ภาพของความสูญเสียในอดีต ภาพของแม่ที่นอนจมกองเลือดต่อหน้าต่อตาเมื่อสิบสี่ปีก่อน กำลังฉายทับซ้อนลงบนร่างของเธอ ผู้ชายที่ยืนอยู่ตรงหน้านี้ไม่ได้เป็นเพียงแค่มาเฟียผู้ทรงอิทธิพล แต่เขาคือเด็กชายที่กำลังแตกสลายและกำลังจะเสียสติเพราะความกลัวที่จะต้องสูญเสียคนที่เขารักไปอีกครั้งหัวใจของระวีกระตุกวูบอย่างรุนแรง ความโกรธ ความคับแค้นใจ และความเจ็บปวดจากฝ่ามือเมื่อครู่ พลันมลายหายไปในอากาศธาตุ เหลือทิ้งไว้เพียงความเวทนาและความเข้าใจอันลึกซึ้งที่บีบรัดขั้วหัวใจจนเจ็บแปลบ

ระวีกำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้หนังทำงานตัวใหญ่ของเขา เธอสวมเพียงเสื้อเชิ้ตสีขาวตัวโคร่งของเขาที่ยาวคลุมถึงกึ่งกลางต้นขา ปลายนิ้วเล็กๆ สองข้างกำลังเคาะแป้นพิมพ์คีย์บอร์ดอย่างรวดเร็วและคล่องแคล่ว แสงสะท้อนจากหน้าจอมอนิเตอร์ขนาดสามสิบสองนิ้วฉายภาพโปรแกรมเจาะรหัสข้อมูลและตารางงบดุลบัญชีมืดของเครือข่ายเสี่ยชัยที่เขาเพิ่งได้รับมาจากสายสืบเธอกำลังพยายามแฮกระบบเพื่อเข้าถึงเส้นทางเงินและพิกัดโกดังสินค้าเถื่อนของเสี่ยชัย!"ทำบ้าอะไรของเธอ!"เสียงคำรามต่ำลึกดั่งฟ้าร้องระเบิดขึ้นกลางความเงียบ!เฮือก!ระวีสะดุ้งสุดตัวจนไหล่สั่น เธอผงะหงายหลังชนพนักเก้าอี้ มือเล็กสะบัดไปโดนเมาส์จนเคอร์เซอร์กระตุก ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตกใจสุดขีดเมื่อเห็นร่างสูงใหญ่ของรามินยืนตระหง่านอยู่ตรงกรอบประตู ใบหน้าคมคายของเขาบิดเบี้ยวด้วยความโกรธจัดจนน่าสะพรึงกลัว นัยน์ตาสีดำสนิทแดงก่ำและลุกโชนไปด้วยเพลิงโทสะ"รามิน... คือฉัน...""กูสั่งมึงว่ายังไง!" รามินก้าวพรวดเดียวเข้าประชิดโต๊ะทำงาน มือหนาเอื้อมไปกดสวิตช์ปิดหน้าจอมอนิเตอร์จนภาพดับวูบลงในพริบตา "กูสั่งให้มึงน

พรึ่บ!โดยไม่มีการรอคอย รามินกดสะโพกสอบสวนแกนกายใหญ่โตกระแทกแทรกตัวผ่านกลีบเนื้อนุ่มเข้าไปในช่องทางรักรวดเดียวจนสุดความยาวมิดด้าม!"กรี๊ดดดดดดด!"ระวีแผดเสียงกรีดร้องลั่นห้องนอน แผ่นหลังบางแอ่นโค้งขึ้นจนลอยจากเตียง ข้อมือที่ถูกผูกมัดดึงรั้งเนกไทจนตึงเปรี๊ยะ ความคับแน่น เสียดสี และความใหญ่โตที่แทรกซึมเข้ามาจนลึกสุดขีด ทำให้เธอรู้สึกเหมือนร่างทั้งร่างจะฉีกขาดออกเป็นสองท่อน ช่องทางภายในถูกเบียดขยายจนแน่นขนัด ปลายหยักใหญ่กระแทกเข้าชนปากมดลูกสาวอย่างจัง!รามินเองก็ต้องหยุดชะงักค้าง ลมหายใจสะดุดกึก กล้ามเนื้อหน้าท้องเกร็งแน่นจนแข็งปานหินผา"ซี๊ดดด... แม่งเอ๊ย! แน่น... แน่นฉิบหาย!"เขาคำรามในลำคอด้วยความเสียวซ่านเจียนคลั่ง ผนังเนื้อนุ่มภายในของเธอบีบรัดแกนกายของเขาแน่นหนาราวกับคีมเหล็ก ความร้อนผ่าวและแรงตอดรัดถี่ระรัวทำให้เขาแทบจะปลดปล่อยออกมาตั้งแต่วินาทีแรกเมื่อช่องทางรักเริ่มปรับตัวและมีเจลหล่อลื่นชะโลมจนลื่นไหล รามินก็เริ่มขยับบั้นเอวปั่ก!เขาถอนกายออกเกือบสุดปลาย ก่อนจะกระแทกสะโพกสอบสวนกลับเข้าไปลึกถึงจ