All Chapters of SAVAGE FWB เพื่อนนอนหวงรัก: Chapter 21 - Chapter 30

จะว่าไป เขาก็ไม่ผิดอะไรเลยนี่เนอะ มีแต่ฉันที่ผิด ก็ฉันอยากเผลอหลับเอง คงโทษเขาไม่ได้ เพียงแต่เขาปากร้ายไปหน่อยแค่นั้นเอง ฉันเลยเผลอเคืองเขาไป ก็เขาปากร้ายจริงๆนี่นา ถ้าพูดกันดีๆหน่อย ฉันก็เข้าใจไปตั้งนานแล้ว“เข้าใจแล้วก็ไปอาบน้ำ ฉันจะไปเอาอาหารเปียกให้กังฟู เสร็จแล้วจะไปมหาลัย ถ้าอยากติดรถไปด้วยก็รีบ แต่ถ้าอยากไปเองก็ยืนแหกปากอยู่นี่ต่อแล้วกัน แต่ฉันไม่รับประกันนะ ว่าถ้าไปเองเธอจะถึงมหาลัยกี่โมง เพราะคอนโดฉันกับมหาลัยไม่ได้เดินแค่สองก้าวแล้วถึง ถ้าจำไม่ผิดน่าจะต้องต่อรถเมย์ไปสามสี่ต่อ” สามสี่ต่อเลยเหรอ?! “แต่ถ้าเธอไม่ซีเรียสก็ไม่เป็นไรนะ แล้วแต่เลย เอาที่สบายใจ”เขาบอกแล้วหันหลังเดินออกจากห้องนอนไปทันที ทีนี้ก็มีแต่ฉันที่มองตามเขาไปด้วยความหมั่นไส้ลึกๆ ก็ไม่ให้หมั่นไส้ได้ไงล่ะ ดูเขาพูดเข้าสิ กวนส้นบาทาที่สุด ทำมาเป็นพูดว่าเอาที่สบายใจ ทั้งๆที่แกล้งพูดขู่ให้ฉันกลัวชัดๆ คอยดูเถอะ ถึงทีฉันบ้างเมื่อไหร่ ฉันจะเอาคืนบ้าง ให้สมกับที่ชอบปากร้ายใส่ ชอบแกล้งอีกต่างหาก แต่! ทีของฉันที่ว่า มันคงไม่ใช่ตอนนี้หรอก เพราะตอนนี้ฉันคงต้องขอไปอาบน้ำแต่งตัวก่อน ขืนช้าแล้วเคซีเกิดไม่รอจริงๆ ฉันต้องเดือดร

“เดี๋ยวกรีนไลน์ไปบอกอีกที ตอนนี้ยังเลือกอยู่เลย แหะๆ” นางยิ้มแหยๆให้ฉัน“อ๋อ โอเคจ้ะ หึๆ” ฉันขำนิดหน่อย กับรอยยิ้มและท่าทีเปิ่นๆของนาง เลยตอบออกไปพร้อมรอยยิ้มที่กลั้วเสียงหัวเราะนิดๆ“ขอบคุณค่า แล้วเจอกันน้า”“จ้ะ งั้นพี่ไปเรียนก่อนนะ”“ค่ะ”“อุ๊ย! พี่ไอ เดี๋ยวก่อนค่ะ”เมื่อกี้กรีนตอบรับ ฉันเลยทำท่าจะหันหลังเดินไป แต่จู่ๆแคโรลีนก็เหมือนนึกอะไรขึ้นออก เลยเรียกฉันไว้ ฉันเลยจำต้องหยุดแล้วยืนอยู่ที่เดิมอีกรอบ“มีไรคะอีแคล จู่ๆแหกปากเรียกพี่ไอรีนเอาไว้เพื่อ?”“นั่นสิคะมึง เห็นมั้ยว่าพี่เขาจะไปเรียน”นัตตี้กับวิด้าถามขึ้นมาด้วยความสงสัย ซึ่งคงไม่ต่างจากฉันหรอก เพราะฉันก็สงสัย“ไม่เป็นไรหรอก ว่าแต่ แคลมีอะไรเหรอ”“แคลจะถามพี่ว่า เมื่อกี้รถพี่เคใช่มั้ยคะ ที่มาส่งพี่ พอดีแคลเห็นแว้บๆตอนแคลลงจากรถ”กึก!ฉันถึงกับลมหายใจสะดุด ไม่คิดว่านอกจากวินที่เห็น แล้วจะมีใครเห็นอีก แถมคนเห็นก็เป็นน้องสาวแท้ๆของเจ้าของรถซะด้วย อะไรจะซวยเบอร์นี้นะฉัน และแคโรลีนจอดรถตรงไหนถึงได้เห็นได้ฉันไม่รู้ และแคโรลีนจะมองทะลุฟีล์มดำมาเห็นเคซีจูบฉันรึเปล่าฉันก็ไม่รู้ แล้วก็ไม่รู้ว่านางเห็นและได้ยินฉันกับวินคุยกันรึเปล่า แต

ฉันบอกเหตุผลพร้อมยิ้มเจื่อนๆ“เป็นงั้นไป”เอสทำหน้าเหมือนไม่สบอารมณ์ แต่ฉันดูออกว่าเขาแค่แกล้งนั่นแหละ ความจริงเขาไม่ได้เคืองอะไรหรอก แต่ฉันทำเป็นตามน้ำไปหน่อยแล้วกัน“กูขอโต้ดด งั้นเดี๋ยวกูมานะ เดี๋ยวพี่มานะน้องๆ” ฉันบอกเสียงเรียบปนความ(แกล้ง)รู้สึกผิด พร้อมกับยิ้มเจื่อนๆให้อีกทีแล้วหันไปบอกทุกคนด้วยเสียงเรียบๆและรอยยิ้มเดียวกัน ก่อนจะลุกออกมา เป้าหมายคือห้องน้ำ5 นาทีผ่านไปเข้าห้องน้ำเสร็จแล้วล่ะ กำลังจะเดินกลับไปที่โต๊ะ“ไอ” จู่ๆวินก็โผล่มาดักหน้าฉันที่หน้าห้องน้ำ ตอนกำลังจะเดินกลับ แน่นอนว่าฉันตกใจและสงสัยว่าเขามาได้ไง แต่ฉันเลือกจะไม่ถาม แต่เลือกจะปั้นหน้าตึงแล้วทำท่าจะเดินเลี่ยงเขาออกมา“ไอ เดี๋ยวก่อนดิ” ขนาดฉันแสดงออกชัดเจนว่าไม่อยากพูดไม่อยากคุยไม่อยากเห็นหน้าด้วยการทำท่าจะเดินเลี่ยง แต่ วินก็ยังจะขยับมาดักหน้าฉันเอาไว้อีก“คุยกับวินก่อนนะ”“คงไม่ได้”หมับ!นั่นไม่ใช่เสียงฉันนะ แต่เป็นเสียงเคซี จู่ๆเขาก็โผล่มาอีกคน พร้อมๆกับโอบไหล่ฉันเอาไว้ด้วยท่าทีแสดงความเป็นเจ้าของ ส่วนสีหน้ากับแววตาที่มองวิน รวมทั้งน้ำเสียงที่พูดเมื่อกี้ ขนาดฉันไม่ใช่วิน ฉันยังรู้สึกได้ว่าเคซีพร้อมบวกวินม

ทั้งๆที่ฉันก็เตรียมตัวเตรียมใจให้เขาแทง แต่ฉันก็อดถามไม่ได้ เมื่อเอี้ยวหน้าหันไปมองเขาแล้วเห็นว่าเขารูดซิปดึงกางเกงลงไปอยู่แค่เข่าพร้อมกันทั้งตัวนอกตัวในอย่างรีบเร่งแล้วเขาก็ทำท่าจะจับงูเหลือมยักษ์ของเขาแทงเข้ามาในตัวฉันเลย“ไม่ทันแล้ว ฉันไม่ได้พกมา แต่ถึงพกก็ไม่อยากใช้ ไม่มันส์”สวบบ!!“กรี๊ดด!!” อีตาบ้า นึกจะแทงก็แทง ไม่บอกกันสักคำ“ร้องอย่างกะควายโดนเชือด” เขาเหน็บนิ่งๆปนแหบพร่าเล็กน้อย“ก็มันเจ็บนี่นา นายเล่นเข้ามาไม่บอกไม่กล่าว”“ก็ต้องรู้อยู่แล้วมั้ย ร่านจะให้แทงเองไม่ใช่หรือไง”พับ พับ!“โอ๊ย!” เมื่อกี้แทงไม่บอกไม่กล่าว มาตอนนี้กระแทกแรงๆโดยที่ไม่คิดจะอุ่นเครื่องก่อนเลยสักนิด“เจ็บนะ นายเบาๆหน่อยสิ”“ร่านเองก็ต้องทน”“โอ๊ย!!”ที่ฉันร้องลั่นอีกรอบ เพราะอีตาคนเลือดเย็นก็ยังคงกระแทกแรงๆเหมือนเดิม แต่รัวกว่าเดิม แต่ถึงจะกระแทกรัวๆ แต่มันก็ไม่ได้ราบรื่นหรอก ยังมีติดๆมีหลุดบ้างเพราะเหมือนน้ำหล่อลื่นของฉันจะยังหลั่งออกมาไม่มากพอแต่เขาก็ไม่ได้สนใจ ถึงงูยักษ์เด้งหลุดออกจากปากถ้ำ เขาก็จับใส่กลับเข้ามาใหม่ จัดการกระแทกใหม่ กระแทกจนฉันที่เจ็บจี๊ดๆเริ่มชินกับงูยักษ์ที่กำลังเจาะทะลวง ฉันเลย

“ช่างแม่ง ไปบอกนิติแล้วขอขึ้นไปก็จบ”มันมียามเฝ้าน่ะครับ แล้วเมื่อกี้ผมจะโทรหาไอรีน ก็เพราะจะให้เธอลงมารับ แต่ตอนนี้ไปบอกนิติเอาแล้วกัน ผมต้องขึ้นไปหาไอรีนให้ได้ แล้วก็ต้องย้ายออกให้เธอให้ได้จะว่าผมเสือกก็ได้ ผมไม่สนหรอก ยังไงผมก็จะจัดการเรื่องนี้เอง เพราะถ้ารอยัยนั่นจัดการ ชาติหน้าก็คงยังไม่ได้ย้ายออกหรอก ก็คงยังเฝ้าซากปรักหักพังอย่างที่นี่อยู่นั่นแหละ เพราะเธอบอกผมเมื่อคืนว่าคงย้ายไม่ได้ เธอต้องประหยัด และที่นี่ราคาถูกสุดแล้วอ้อ! แล้วที่ผมบอกว่าที่นี่เป็นซากปรักหักพัง บอกเลยว่ามันไม่เกินจริง เพราะหอนี่แม่งโคตรเก่า แถมโทรมอย่างกะอะไร ไม่แปลกหรอกที่จะถูกที่สุด ขืนแพง หมาที่ไหนจะมาเช่า เก่าจนจะเป็นโบราณสถานได้อยู่แล้ว แต่ก็ยังดีหน่อย ที่อุตส่าห์มียามที่อายุคงรุ่นราวคราวเดียวกันมาเฝ้าหน้าหอ“สวัสดีครับ” ผมเดินเข้าไปหานิติแล้วอ่อย เอ้ย แล้วเอ่ยทักทายตามมารยาท บวกกับแถมรอยยิ้มหวานๆไปให้ด้วย เผื่อคุณพี่ผู้หญิงวัยกลางคนที่เป็นนิติจะติดกับดักแล้วสงสารเห็นใจผม ยอมใจอ่อนให้ผมขึ้นไปหาไอรีน“สวัสดีค่ะ ติดต่ออะไรคะ..ว้าย โอปป้า!” ตอนตอบรับ เธอไม่ได้มองผมหรอกครับ เหมือนก้มพิมพ์อะไรอยู่ไม่รู้ แต่