All Chapters of OMG รักซ้อน ซ่อนรัก: Chapter 41 - Chapter 50

วันต่อมา…“เนลว่าไม่ดีแน่ ๆ ค่ะพี่เรซ” พูดพร้อมส่ายหน้าไปมา“ดีสิ พยาบาลสอนวิธีพี่มาหมดแล้ว” มันไม่เกี่ยวกันไหม ที่ฉันพะวงไม่ใช่เรื่องนี้“ถึงจะอย่างนั้นก็เถอะ เนลว่าเราจ้างพยาบาลพิเศษมาดีกว่าเนอะ” ฉันเสนอความคิด“ไม่เอา พี่ไม่ชอบอาศัยอยู่ร่วมกับคนอื่น”“ก็ให้เขามาเฉพาะเวลาเนลอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าก็ได้ นะคะพี่เรซ นะคะ นะคะ”“ไม่อะ พี่ไม่ชอบให้คนอื่นเข้าห้อง” ยังยืนยันเสียงแข็ง นี่เขาโง่จริงหรือว่าแกล้งโง่ หรือเป็นฉันที่คิดมาก ส่วนเขาไม่ได้คิดอะไรเลย“เนลก็ทำใจไม่ได้ถ้าจะให้พี่เรซอาบน้ำให้แต่งตัวให้”“เชื่อใจพี่สิ พี่ไม่ทำน้องเจ็บหรอกครับ” ยัง ยังหน้านิ่งตีหน้าซื่อ“มันไม่ใช่แบบนั้นค่ะพี่เรซ คือเนลอายไหมอ่า เนลต้องแก้ผ้าต่อหน้าพี่เรซเลยนะ ไม่ไหวหรอก”“ไม่ต้องอายหรอก ปะ อาบน้ำกัน”“พิ พี่เรซ ดะ เดี๋ยว” ไม่ฟังฉันเลยแม้แต่นิดเดียว อุ้มฉันเข้าห้องน้ำมาแล้ว เอาสิ จะขัดขืนยังไงในเมื่อแขนก็ใช้งานไม่ได้ ขานี่ยิ่งแล้วใหญ่“ถ้าน้องอายพี่ก็ไม่ต้องลืมตามองพี่ หลับตาไว้เลย รับรองไม่เห็นพี่แน่”ตรรกะอะไรของพี่! “พี่เรซ” ลากเสียงยาวไปค่ะ อะไรจะไม่รู้เรื่องขนาดนั้นอะ“หลับตาเร็ว แป๊บเดียวก็เสร็จ เดี๋ย

ฉันละสายตากระจกมามองหน้าพี่เรซพร้อมทั้งปัดมือเขาออก สายตาที่มองเขาคือตัดพ้อในใจ ‘พี่ไม่มาเป็นเนล ไม่มาอยู่ในสภาพนี้ พี่ก็พูดได้ แต่พี่ไม่มีทางเข้าใจความรู้สึกของเนล’ฉันต่อว่าเขาทางสายตาแล้วก็ก้มหน้าร้องไห้อย่างหนัก ไม่ได้อยากจะทดท้อใจขนาดนี้ แต่มันก็อดไม่ได้จริง ๆ พี่เรซเขานั่งคุกเข่าน้ำตาไหลโดยที่ไม่ได้พูดอะไรออกมาอีกแล้วจู่ ๆ พี่เรซก็ลุกขึ้นยืน เดินไปกดรีโมททำให้กระจกที่สะท้อนภาพฉันอยู่เปิดออกเป็นสองฝั่ง ข้างในนั้นมีพวกอาวุธมากมาย ไม่ว่าจะเป็นปืนที่วางเรียงหลายกระบอก มีดเล่มเล็ก มีดเล่มยาว มีดสั้น มีดพับ ดาบ กระบอง ค้อน ขวาน มันไม่ได้มีอย่างละอัน เพราะบางสิ่งมีอย่างละสามถึงสี่อัน และที่เด่นที่สุดคือดาบซามูไรที่วางไว้บนแท่นอย่างสวยงาม เงาวับสะท้อนดวงตาฉันเริ่มหวั่นใจ เพราะคนปกติไม่มีทางจะมีอะไรแบบนี้ไว้ในคอนโด เมื่อมองไปที่ดาบซามูไร และเหลือบมองหน้าแข้งที่มีรอยสัก ทำให้ฉันนึกถึงเหตุการณ์เมื่อสองปีก่อนนั้น ที่มีคนโดนฆ่าด้วยดาบซามูไรหน้าแข้งผู้ชายคนที่ลงมือก็มีรอยสักเหมือนกัน แต่ฉันมองไม่ชัดว่ารูปอะไร เพราะอยู่ไกล หรือว่าผู้ชายหัวหน้าแก๊งค์หมาหมู่วันนั้นจะเป็นพี่เรซอย่างนั้นเหรอ“กร

“คนไหนครับ”“คนฆ่า”“ทำไมน้องคิดแบบนั้น หน้าพี่เหมือนคนที่ฆ่าคนอื่นได้อย่างง่ายดายเลยเหรอ”“ไม่ใช่แบบนั้นนะคะ เนลไม่ได้หมายความว่าแบบนั้น”“ถ้างั้นทำไมน้องถึงคิดว่าเป็นพี่ เหมือนน้องกำลังกล่าวหาว่าพี่เป็นฆาตกร”“ก็เนลเห็นดาบซามูไรของพี่เรซนี่คะ แล้วก็รอยสักนี้อีก” นิเนลชี้ที่รอยสักตรงหน้าแข้งของผม“ไม่ใช่ครับ พี่ไม่กล้าฆ่าใครหรอก”“…”“น้องไม่เชื่อพี่เหรอเนล”“เปล่าค่ะ แค่รู้สึกผิดที่คิดว่าพี่เป็นคนทำอะไรแบบนั้น”“นั่นสิ พอรู้ว่าน้องคิดแบบนี้พี่ก็เริ่มคิดแล้วนะว่าในสายตาน้องพี่คงเป็นคนเลวร้ายมาก ๆ น้องถึงได้คิดกับพี่แบบนี้”“พี่เรซ” รู้สึกดีจริง เวลาที่เธอเรียกผมว่าพี่เรซด้วยน้ำเสียงอ้อนเบา ๆ ที่คลุกเคล้าไปด้วยความรู้สึกผิด“…” ผมเงียบ ทำหน้าน้อยใจ เสียใจให้เธอเห็น“เนลขอโทษ เนลแค่รู้จักพี่ไม่ดีพอ”“…” รู้จักพี่แค่ที่พี่อยากให้รู้ก็พอ เพราะถ้าน้องรู้มากกว่านี้เราคงไม่ได้นั่งอยู่ตรงนี้ด้วยกัน“พี่เรซ เนลขอโทษที่คิดแบบนั้น เนลผิดที่คิดว่าพี่คือฆาตกร พี่เรซไม่โกรธเนลได้ไหมคะ”“พี่จะโกรธได้ไง น้องมีสิทธิ์คิดนี่ครับ พี่คงเป็นคนเลวในสายตาน้องจริง ๆ”“พี่เรซ” นิเนลเอ่ยเบา ๆ พร้อมใบหน้ารู้สึก

“อะ เสร็จละ กูกลับนะ” ไอ้อู๋เก็บอุปกรณ์เข้าที่“ขอบใจ”“โชคดี”“หึ” ผมไม่ค่อยจะชอบคำนี้สักเท่าไหร่ เพราะชีวิตของผมส่วนใหญ่มันโชคร้ายซะมากกว่า โชคที่ผมเลือกเอง จะโทษใครได้ แต่ตอนนี้ผมกำลังเปลี่ยนอยู่ผมเก็บพวกสำลีที่เปื้อนเลือดไปทิ้ง นั่งดูดบุหรี่อยู่นอกระเบียง แล้วค่อยเดินเข้ามาหาน้องในห้องนอน“ทำไมปิด” แปลกใจเล็กน้อยที่น้องปิดซีรีย์ที่ผมเปิดไว้ให้เธอดู เธอนั่งนิ่ง ๆ เหมือนกำลังคิดอะไรอยู่“คิดอะไรเพลิน ๆ อยู่ค่ะ” นิเนลส่งยิ้มให้ผมเล็กน้อยผมนั่งลงข้าง ๆ น้อง “คิดอะไรครับ”“เยอะแยะเลยค่ะ ไม่รู้จะคิดเรื่องไหนก่อนดี”“งั้นก็ไม่ต้องคิดอะไรให้ปวดหัวแล้ว มานอนดูหนังกันดีกว่า”“ค่ะ” เธอยิ้มให้ผมเล็กน้อยและกดรีโมทให้ซีรีย์เล่นต่อ ความสดใสที่หายไปผมเป็นคนทำมันหายเอง ฉะนั้นผมจึงต้องสร้างมันขึ้นมาใหม่ด้วยตัวผมเอง“พี่เรซ” ผ่านไปสองสามชั่วโมงนิเนลเรียกผม จังหวะเดียวกับที่ผมกำลังจะเคลิ้มหลับ“หืม”“พี่เรซทำงานอะไรบ้างบอกเนลได้ไหม” จู่ ๆ ก็อยากจะรู้ขึ้นมา ดูไม่ใช่เธอเลย น่าแปลกใจอยู่นะ“พี่บอกได้ แต่บอกพี่ได้ไหมว่าทำไมถึงถามเมื่อก่อนไม่เห็นอยากรู้”“มันผิดเหรอคะที่ตอนนี้เนลอยากรู้ว่าสามีที่ถูกต้อง

ผมล้วงเข้าไปในผ้าห่ม ดึงมือน้องมาตัดเล็บต่อ “ไม่เชื่อคำพูดก็ดูการกระทำเอาแล้วกัน แล้วก็ขอโทษจริง ๆ ที่พี่ลืมน้อง”“…” นิเนลหันหน้าไปอีกทาง ผิดหวังในตัวผมสินะ“เนล”“…”“ให้โอกาสพี่แก้ตัวได้ไหม ให้พี่ได้แก้ไข ได้เป็นพี่ชายอย่างที่น้องต้องการอีกสักครั้ง”“…” เหมือนผมพูดอยู่คนเดียวเลยว่ะ“นิเนลครับ”“…”“เนลไม่ให้โอกาสพี่ชายคนนี้จริง ๆ เหรอ ตอนนั้นพี่ยังเด็ก พูดอะไรไปก็ไม่เคยคิดใส่ใจในคำพูดตัวเอง พูดขอไปที ให้โอกาสพี่เรซนะครับน้องเนล” ผมอ้อนวอนสุด ๆ เพื่อหวังให้นิเนลเห็นใจผมสักนิด เพราะยังไงเราก็ต้องใช้ชีวิตด้วยกัน“นี่เนลควรจะดีใจหรือเสียใจดี”“ดีใจสิครับ ต่อไปนี้พี่ชายคนนี้จะดูแลหนูให้ดีที่สุด”“ชิ” นิเนลเบะปากใส่ผม นี่ไม่เชื่อผมเหรอวะ ผมไม่น่าเชื่อถือตรงไหน ผมจะถือว่าน้องยินยอมตกลงตามที่เราคุยกัน“ขอบคุณนะครับ”“ขอบคุณอะไรคะ”“ที่ให้โอกาสพี่ไง”“เนลพูดที่ไหนกัน พี่เรซคิดไปเอง” หันขวับมาทำหน้างง ๆ ใส่ผม“หึ ไอ้เด็กน้อย” ผมยกมือขึ้นขยี้ผมของเธออย่างเอ็นดูครืด ครืด~~“แป๊บนะ” ผมวางมือน้องลงแล้วเดินมาหยิบโทรศัพท์ กดรับสาย “ว่า”(เฮียทิวส่งงานมาครับ)“ด่วน?”(ครับ)“อืม เดี๋ยวไป”(ครับ)ผ