All Chapters of OMG รักซ้อน ซ่อนรัก: Chapter 61 - Chapter 70

“เขากำลังหลงผู้หญิงคนใหม่ พี่ไม่รู้จะทำยังไงแล้วน้องเนล พี่รักเขา พี่เสียเขาไปไม่ได้ พี่ควรทำไงดี ฮือ ฮือ…” อ่า มีคนใหม่จริงด้วย ผู้ชายคนนั้นแย่อะพี่มะพร้าวน่าสารจัง ฉันควรปลอบใจเธอยังไงดีนะ อ้อ คิดออกแล้ว “ทำไมพี่มะพร้าวไม่เอาแมวมาอ้างอะคะ แมวตัวนั้นเขาซื้อให้พี่ไม่ใช่เหรอ บอกแมวคิดถึงก็ได้นี่ คนเราอยู่กันมาตั้งหลายปี ความผูกพันมีมากอยู่แล้ว เนลเชื่อว่าเขายังรักพี่อยู่ค่ะ คนใหม่สู้พี่ไม่ได้หรอก เอาเขากลับคืนมาให้ได้นะคะ”คนมาก่อนจะแพ้คนมาทีหลังได้ไง รักกันมาตั้งนานยังไงก็ต้องเห็นใจกันบ้าง แล้วยิ่งเอาแมวมาเลี้ยงเหมือนลูกการจะกลับไปหากันคงไม่ใช่เรื่องยากอะไร“น้องเนลคิดว่าเขาจะกลับมาหาพี่เหรอคะ” เธอเงยหน้าขึ้นมาถามฉัน ดวงตาคู่สวยของเธอแดงก่ำ จมูกก็ด้วย คนสวย ๆ แบบนี้ไม่เหมาะกับการร้องไห้เลย“แน่นอนสิคะ ถ้ารักกันมากพอยังไงเขาคนนั้นของพี่มะพร้าวก็ต้องกลับมาอยู่แล้ว สู้ ๆ นะคะ” ฉันกรีดยิ้มให้กำลังใจ ตรงจังหวะกับพี่เรซเดินออกมาจากห้องพอดี เขาน่าจะได้ยินอยู่บ้างแหละมั้ง ฉันจึงถามเขา “ใช่ไหมคะพี่เรซ”“อะไรครับ” พี่เรซเดินมาหยุดที่ด้านหลัง แล้วรวบผมฉันม้วนขึ้นมัดให้อย่างเรียบร้อย “ไหนน้องบอก

“จำเป็นต้องทิ้งร่องรอยบนตัวมันขนาดนั้นเลยเหรอ” ระหว่างที่อยู่ในลิฟต์ผู้หญิงที่ผมพยายามตีตัวออกห่างก็เอ่ยถึงนิเนล ร่องรอยที่ลำคอนิเนลไม่น่าจะรู้ ถ้ารู้ยังไงน้องก็ไม่มีทางนิ่งแบบนั้น“…” ผมไม่จำเป็นต้องพูดกับเธอมาก ที่มาอยู่ตรงนี้ก็เพราะนิเนลสั่ง และผมมีหน้าที่ทำตาม ซึ่งผมรู้สึกไม่พอใจนะที่เรียกนิเนลแบบนั้น ทั้งที่นิเนลดีกับเธอมาก แต่ถึงผมจะไม่พอใจ ผมก็จะไม่เถียง เพราะถ้าเริ่มพูดเราจะต่อคำพูดกันไม่จบไม่สิ้นเธอเงียบกระทั่งลิฟต์เปิด เธอเดินนำไปที่รถของเธอ หึ ก็อย่างเธอน่ะเหรอจะนั่งแท็กซี่มา ก็แค่ใช้ความใจดีของนิเนลให้เป็นประโยชน์ เธอยื่นกุญแจรถมาให้ ผมรับไว้และเปิดประตูเข้ามานั่งฝั่งคนขับ รอเธอเข้ามานั่งในรถ เมื่อเรียบร้อยแล้วผมจึงขับรถออกจากคอนโด“แล้วหน้ากับหน้าอกเป็นอะไร เดี๋ยวนี้หันมาทำร้ายตัวเองแทนการทำร้ายคนอื่นหรือไง” ขับรถออกมาได้สักพักเธอก็ถามผมอีก หลังจากพานิเนลกลับมาดูแลที่คอนโด ผมกับเธอก็ไม่เคยได้เจอกันเลย ผมคิดว่าผมควรหยุด จึงห้ามใจไม่ไปหา คิดถึงมากเพียงใดผมก็ไม่ไป จะได้เว้นระยะความรู้สึกที่มีให้กัน การห่างกันจะทำให้ผมรู้สึกกับเธอน้อยลง ผมคิดแบบนั้น“…” ผมรีบเหยียบคันเร่งให้

“หยุดทุกอย่างไว้ตรงนี้ เราจบเรื่องนี้กันเถอะนะ ถ้าบอกว่ารักเรซ ก็ปล่อยให้เรซเริ่มต้นใหม่กับเนล เรซไม่อยากอยู่กับพี่อีกแล้ว” เป็นครั้งแรกที่ผมขอจบกับเธออย่างจริงจัง หวังเล็ก ๆ ว่าเธอจะเข้าใจ“เห็นพี่ใจดีขนาดนั้นเลยเหรอ”“แค่หวังว่าจะเข้าใจ”“เรซทิ้งพี่ไม่ได้หรอก ถ้าทิ้งได้เรซทิ้งไปนานแล้ว” เธอพูดอย่างมั่นใจ“สามเดือนที่ผ่านมาก็ชัดแล้วนะ” ถ้าไม่เห็นใจกัน ก็จะเป็นผมที่ห่างเอง นานไปทุกอย่างจะดีขึ้น ผมขอเชื่อแบบนั้น“ก็รอดูแล้วกันใครจะอกแตกตายก่อนกัน”“เชิญเลย อยากทำอะไรก็ทำ ถ้าไม่รักตัวเองก็ใส่ไม่ยั้งเลย”“หึ ถ้าให้เดาอีเด็กนั่นมันคงไม่รู้ว่าพี่เป็นอะไรกับเรซ และมันคงไม่รู้ว่าเราไม่ใช่พี่น้องกันจริง ๆ พี่ก็อยากจะรู้เหมือนกันนะว่าเวลาคนหน้าโง่มันรู้ความจริง สีหน้ามันจะเป็นยังไง เวลาที่มันได้รู้ว่ามันคืออีผู้หญิงหน้าด้านที่แย่งผัวคนอื่น หน้ามันคงสลดหดหู่น่าดู”“ก็เอาสิ ดีเหมือนกัน พ่อแม่จะได้รู้เรื่องเรา แม่จะผิดหวังแค่ไหนกันนะที่ลูกเลี้ยงเป็นคนหลายหน้า กินบนเรือนขี้รดบนหลังคา และครั้งนี้ถือว่าเราจบกันแล้ว”“…” เธอกัดฟันดังกรอด ๆ จ้องหน้าผมด้วยสายตาไม่พอใจ ผมละความสนใจเปิดประตูลงจากรถ เดินข

“กูเป็นคนไม่มีหาง”“เปรียบเปรย”“มึงนี่” ควรจะด่ามันว่าอะไรดี ชอบหลอกด่าผมแบบเนียน ๆ“เฮ้ย เฮีย ไอ้มือกลองนั่นสนิทกับเมียเฮียขนาดนั้นเลยเหรอ” ผมหันขวับไปมองบนเวที สายตาจ้องเขม็งไปที่ไอ้หน้าจิ้มลิ้มที่มันกำลังพยายามอุ้มเมียผมขึ้นจากเก้าอี้แล้วพาเดินลงจากเวที“เอาไงดีเฮีย”“สั่งสอนมัน”“แค่สั่งสอน? ทำไมดูไม่ใช่เฮียเลยวะ”“กูอยากเหยียบหน้ามันให้จมตีน แต่ติดตรงที่มันสนิทกับเมียกู มึงคิดว่าเมียกูจะเลือกใคร ในเมื่อไอ้เหี้ยนั่นมันดีกว่ากูเยอะ” ผมจำได้ดีที่นิเนลบอกมีแค่คนในวงนี้ที่ดีกับเธอ เขารู้จักกันก่อน ฉะนั้นผมไม่ควรแตะต้องแบบโจ่งแจ้ง“อ่อ เข้าใจแล้ว” รุ่นน้องพยักหน้าเข้าใจ ผมจึงมองหานิเนลที่ไม่รู้ตอนนี้ไปอยู่ที่ไหน แต่แล้วก็ต้องหันขวับกลับมามองรุ่นน้องที่ทำตัวไม่เหมือนรุ่นน้องเพราะปากมันหมา “เฮียกลัวเมีย”“ไอ้ก้อง”“ก้องพูดผิดตรงไหน ก็เฮียกลัวเมีย สงสัยคนนี้จะสำคัญจริง”“ทำไมคิดงั้น” ผมมองหน้ารุ่นน้องด้วยความสงสัย ตัวผมตอนนี้ยังคิดว่าผู้หญิงคนนั้นสำคัญกว่าทุกคนเสมอ ผมจึงได้เกิดความสงสัยว่าทำไมรุ่นน้องถึงมีความคิดอีกอย่าง“ก็เฮียกลัวเขารู้ความเลวระยำของเฮียไง ในขณะเดียวกันผู้หญิงอีกคนเฮีย

“อะไรกัน ไม่เช็ดให้จริงเหรอ พี่ไปเฝ้าน้องตั้งหลายชั่วโมง ไม่มีความดีมาหักล้างความงี่เง่าของพี่บ้างเลยเหรอครับ พี่เรซผิดไปแล้ว น้องเนลยกโทษให้พี่เรซน้า” พี่เรซนั่งลงที่พื้นพรมข้างเตียงนอนหลังจากที่วางผ้าขนหนูผืนเล็กลงที่ตักฉันขอโทษอีกแล้ว อะไรผิดก็ขอโทษ แต่สำนึกผิดบ้างไหมนั่นคือสิ่งที่ฉันอยากรู้ ไม่ใช่ว่าเอะอะขอโทษให้เรื่องมันจบทว่ายามนี้ตัดบทเรื่องนั้นไปก่อน เพราะว่าร่างกายของฉันมันวูบวาบมาอีกแล้ว เกิดจากอะไรกันนะ เมื่อครู่ฉันว่าจะลองค้นหาในเน็ต พี่เรซก็เดินออกมาจากห้องน้ำเสียก่อน และการที่เขาเดินออกมาโดยที่มีผ้าขนหนูพันรอบเอวอย่างหมิ่นเหม่ หัวใจดวงน้อยของฉันก็เต้นโครมครามเมื่อมองเรือนร่างอันเย้ายวนของเขาโอ้ แล้วดูเขานั่งสิ เหมือนกำลังอ่อยฉันเลยอะ ฉันไม่ได้คิดไปเองแน่ ๆ“เนล จะโกรธพี่จริงเหรอ” พี่เรซนั่งเกาะขอบเตียง กะพริบตาอ้อนฉัน อืม แบบนี้มันแย่อะ มีผลต่อการเต้นของหัวใจ ฉันจึงโยนผ้าขนหนูไปใส่หัวเขาเพื่อปิดหน้าเขาไว้ อ่า โยนแม่นซะด้วย“เนลรู้สึกแปลก ๆ อีกแล้ว วันนี้พี่เรซไปนอนข้างนอกนะ” หมายถึงห้องนั่งเล่นไง หรืออีกห้องที่เขาบอกว่าเมื่อก่อนเพื่อนชอบมาขอนอนด้วย“เช็ดผมให้พี่ก่อน แ