All Chapters of OMG รักซ้อน ซ่อนรัก: Chapter 31 - Chapter 40

อืม เพดานสีขาวแบบนี้ ฉันยังไม่ตาย แต่เจ็บไปทั้งตัวเลย ทรมานจัง ฉันปรายตามองที่มือเมื่อรู้สึกว่าถูกกุมเอาไว้จนเหงื่อมันไหลชุ่มมือผู้ชายกำลังนั่งหลับ ซุกหน้าลงกับเตียงและกุมมือฉันไว้ด้วย จะว่าไปทำไมฉันขยับขายากจัง ขยับไม่ได้เลยมากกว่า นี่ฉันคงไม่ได้พิการหรอกนะตายแล้ว นี่คุณย่ารู้ไหมเนี่ย หวังว่าพี่เรซจะฉลาดพอที่จะไม่บอกคุณย่านะ หวังว่าจะพอจำได้บ้างว่าฉันเคยบอกว่าไม่ชอบทำให้คุณย่าหนักใจเพราะฉันผู้ชายที่นั่งหลับอยู่เริ่มยุกยิก มือของฉันโดนบีบเบา ๆ และเขาก็เงยหน้าขึ้นหันมาสบตากันฉันพอดี“น้อง…” ใบหน้าของเขาดีใจมากเมื่อหันมาเจอฉันลืมตา หน้าผากของเขามีผ้าทำแผลแปะอยู่ ฉันไม่รู้ว่าที่อื่นมีแผลไหมเพราะพี่เรซใส่เสื้อแขนยาว “เจ็บตรงไหนบ้าง” พี่เรซยกมือของฉันขึ้นมากุม แนบแก้มของเขา“อือ” คอแห้งจัง “เนลหิวน้ำ”“ได้ ๆ” พี่เรซปล่อยมือฉันแล้วหาน้ำมาให้ดื่มพร้อมกับกดปุ่มบอกพยาบาลว่าฉันฟื้นแล้ว“นี่เนลหลับไปกี่วัน แล้วพี่เรซได้บอกคุณย่าไหม” ได้ดื่มน้ำแล้ว ฉันก็ถามในสิ่งที่กังวลก่อนเลย“น้องหลับสามวัน พี่ยังไม่ได้บอกคุณย่าของน้อง พี่รอถามน้องก่อน พี่จำได้ว่าน้องเคยบอกว่าไม่อยากให้คุณย่าห่วง”“ขอบคุณที

พี่เรซรีบหยัดตัวลุกขึ้น “คุณย่าสวัสดีครับ”คุณย่ายังไม่ทันได้พูดอะไรกับพี่เรซ ท่านหันมามองสภาพร่างกายของฉัน คุณย่ายื่นมือมาลูบหัวของฉันอย่างเอ็นดูในเวลาเดียวกันนั้นยายเฟื่องก็เปิดประตูเข้ามาและปรี่เข้าหาพี่เรซอย่างเร็วเพี้ยะ! ฝ่ามือของยายเฟื่องฟาดที่ใบหน้าของพี่เรซอย่างแรง พี่เรซยืนก้มหน้านิ่ง“คุณยายพอแล้วค่ะ” ฉันรีบร้องห้ามเมื่อคุณยายกำลังจะง้างฝ่ามือฟาดพี่เรซอีกรอบ“จะห้ามยายทำไมหนูเนล พี่เขาทำเราเจ็บนะ” ยายเฟื่องหันมาโวยใส่ฉันและกำลังจะหันกลับไปใส่หลานชายอีกรอบ“เนลลงโทษพี่เรซแล้วค่ะคุณยาย คุณยายอย่าทำพี่เรซเลยนะคะ พี่เรซเขารู้สึกผิดแล้วค่ะ” เพราะยายเฟื่องเสียงสั่นคลอน เริ่มหายใจแรงด้วย ยายเฟื่องเป็นเบาหวานและความดัน ถ้าหุนหันมากกว่านี้อาจจะน็อคได้ เมื่อฉันพูดออกมาพี่เรซหันมามองหน้าฉัน“พอเถอะเฟื่อง เจ้าตัวเขาจัดการกันแล้ว เธอโมโหมาก ๆ เดี๋ยวจะหัวใจวายก่อนได้เจอเหลนนะ แล้วจะหาว่าฉันไม่เตือน” คุณย่าของฉันช่วยห้ามพูดแกมติดตลกไปด้วย“แต่หลานฉันทำหลานสาวเธอเจ็บขนาดนี้ แล้วยังไม่บอกฉันอีก เห็นฉันเป็นหัวหลักหัวตอหรือไง” ยายเฟื่องยื่นมือไปบิดที่ต้นแขนของพี่เรซว่าแต่พี่เรซไม่ได้บอก งั้

“พี่เจ็บ!” ใบหน้าของเธอเริ่มทุรนทุรายเพราะแรงมือของผม ผมอยากทำให้เธอเจ็บกว่านี้ บางทีถ้าเธอตายไปซะ ผมก็อาจจะไม่ต้องมาเป็นบ้าอยู่แบบนี้“เรซเริ่มสับสนแล้วเหมือนกันว่าอะไรทำให้เรซมาจมอยู่แบบนี้ อยู่กับพี่เหมือนจะมีความสุขก็จริง แต่ทำไมเรซรู้สึกหายใจลำบาก เหมือนจมอยู่ในน้ำ จะขาดอากาศหายใจตายอยู่รอมร่อ หรือไอ้ความรู้สึกที่เรซเรียกว่าความสุข จริง ๆ แล้วมันไม่ใช่ความสุขเลย” ผมมองเธอด้วยสายตาตัดพ้อและเบามือลง“เรซจะใจร้ายกับใครก็ได้ แต่อย่ามาใจร้ายกับพี่ อย่ามาทำรุนแรงกับพี่อีก จะไประบายอารมณ์บ้า ๆ ที่ไหนก็เชิญ แต่ต้องไม่ใช่กับพี่” เธอปัดมือผมออก จ้องหน้าผมเขม็งน้ำสีใสเอ่อล้นดวงตา“…”“แล้วก็ห้ามแต่งงานกับมันด้วย อย่าคิดลองดีกับพี่” เธอกล่าวแล้วเดินจากไปผมมองเธอที่เดินห่างออกไปเรื่อย ๆ ความคิดหนึ่งแวบเข้ามาในหัว บางทีผมก็ควรพอ ควรยอมรับสักทีว่าเราสองคนไม่ใช่คู่กัน ยิ่งยื้อยิ่งจมดิ่งลงหลุมดำที่มิดด้วยกันทั้งคู่ ต่างคนต่างหายใจลำบาก“เนลไม่แต่งได้ไหมคะ ในเมื่อคุณย่าทราบแล้วว่าเนลประสบอุบัติเหตุ พี่เรซก็ไม่ต้องดูแลเนลแล้ว เนลไม่อยากเป็นภาระพี่เรซ” ผมได้ยินประโยคเหล่านี้ขณะที่กำลังจะเปิดประตูกล

หนึ่งอาทิตย์กับการนอนโรงพยาบาล พรุ่งนี้คุณหมอจะให้ออกจากโรงพยาบาลแล้ว แต่ก็ยังนัดมาติดตามอาการเรื่อย ๆ คุณย่าก็เห็นด้วยที่จะให้รักษาต่อที่โรงพยาบาลนี้ ท่านบอกว่าเครื่องมือแพทย์ครบ ทั้งที่ก่อนหน้านี้จะพาฉันกลับขอนแก่นด้วย แต่พอหายเคืองพี่เรซก็เชื่อพี่เรซไปซะหมดทุกอย่าง งานที่ขอนแก่นก็มีปัญหา ทำให้ท่านต้องกลับก่อน และกลับตั้งแต่สองวันก่อนแล้ว“หิวข้าวไหม อยากกินอะไรหรือเปล่า” คนข้าง ๆ ถามฉัน“…” ซึ่งฉันเคืองตั้งแต่ที่เขาเสนอให้เราผูกพันธะกันยิ่งกว่าเมื่อก่อน และตอนนี้พันธะนั้นผูกฉันไว้กับเขาเป็นที่เรียบร้อย งานแต่งยังไม่จัดขึ้น เนื่องด้วยผู้ใหญ่ลงความเห็นกันว่ารอให้ฉันหายดีก่อน พ่อแม่พี่เรซจึงเสนอให้ฉันกับพี่เรซจดทะเบียนสมรสกันไว้ก่อนพ่อพี่เรซยังบอกอีกว่า ‘ช่วยทำให้ลูกชายพ่อกลับมาเป็นคนทีนะ’ ฉันอยากจะถามเหลือเกินว่าตอนนี้ลูกพ่อไม่ใช่คนแล้วเป็นตัวอะไรคะ แต่ก็ทำได้แค่ยิ้มรับอย่างสดใส“ไก่ย่างไหม เดี๋ยวพี่ไปหาร้านอร่อยให้เลย” เดี๋ยวนี้เริ่มเป็นงาน เป็นงานเพราะพี่บิวหิ้วแต่ไก่ย่างมาเยี่ยมฉัน งดส้มตำไง แต่พี่บิวก็ยังเอาอีกอย่างมาปลอบใจ ซึ่งฉันก็กินได้แค่นิดหน่อย เพราะส่วนใหญ่กินอาหารที่โรงพ

เสียงดัง แกร็ก ประตูเปิดพร้อมร่างพี่เรซเดินเข้ามา “หมดเวลา กลับไปได้แล้ว” พี่เรซพูดพลางเดินมานั่งที่เก้าอี้ตัวเดิมของเขา สายตาของพี่เรซมองมาที่มือของฉันกับพี่บิวที่กุมกันอยู่พี่บิวปล่อยมือฉัน และบอกว่า “แล้วพี่จะติดต่อไปหานะ วงเรารอเนลกลับไปเสมอ”พี่บิวยิ้มให้ฉันและเดินออกจากห้องไป รู้สึกโล่งใจไปครึ่งหนึ่งอยู่นะที่ได้พูดดีกว่าไม่พูดแล้วปล่อยให้พี่บิวมีความหวัง“ทำไมต้องเล่าเรื่องของเราให้มันฟัง” คนข้าง ๆ เริ่มถามด้วยน้ำเสียงที่ฟังแล้วคิดได้ว่าเขากำลังงี่เง่า“…” ฉันก็ไม่รู้จะต้องเริ่มจากตรงไหน เพราะเราไม่เคยพูดเรื่องส่วนตัวของกันและกัน“วงที่ว่าคืออะไร ทำไมไม่เคยบอกพี่ แล้วนี่คุณย่ารู้ไหม” ถ้าไม่ตอบก็คงจะไม่จบ“วงดนตรีค่ะ เนลเป็นนักร้องนำหญิง”“ฮะ?” ใบหน้าพี่เรซคืองง“เนลร้องเพลงกลางคืนตามร้านเหล้า”“นี่น้องไปใช้ชีวิตกลางคืนแบบนั้นได้ไง อันตรายแค่ไหนเคยรู้บ้างไหม”“ตลอดเวลาเกือบสี่ปีเนลไม่เคยตกอยู่ในอันตรายค่ะ เนลไปร้องเพลง ไม่ได้ไปอ่อยหรือให้ท่าใครจนทำให้ชีวิตตกอยู่บนความเสี่ยง สมาชิกในวงไม่มีใครทำให้ชีวิตเนลเสี่ยงค่ะ”“…” พี่เรซเงียบฉันจึงนึกขึ้นมาได้ว่าไม่ควรพูดแบบนี้ “เนลไม่ได้