All Chapters of OMG รักซ้อน ซ่อนรัก: Chapter 21 - Chapter 30

ฉันไม่ได้พูดพล่ามกับพี่บิวเรื่องไม่เชื่อคำสัญญา เพราะคิดเอาไว้ว่าถ้าทุกอย่างไม่เป็นตามที่ตกลงเอาไว้ ฉันก็แค่เดินออกมาจากจุดนั้นฉันไขกุญแจเข้ามาในห้อง กดสวิตซ์ไฟข้างผนังห้อง “เฮ้ย” ร้องออกมาด้วยความตกใจเพราะมีผู้ชายนั่งหันหลังอยู่บนเตียงนอนของฉัน เขาหันหน้าไปทางหน้าต่าง กระจกประตูระเบียงสะท้อนทำให้ฉันเห็นว่าใครที่อยู่ในห้อง“ไปไหนมา” คือคำถามที่เขาส่งมาโดยที่ไม่ได้หันมามองฉัน“ทำงาน แต่พี่อะมาทำไร แล้วมาทำไมไม่โทรหาเนลก่อน เข้ามาในห้องเนลมาแบบนี้เนลไม่ชอบเลย” ฉันบ่นอุบอิบพร้อมกับเดินเอาของที่พี่บิวให้มาเก็บ“งานไร” อะไรกัน มาจุ้นเรื่องฉันทำไมกัน ที่ผ่านมาไม่เคยสนใจฉันไหม“เรื่องของเนล” เมื่อฉันตอบประโยคนี้ ร่างสูงที่นั่งอยู่บนที่นอนลุกขึ้นเดินมาทางฉัน“ทำไมน้องพูดไม่น่ารัก แล้วนี่ดอกไม้อะไร กล่องอะไร ใครให้มา ผู้ชาย?”“ไม่เอาพี่เรซ ขอร้องนะอย่ายุ่งเรื่องของเนล เพราะเนลไม่เคยยุ่งเรื่องของพี่ เราตกลงกันแล้วมะ...”“นี่แต่งตัวอะไร โป๊ไปไหมนิเนล แล้วนี่กี่โมงแล้วเพิ่งจะกลับ น้องทำงานอะไร”“...” มาตั้งคำถามใส่ฉันทำไมนัก แล้วเวลาทำงานฉันก็แต่งตัวแบบนี้อยู่แล้วไหม นี่เบาแล้วเถอะ คือฉันใส่เสื้

พี่เรซละใบหน้าจากมือถือแล้วหันมามองหน้าฉัน เขามองฉันอยู่นาน มองตั้งแต่หัวจรดเท้า “ถามว่าโอเคไหม จะมองทำไมนัก”“ไม่ พี่ไม่โอเคเลย” เขาเอ่ยเสียงเศร้า ละสายตาจากฉันไปมองแก้วเหล้าอกหักมันก็เจ็บมากอะเนอะ แล้วยิ่งถ้ารักมาก ๆ ยิ่งทำใจยาก ไม่รู้ว่าใช่คนเดียวกับที่พี่มะพร้าวบอกฉันไหม เห็นว่ารักคนนั้นจนยอมทำทุกอย่างเลยนี่นา การอกหักบางคนถึงขั้นไม่กล้ามีความรักเพราะกลัวจะอกหักอีก กลัวต้องเจ็บแบบคราวก่อน เหมือนฉันที่กลัวจนไม่คิดจะรักกับใคร น่าแปลกที่อกหักไม่มีบาดแผลตามร่างกาย แต่ทำเราเจียนตายยิ่งกว่าบาดแผลบางอย่างจากที่เคืองเขาเรื่องแมว และเรื่องขับรถ มาเจอแบบนี้ก็อดที่จะสงสารไม่ได้ เพราะว่าถึงเขาจะไม่สนใจเรื่องของฉัน แต่เวลาที่ไปหาญาติผู้ใหญ่เขาใจดีกับฉันมาก และคำหยาบไม่เคยพูดกับฉัน อะไรก็พี่ก็น้องตลอด แล้วยังชอบยัดเยียดเงินไว้ให้ฉันใช้จ่ายทั้งที่ฉันไม่เคยขอสักครั้ง แถมเวลาฉันโวยวายด่าเขา เขาก็ไม่เคยขึ้นเสียงกลับมาสักครั้งฉันเดินมาหยุดตรงหน้าพี่เรซที่นั่งเก้าอี้ ยืนจ้องหน้าเขาก่อนจะยื่นมือทั้งสองข้างไปประคองที่สองแก้ม จับใบหน้าให้หันมามองฉัน ยิ้มให้เขาและบอกว่า “ไม่เป็นไรนะคะ พี่ยังมีน้องอยู

บ้านพ่อแม่ของพี่เรซ“แล้วนี่จะแต่งกันเมื่อไหร่ดี น้องเนลจบแล้วแต่งเลยดีไหม” แม่โรสถามด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้มแต่งงานงั้นเหรอ ฉันไม่ได้อยากให้เรื่องของฉันกับพี่เรซไปถึงขั้นนั้นนะคนไม่รักกัน แต่งงานกันแล้วจะมีความสุขได้อย่างไร“ค่อย ๆ คิดก็ได้แม่ เผื่อน้องอยากจะทำงานก่อน ” ขอบคุณพี่เรซที่ช่วยตอบ เพราะถ้าให้ฉันตอบ ฉันจะปฏิเสธทันที“อีกแล้ว แล้วเมื่อไหร่แม่จะได้อุ้มหลาน มะพร้าวก็ไม่แต่งสักที แม่บอกให้พาแฟนมาแนะนำให้แม่รู้จักก็ไม่เคยพามา จะครองตัวโสดหรือไงไม่รู้ 33 แล้วนะ” แม่โรสตัดพ้อ คือพี่มะพร้าวแก่กว่าพี่เรซ 4 ปีได้พี่มะพร้าวเป็นคนสวยมากเลยนะ น่าแปลกที่ไม่มีแฟน หรืออาจจะมีหรือเปล่า เพียงแค่ฉันไม่เคยเห็น“เร็ว ๆ นี้พร้าวจะพามาค่ะแม่” นั่นไง มีแฟนแล้วจริงด้วย แฟนพี่มะพร้าวคงโชคดีมากนะที่ได้พี่มะพร้าวเป็นแฟน“จริงเหรอมะพร้าว ไม่ใช่หลอกให้แม่มีความหวังนะ” น้ำเสียงของแม่โรสตื่นเต้นขึ้นมาทันที“แบบนี้คงต้องยินดีด้วยแล้วสิ รีบพามาเร็ว ๆ ล่ะ” พี่เรซยิ้ม ยิ้มเหมือนสมเพชอะไรกัน นี่พี่น้องไม่ถูกกันจริงเหรอ แบบนี้ผู้ใหญ่ไม่พากันเครียดกันหรือไง“ทำมาพูดใส่พี่เขา ตัวเองก็รีบแต่งได้แล้ว แม่อยากอุ้มหล

ฉันไม่กล้าบอกย่า ไม่กล้าระบายหรือปรึกษา กลัวว่าย่าจะเครียด ฉันร้องไห้คนเดียวอยู่หลายวัน อ่านหนังสือก็ไม่เข้าหัวแล้วฉันก็แอบตามดู วันที่ฉันตามไปดูคือวันที่ฉันต้องไปสอบ แต่ฉันไม่ไป เลือกที่จะไปตามเอาความจริง เลือกที่จะจบทุกอย่าง โดยที่ไม่ได้รู้เลยว่ามันทำให้อนาคตของฉันจบเช่นกัน แล้วคนที่เสียใจที่สุดก็คือคุณย่าและฉันก็ได้พบความจริงที่ตามหา พี่กี้ขี่มอเตอร์ไซค์บิ๊กไบค์เลี้ยวเข้าม่านรูดคนซ้อนท้ายคือเพื่อนสนิทของฉัน เพื่อนแรกในชีวิตของฉัน ฉันร้องไห้ นั่งสั่นอยู่ข้างทาง นั่งรอให้เขาออกมาประมาณสองชั่วโมงเขาก็ขี่รถออกมา กอดเอวซ้อนท้ายกันมาด้วยใบหน้าที่เปื้อนรอยยิ้มทั้งคู่ ฉันเดินไปดักกลางถนนก่อนที่เขาจะเลี้ยวออกจากม่านรูด พี่กี้เห็นฉันเขาตกใจมาก เขาจอดรถและรีบวิ่งมาหาฉันฉันมองเขาทั้งน้ำตาที่เจิ่งนอง แฟนคนแรกของฉัน ทำร้ายฉันได้เจ็บที่สุด“จะคบกัน ทำไมไม่บอกเลิกเนลก่อน หรือมันพูดยากเหรอคะ”“ตัวเล็กคะ ตัวเล็กฟังพี่ก่อนนะคะ คือพี่…” พี่กี้พยายามจะจับมือฉัน แต่ว่าฉันสะบัดออก“ไหนว่าเป็นเพื่อนกันไง แกก็รู้ว่าแกคือเพื่อนคนแรกในชีวิตฉัน คือเพื่อนที่ฉันสนิทที่สุด ทำไมทำแบบนี้กับฉัน ฉันทำอะไรให้แกเก

“โรงพยาบาล***”(ขอบคุณครับ) จากนั้นสายตัดไป ตั้งแต่หมั้นจนถึงทุกวันนี้ผมไม่เคยสนใจเรื่องส่วนตัวของน้องสักครั้ง ไม่รู้หรอกว่าชีวิตของน้องวัน ๆ ทำอะไรบ้าง หรือไอ้คนนี้จะเป็นไอ้เจ้าของช่อดอกไม้เมื่อคืนนี้เมื่อคืนผมไปหาน้องที่ห้อง ตั้งใจชวนน้องมานอนที่คอนโดเพื่อให้ใครอีกคนได้เห็นว่าน้องอยู่กับผม เพราะผมไม่ได้เชื่องขนาดที่จะให้อาหารเม็ดแล้วเธอจะวิ่งแจ้นไปหาหมาตัวใหม่ได้ เธอทำได้ ผมก็ทำได้เหมือนกันผมละลายตาจากหน้าจอมือถือน้อง รีบลุกขึ้นยืนเมื่อหมอเดินออกมาจากห้องไอซียู“คู่หมั้นของผมเป็นยังไงบ้างครับ” ขอให้ปลอดภัย ภายในใจของผมภาวนา“คนไข้พ้นขีดอันตรายแล้วนะครับ รอพักฟื้นและคงต้องช่วยกันฟื้นฟูสภาพจิตของคนไข้”“ทะ ทำไมครับ”“เศษกระจกบาดผิวหน้าของคนไข้เยอะพอสมควร อาจจะต้องใช้วลาในการรักษา แรก ๆ คนไข้อาจจะรับไม่ได้ และ ขาข้างซ้ายหักต้องเข้าเฝือก ซึ่งจะช่วยเหลือตัวเองไม่ได้สักระยะ เธออาจจะคิดว่าเธอเป็นภาระ รวมถึงแผลที่หน้าอกมันเป็นแผลใหญ่พอสมควร เธออาจจะรับไม่ได้อีกเช่นกัน อ้อ ไหล่เธอขวาหลุดด้วยครับ ขยับไม่ได้ไปอีกสักพักเลย”“...” พี่ขอโทษ ขอโทษที่ทำน้องเจ็บขนาดนี้“แต่จากอุบัติเหตุที่เกิดขึ้น