Todos los capítulos de คลั่งรัก I [พระเอกเจ้าเล่ห์ หล่อร้าย] 18+: Capítulo 41 - Capítulo 50

เฮลิคอปเตอร์ติดตราตำรวจหลายลำและกำลังตำรวจมุ่งหน้าขึ้นมาบนเขา คฤหาสน์ทั้งหลังถูกห้อมล้อม การปะทะกันของทั้งสองฝ่ายดังอยู่ประมาณห้านาที หลังจากห้านาที ทุกอย่างเงียบงัน ราวกับไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้น หัสดินทร์นำกำลังตำรวจมุ่งหน้ามาที่สวนเพื่อจับกุมจางเหลียน “ไอ้แก่ มึงเอาลูกกูไปไว้ไหน” จางเหลียนรักษาความเยือกเย็น ก่อนจะมองไปที่ชิงพลบ “อั๊วพูดก็ตาย ไม่พูดก็ตาย เช่นนั้นทำไมต้องพูด” “เลิกแพล่มพล่ามได้แล้วไอ้แก่!” หัสดินทร์เหลืออด ตรงเข้าไปคว้าคอเสื้อ “มึงเอาลูกกูไปซ่อนไว้ที่ไหน!” จางเหลียนหัวเราะร่า ดวงตาเปล่งประกายชั่วช้าสามานย์ เขายินดีตาย…แต่จะไม่ตายคนเดียว “คนเราจะได้ทุกอย่างที่ต้องการไปครอบครองคนเดียวได้ยังไง ได้อย่างก็ต้องเสียอย่างสิอาพลบ” “กูจะเอาทุกอย่าง” ชิงพลบตอบ ข่าวการจับกุมเจ้าพ่อจีนเทาซึ่งทำธุรกิจผิดกฎหมายทั่วแถบเอเชียอาคเนย์โด่งดังไปทั่วโลก อำนาจเบื้องบนที่อยู่สูงกว่ากฎหมายเข้ามาก้าวก่าย หลายภาคส่วนวิ่งเต้นเพื่อช่วยจางเหลียน เกรงว่าหากปล่อยไว้ ความเน่าเฟะต่างๆ ที่ตนเกี่ยวข้องจะถูกสาวมาถึงตัว บางคนถึงขั้นยอมสละเรือทิ้งเพื่อเอาชีวิตรอด ทว่าชิงพลบไม่มีทางปล่อยให้คนพวกนั้นร

กลางดึก หม่าติงอี้ติดต่อมาพร้อมเงื่อนไขที่ต้องการ ‘ฉันอยากแลกตัวคุณจางกับละพอ’ ชิงพลบโทรกลับไป แต่หม่าติงอี้ไม่รับ อาจเพราะรู้ว่ากำลังถูกแกะรอย ‘ฉันจะรู้ได้ยังไงว่าละพออยู่กับคุณ ส่งวิดีโอหรือรูปเธอกับหนังสือพิมพ์วันนี้มายืนยัน’ สามวันแล้ว ไม่รู้ละพอเป็นตายร้ายดีอย่างไรบ้าง ‘รอเดี๋ยว’ หม่าติงอี้หายไป ชิงพลบแจ้งข่าวไปยังหัสดินทร์และตำรวจ ภายในห้าที ทุกคนมารวมตัวกันอยู่ภายในห้องประชุมเพื่อหารือในสิ่งที่หม่าติงอี้ต้องการ “การเอาตัวจางเหลียนไปแลกกับตัวประกัน ผมว่ามันสุ่มเสี่ยงเกินไป” หากนักโทษคดีอุกฉกรรจ์อย่างจางเหลียนหลุดมือไป ผู้บัญชาการตำรวจนครบาลจะซวยไม่ใช่น้อย “ใช่ นี่ไม่ใช่แค่เรื่องเล็กๆ แต่เป็นเรื่องความมั่นคงระดับชาติเชียวนะ” “นั่นนะสิหากมีอะไรผิดพลาดพวกเราคงรับผิดชอบกันไม่ไหว” “เฮ้อ! พวกมึงเป็นตำรวจนะ จะมาบอกปัดแบบนี้ได้ยังไง” หัสดินทร์อารมณ์ขึ้น “เอาตัวไอ้จางเหลียนออกมา กูจะไปแลกเอง” “โธ่คุณดิน เรื่องแบบนี้ไม่ใช่สิ่งที่พวกเราจะสามารถตัดสินใจเองได้เสียหน่อย” “ตามความเห็นของผม ผมว่าเราควรใช้ความได้เปรียบตรงนี้ ต่อรองกับฝั่งนั้น จะมายอมแลกตัวจางเหลียนง่ายๆ ได้ยังไง” “ผ

ละพอได้สติอีกครั้งที่โรงพยาบาล โดยไร้บาดแผลใหญ่ มีเพียงร่องรอยขีดข่วนและอาการอ่อนเพลีย ผู้รอดชีวิตจากเหตุการณ์ครั้งนี้มีเพียงสองคน คือเธอและพ่อดินส่วนที่เหลือ มีการสันนิษฐานจากตำรวจว่าอาจเสียชีวิตหมดแล้ว แรงระเบิดรุนแรงฉีกกระชากร่างกายมนุษย์จนไม่อาจระบุตัวใครได้ ละพอน้ำตาร่วงเผาะ เธอไม่อยากเชื่อว่าจะเกิดเหตุการณ์เช่นนี้ขึ้น ทั้งๆ ที่เมื่อหนึ่งชั่วโมงก่อน ทุกคนยังมีชีวิตอยู่ แต่เพียงเสี้ยววินาที ทุกอย่างพลันถูกพรากไปอย่างง่ายดาย ละพอเดินลงจากรถเพื่อมุ่งหน้าไปยังท่า ซากเรืออยู่ใกล้ฝั่งมาก แต่ไม่อาจกลับมาถึง แสงอรุโณทัยฉายแสงอย่างอบอุ่น นกนางนวลบินอวดโฉมอยู่โดยรอบ ราวกับอยากร่วมอาลัยในโศกนาฏกรรมครั้งนี้ เธอไม่ได้อยากร้องไห้ แต่น้ำตากลับเอ่อล้นทุกครั้งที่นึกถึงรอยยิ้มสุดท้ายที่ชิงพลบยิ้มให้ เขาเคยยิ้มให้เธอหลายครั้ง แต่หนนี้ เศร้าสร้อยจนรู้สึกได้ เรือค้นหาแล่นกลับมายังหาด ละพอวิ่งเท้าเปล่าปรี่เข้าไปหา เจ้าหน้าที่เอาผ้าสีขาวคลุมร่างไว้ตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้าเพื่อปกปิดภาพสะเทือนใจ ละพอจะเข้าไปเปิดออกดู แต่ทีมค้นหาห้ามไว้ อธิบายด้วยเสียงเศร้าสร้อยว่าสภาพศพย่ำแย่ เกรงจะทำให้กร

ระยะเวลายี่สิบนาทียาวนานไม่รู้จบสิ้น ละพอลงจากรถแท็กซี่อย่างรีบเร่งก่อนจะวิ่งฉิวเข้าบ้านชิงพลบโดยไม่ได้บอกกล่าวล่วงหน้า ชิงพลบต้องอยู่ในบ้านแน่ๆ พวกจิ๊กซอว์เหล่านั้นพึ่งถูกวางขายไม่นานนี่เอง “มีอะไรกันหนู ทำไมวิ่งหน้าตั้งมาแบบนั้น” พฤกษ์เดินออกมารับด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม “เขาอยู่ไหนคะ?!” ละพอจับมือคุณอาหมอมากุม “บอกหนูมาเถอะค่ะ เขาอยู่ที่ไหน หนูอยากเจอเขา ให้หนูเจอเขาเถอะนะคะ!” “หนู พลบเขา…” “หนูไม่เชื่อ! เขายังอยู่ หนูรู้สึกได้” คุณอาพฤกษ์มีท่าทีอึกอัก แต่สุดท้ายก็ยิ้มพ่ายแพ้แล้วเอ่ย “ดอกกุหลาบยังบานอยู่ ไปดูสักหน่อยสิ” กลิ่นดอกกุหลาบหอมระริน ละพอก้าวเดินอย่างระมัดระวังไปทางสระ พุ่มดอกสีแดงสดยังคงบานสะพรั่งอย่างงดงาม ชิงพลบนั่งรับลมอยู่บนศาลา เขาสวมชุดสบายๆ ในมือแกร่งมีอาหารเม็ด ครั้นเขาโยนลงไปในน้ำ ฝูงปลาแหวกว่ายกันเข้ามาแย่งชิงอาหารกันจนน้ำสาดกระเซ็น ละพอผ่อนฝีเท้า เพื่อสังเกตการณ์ ก่อนจะพบว่านัยน์ตาชิงพลบไม่มองสิ่งใดเลย เหมือนเขามองไม่เห็น “คุณอาหรือครับ?” ละพอไม่ตอบ เธอยืนร้องไห้มองเขาเหมือนคนโง่ “ปล่อยผมไว้แบบนี้สักครู่เถอะ ผมไม่เซ่อซ่าตกสระหรอก” เพราะไม่มีเสียงตอบกลับ ช

“ก็ได้ค่ะ สัปดาห์หน้าหนูจะไปหาพี่แน่ๆ สัญญาเลย” ละพอวางสาย เดินกลับเข้าไปหาเพื่อน กลางเดือนกรกฎาคม ละพอมีนัดทานข้าวกับพี่รหัส เธอส่งข้อความไปบอกชิงพลบเพื่อรายงานเขา เขาตอบกลับมาทันที ‘ทานให้อร่อยนะ’ “รอนานมั้ยคะพี่ ขอโทษที่สายนะคะ” ถึงจะรีบมาแค่ไหน แต่ก็สายจนได้ “ไม่เลย มาสิ มานั่งทานกันเถอะ คงจะหิวกันมากแล้ว” เขาผายมือไปเก้าอี้ฝั่งตรงข้าม เพราะข้างๆ มีเจจับจองแล้ว “งั้นไม่เกรงใจแล้วนะคะพี่ เร็วๆ พอนี่ รีบๆ นั่ง ฉันหิวจนแทบจะกินช้างม้าวัวควายได้ทั้งครอกแล้ว” “เจ เธอพึ่งผ่าไส้ติ่งนะ กินอาหารอ่อนๆ ได้อย่างเดียว” ละพอห้ามเมื่อเพื่อนตักน้ำจิ้มสามรสมารอท่า “แต่มาร้านชาบูแล้วไม่กินหมูกับน้ำจิ้มแซ่บๆ ได้ยังไงล่ะพอนี่” เจนจบกระเง้ากระงอด “เดี๋ยวเถอะ เดี๋ยวก็ได้กลับไปนอนหยอดน้ำเกลือเหมือนเดิมหรอก” เธอเปลี่ยนถ้วยน้ำจิ้มให้ทันที “โถพอนี่ ขอสักวันเถอะ เธอไม่รู้หรอกว่าตลอดสัปดาห์มานี่ฉันชอกช้ำแค่ไหน กินแต่ข้าวต้มก็ไม่ไหวปะ ใช่มั้ยคะพี่” คนที่ร้องโอดครวญว่ากำลังจะตายตอนไส้ติ่งแตกน่ะ หายไปแล้ว “เอาแค่พอประมาณแล้วกัน” เธอเลื่อนถ้วยน้ำจิ้มกลับไปให้ เจนจบกระดี๊กระด๊าดีใจยกใหญ่ รถยนต์คันห