Tous les chapitres de : Chapitre 11 - Chapitre 20

เสียงนั้นดุกร้าวอยู่ในที ยังผลให้มือที่ระดมทุบต้องชะงัก นัยน์ตาคมเฉี่ยวจ้องมองปรามๆ เป็นคำเตือนครั้งสุดท้ายละพอเชิดหน้าหนี แต่ไม่ทุบเขาแล้วชิงพลบกระชับวงแขน เอ็นดูร่างเกร็งๆ แข็งทื่อ เธอทำสีหน้าเลิ่กลั่ก จนคล้ายกระต่ายตื่นตูมกลัวโดนเชือดทิ้งข้ามเขตห้องครัวไปเป็นห้องนั่งเล่น ชิงพลบวางละพอลงบนเก้าอี้ เธอทำท่าจะหนีทันทีที่ได้รับอิสรภาพ“เดี๋ยว จะไปไหน” เขาเอื้อมมือไปคว้าหลังคอเสื้อไว้ได้ เธอออกแรงจะไป แต่ชิงพลบกระตุกมือทีเดียวร่างเธอก็ปลิวมาแนบอกแล้ว‘หนูจะกลับห้องแล้ว’ เธอทำไม้ทำมือ“เดี๋ยวไปส่ง” เขาขอเวลาถอดรองเท้าหน่อย เดี๋ยวเศษแก้วที่ติดเท้าจะกระจายไปทั่วบ้านละพอส่ายหน้าดิกๆ พยายามปลดมือเขาออกจากคอเสื้อ ท่าทางแตกตื่นของเธอค่อนข้างน่ารักจนเขาคันไม้คันมือ‘หนูไปเองได้ คุณปล่อยเถอะ!’ แค่มือข้างเดียวของเขา เธอก็ต่อกรไม่ไหวขนาดเขาบาดเจ็บยังสู้ไม่ได้บาดเจ็บเหรอ?!คล้ายกับเห็นช่องโหว่เอาตัวรอด ละพอออกแรงบีบมือข้างนั้นของเขาอย่างแรง หมายให้เขาปล่อย แล้วเขาก็ปล่อยจริงๆ พร้อมกับคำรามลั่นด้วยความเจ็บ“เด็กบ้า!” แรงบีบไม่น้อยเลย พริบตาเดียวเลือดสดๆ ก็ชุ่มผ้าก็อซสีขาว แต่ละพอไม่สนใจอยู่ดู เ

ฟาร์มชมจันทร์มีแขกที่ไม่ได้รับเชิญมาเยือนในรุ่งเช้าเธอเป็นนักการเมืองท้องถิ่นนามว่า 'กนิษฐา' หรือคุณนกกนิษฐาเป็นคนเก่ง อัธยาศัยดี ชาวบ้านทุกคนรักเธอ เด็กสาวต่างมีเธอเป็นไอดอลธุรกิจไร่สตรอว์เบอร์รีของเธอขับเคลื่อนเศรษฐกิจชุมชน จนถึงระดับประเทศถ้าหัสดินทร์จำไม่ผิด สองปีก่อนตอนที่หัสดินทร์ย้ายมาอยู่ที่นี่ใหม่ๆ หลายคนแนะนำให้เขารู้จักคุณนก เพราะเป็นหม้ายเหมือนกัน แต่เขาไม่ได้สนใจความสัมพันธ์ของทั้งสองเป็นไปในแบบคนรู้จัก ไม่ได้สนิทกัน จึงทำให้หัสดินทร์อดสงสัยไม่ได้ คุณนกมาที่นี่ทำไม?กนิษฐาเป็นคนใหญ่คนโต ดังนั้นการมาเยือนของอีกฝ่ายต้องไม่ใช่เรื่องธรรมดาแน่ๆ กระนั้นแขกแก้วมาเยือนแล้วจะให้ขับไล่ไสส่งไปก็ไม่ได้อาชิตาพาแขกทั้งสามคนไปยังห้องรับรอง เธอคุ้นๆ หน้าเด็กหนุ่มที่มาพร้อมคุณนกเป็นอย่างมาก คิดไปคิดมา อาชิตาถึงนึกออก เด็กคนนี้เคยมางานฟาร์มชมจันทร์ ทั้งยังมาในงานแต่งเธอด้วย ถ้าจำไม่ผิด อาชิตาจำได้ว่าละพอเรียกอีกฝ่ายว่า ‘พี่ธัช’กนิษฐาเป็นเจ้าของไร่สตรอว์เบอร์รีและแบรนด์สินค้าที่ผลิตจากสตรอว์เบอร์รี ทุกคนในจังหวัดรู้จักเธอ แต่เรื่องชีวิตครอบครัว เห็นทีจะไม่ค่อยมีใครรู้มากนัก ไม่งั้นค

ชิงพลบตัวเปียกและเสียเลือดมากจนปากม่วง เธอคว้ากระเป๋ามาเปิดดู ข้าวของทั้งหมดยังอยู่ครบ ไม่ว่าจะเป็นผ้าอนามัย และที่สำคัญที่สุดสำหรับชิงพลบตอนนี้คือยา เธอมีแผงยาแก้ปวดสารพัดประโยชน์อยู่จำนวนมากเธอหยิบแผงยาแก้ปวดแล้ววิ่งกลับไปหาเขา‘ยา คุณกินยานี่ก่อนสิ’เขาไม่มีสติมากพอที่จะกินยา ละพอเม้มปากแน่น เธอเอายามาทุบๆ ลงกับโขดหินเป็นชิ้นเล็กๆ แล้วป้อนใส่ปากเขาอย่างอดทน“ขอน้ำด้วย”‘แป๊บนึงนะ’เธอวิ่งไปหาใบต้นอะไรสักอย่างที่ใหญ่พอจะใส่น้ำได้ จัดการม้วนเป็นกรวยแล้วกรอกน้ำมาให้ชิงพลบดื่มทว่าเขาสำลัก ไอจนสะเทือนไปถึงบาดแผล กว่าจะป้อนยาให้เขากินได้ ละพอก็ปาดเหงื่อไปไม่รู้เท่าไหร่แล้วหลังกินยาและพักไปชิงพลบมีแรงมากขึ้น ละพอประคองร่างของชิงพลบมานอนอยู่ในส่วนของถ้ำเล็กๆ ใกล้ตลิ่งยามนั้นแสงจันทร์เริ่มสาดแสงแล้วชิงพลบนอนอิงกับผนังถ้ำที่เย็นจัด เหงื่อเย็นผุดพรายตามใบหน้า เขาเริ่มกระสับกระส่ายเมื่อบาดแผลอักเสบ ปากเขาเริ่มม่วงดำ จนละพอต้องตัดสินใจทำอะไรสักอย่างละพออยากจะได้กองไฟอุ่นๆ สักกองเหลือเกิน แต่เธอไม่มีอุปกรณ์จุดไฟทว่าชิงพลบอาจจะมี เธอลงมือค้นตัวเขา จนเจอไฟแช็กละพอลองกดจุดดูปรากฏว่าไฟแช็กยั

“แล้วยังงี้ นายทนมองน้องละพอหมั้นหมายกับกรธัชได้หรือครับ” ชิงพลบยักไหล่ ไม่แยแส “ในเมื่อเธอต้องการอย่างนั้น ฉันก็จะไม่ขวาง” ที่ผ่านมาเขาไม่ได้สนใจละพอในแง่ชู้สาว ก็แค่อยากไถ่บาป ในเมื่อตอนนี้เธอพูดได้แล้ว ไม่มีเหตุผลใดที่ต้องไปยุ่งวุ่นวายกับเธออีก ชิงพลบหันเหจากเป้าหมายที่วางไว้นานแล้ว ต้องรีบกลับมาสะสางเสียที ทว่า พอหลับตา เขาพลันเห็นแต่หน้าเธออย่างช่วยไม่ได้ สิบโมงครึ่ง จางเหลียนมาเยี่ยมหาพร้อมกระเช้าผลไม้ตะกร้าใหญ่ ชิงพลบชิงเปิดประเด็นก่อน ไม่อยากอ้อมค้อมยืดเยื้อ “ท่านยังอยากให้ผมทำงานให้ท่านอยู่อีกมั้ย” คนอย่างจางเหลียนกลัวอะไรที่สุด ก็คงต้องตอบว่ากลัวคนอย่างชิงพลบ ชายหนุ่มวัยฉกรรจ์ ฉลาดเป็นกรด ความสามารถโดดเด่น คนเช่นนี้ถ้ามีใจคิดจะหักหลัง จางเหลียนมีสิทธิ์พ่ายแพ้ ชายชราจึงบังเกิดความเคลือบแคลง ทั้งนี้ชิงพลบมีประวัติหักหลังนายเก่าอย่างชัชชาติ เขามีประวัติไม่ดี กระนั้นชิงพลบไม่ใช่คนเสแสร้ง ความมั่นใจของเขาหยิ่งผยอง ทว่าชัดเจนตรงไปตรงมา “ท่านยังต้องการให้ผมทำงานให้อยู่อีกไหม” ถ้าไม่…เขาจะไปเอง ความหมายของเขาชัดเจน ถ้าจางเหลียนระแวงก็ไม่ควรจะใช้เขา แต่ถ้าคิดจะใช้เขา อ

เสียงร้องไห้แผดดังขึ้นในรุ่งเช้า คุณพ่อมือใหม่รีบดีดตัวกุลีกุจอตื่นขึ้นมาอุ้มปลอบ หัสดินทร์โยกตัวลูกชายวัยขวบเศษ ทั้งร้องปลอบและใช้มือใหญ่ตบแก้มก้นเบาๆ ให้เจ้าตัวน้อยสงบลง แต่ก็ไม่ได้ผล “ชิเองค่ะ” อาชิตารีบเข้ามาอุ้ม “โอ๋ๆ ไม่เป็นไรนะลูกนะ แม่อยู่นี่แล้วคนเก่งของแม่ ไม่ร้องนะคนดี” เหมือนมีเวทมนตร์ เจ้าตัวน้อยตัวจ้ำม่ำค่อยๆ หยุดร้องและเลิกทำหน้ายู่ยี่ในที่สุด “อาชิ ทำไมลูกฟังคุณไม่ฟังผมล่ะ” หัสดินทร์เอ่ยอย่างมึนงงเมื่อเด็กชาย ‘อคินทร์’ หรือน้องคินทร์ หัวเราะร่า ผิดกับเมื่อครู่ลิบลับ หัสดินทร์เกาหัวแกร็กๆ อย่างไม่เข้าใจ “ที่รักรีบไปอาบน้ำแต่งตัวได้แล้วค่ะ เดี๋ยวไปรับละพอสายนะ” อาชิตาเตือน ในอ้อมแขนโยกหนูน้อยไปด้วย “งั้นผมไปอาบน้ำก่อนนะ” แต่แล้วมือถือที่วางอยู่บนโต๊ะก็ส่งเสียงดังขึ้นมาสะก่อน ปลายสายคือกรธัชที่โทรมาถามไถ่สารทุกข์ และปิดท้ายโดยการบอกว่าประเดี๋ยวอีกฝ่ายจะเป็นคนไปรับละพอเอง “เอ็งจะไปทำไม ฉันไปเองได้” (ผมคิดถึงน้อง ให้ผมไปนะครับ) กรธัชส่งเสียงน่ารำคาญจนหัสดินทร์ต้องยอมให้ “เจ้าธัชมันมาแย่งหน้าที่ผมไปล่ะ” เขาวางสายด้วยสีหน้าเซ็งๆ “คุณจะทำหน้าบูดกับน้องธัชแบบนั้นไม