เข้าสู่ระบบแชร์
บทที่ 18/2 ฉันเอง
วันที่เผยแพร่:
2026-08-24 16:25:19เบื้องหน้าของธูปคือร่างของชิงเพลิง เขานอนนิ่ง เปลือกตาปิดสนิท มีเพียงหน้าอกที่สะท้อนขึ้นลงเท่านั้นที่บ่งบอกว่าเขายังหายใจอยู่
เจ้าชายนิทรา...คือนิยามของชิงเพลิงในยามนี้ ตามคำอธิบายของชิงพลบ เพลิงไม่ได้สติเช่นนี้มาตั้งแต่อุบัติเหตุคราวนั้น ธูปเลื่อนเก้าอี้มานั่ง ทำอย่างเบามือ กลัวว่าจะรบกวนคนที่กำลังหลับ เขานั่งอยู่อย่างนั้นตั้งแต่เช้าตรู่จนสิ้นแสงโดยไร้คำพูดอื่นใด เพราะระหว่างเรา ไม่มีอะไรต้องพูด ความทรงจำดีๆ มากมายที่เกี่ยวข้องกับชิงเพลิงไหลบ่าเข้ามาอย่างท่วมท้น ธูปจำนายตำรวจไฟแรงที่เดินทางมาสั่งสอนนักโทษในเรือนจำได้เป็นอย่างดี ตำรวจหน้าตี๋ พูดจาสุภาพ ให้เกียรติทุกคน เป็นที่รักของคนคุก ไม่มีใครเกลียดชิงเพลิงลงเพราะเขาเป็นคนดีบริสุทธิ์ ตั้งแต่เกิดมา ธูปยังไม่เคยเจอคนอย่างเขามาก่อน ชิงเพลิงเถรตรง ใจดี ตรงแน่วเป็นไม้บรรทัด จนเขาได้แต่สงสัยว่าคนซื่อๆ คนนี้ มีชีวิตรอดในโลกอันโหดร้ายได้อย่างไร จนกระทั่งได้รู้จัก ธูปถึงพบว่าแม้ชิงเพลิงจะใจดี แต่เขาไม่ใช่คนใจดีพร่ำเพรื่อ มีขอบเขตและไม่ใช่ไก่อ่อนเหลาะแหละ ใครกล้าท้าทาย ชิงเพลิงยินดีสั่งสอนให้ฟรีไม่คิดเงิน ‘ฉันมีพี่ชายฝาแฝดคนหนึ่ง เขาเก่งมาก สู้ชีวิตคนเดียวจนมีธุรกิจอยู่นิวยอร์ก’ ยามเล่าถึงพี่ชาย นัยน์ตาชิงเพลิงจะเปล่งประกายความสุขเสมอ ‘พี่เป็นแรงบันดาลใจของฉัน ทำให้ฉันอยากเป็นตำรวจที่ดีขึ้นในทุกวัน’ ธูปไม่เคยมีพี่น้อง ไม่เข้าใจอารมณ์ความรู้สึกผูกพันของชิงเพลิงกับพี่ชาย แต่เขาเข้าใจความรู้สึกที่อยากเป็นคนที่ดีขึ้นเพราะได้รับแรงบันดาลใจจากใครสักคน ชิงเพลิงเป็นแรงบันดาลใจของธูปนับตั้งแต่นั้นและจะเป็นตลอดไป ‘ลาก่อนนะคุณตำรวจ’ ธูปวางเข็มสารวัตรลงบนโต๊ะก่อนจะออกไปอย่างเงียบงัน ห้องขนาดเท่าโลงศพเป็นสถานที่คุมขังของละพอ เธอไม่อาจยืนหรือขยับตัวได้มากนัก ขนาดจะเข้าห้องน้ำยังต้องคลานไป หม่าติงอี้ไม่ให้เธอกินข้าว แม้แต่น้ำก็ไม่ให้ โชคดีที่มีน้ำฝนไหลผ่านซอกซีเมนต์เข้ามา เธอถึงยังพอมีน้ำประทังชีวิต วันเวลาในห้องเท่าโลงศพผ่านไปอย่างเชื่องช้า ละพอไม่สามารถรับรู้ได้ถึงวันเวลา หรือแสงอาทิตย์ เธอทำได้เพียงคาดเดาจากความเปลี่ยนแปลงของอุณหภูมิ ช่วงกลางคืนอุณหภูมิจะค่อนข้างเย็น เธอนอนนิ่งชิดผนังด้านหนึ่ง โดยที่สายตาจ้องมองแมลงสาบมากมายที่วิ่งพล่านทั่วห้อง ละพอไม่กล้าข่มตาหลับ เธอกลัวว่าถ้าหลับ อาจจะไม่มีโอกาสตื่นอีก ความหิวโหยเป็นอีกเรื่องที่เธอต้องข้ามผ่าน เธอพยายามนึกถึงแต่เรื่องดีๆ ความสุขในอดีตเพื่อประคองจิตใจผ่านห้วงเวลาอันยากลำบาก เมื่อล่วงเข้าสู่วันที่สาม หม่าติงอี้มาหาเธอ ละพอฝืนใจหยัดยืนเพื่อเผชิญหน้ากับศัตรู “เปิดไฟ” แสงไฟที่จ้าขึ้นกะทันหันทำให้ละพอต้องหลับตาด้วยความทรมานและถอยหลังไปสู่ความมืด “เอาหนังสือพิมพ์ให้มัน” ม้วนหนังสือพิมพ์ถูกหย่อนเข้ามาในซี่กรง “ถือไว้ ฉันจะถ่ายรูปแกส่งไปให้ชิงพลบเพื่อเป็นการยืนยัน” ละพอคาดเดาการกระทำ ดูเหมือนสถานการณ์ของหม่าติงอี้จะไม่สู้ดีเช่นกัน ถึงได้ต้องการเอาชีวิตเธอไปขู่ชิงพลบ “จางเหลียนถูกจับแล้วสินะ” หม่าติงอี้ไม่ตอบพลางออกคำสั่ง “ฉันบอกให้ทำอะไรก็ทำสิ่งนั้น เร็วเข้า” ละพอต่อรอง “ฉันจะถือหนังสือพิมพ์ ถ้าแกเอาอาหารมาให้ฉันกิน” “แกคิดว่าแกมีทางเลือกมากนักเหรอ” “ใช่” ต่อให้จะจนตรอกเพียงใด เธอจะกัดฟันสู้ให้ถึงที่สุด “ฉันต้องการอาหารและน้ำดื่ม” หม่าติงอี้ไม่ใคร่พอใจนัก แต่สุดท้ายก็ยอมเอาขนมปังหมดอายุและน้ำดื่มขวดเล็กมาให้ ละพอไม่มีทางเลือก เพื่อรักษาชีวิตเธอจำใจกินขนมปังหมดอายุ “ถือหนังสือพิมพ์ไว้ระดับอก” หม่าติงอี้สั่งการ ละพอยกขึ้นถือระดับนั้น โดยมือขวายื่นนิ้วชี้ออกมา ‘ที่นี่’ ฉันอยู่ที่นี่ชิงพลบ
บทล่าสุด
คลั่งรัก I [พระเอกเจ้าเล่ห์ หล่อร้าย] 18+ ตอนพิเศษ
‘วันนี้มีสัมภาษณ์งาน อาจจะกลับค่ำหน่อยนะคะ’ ชิงพลบอ่านทวนข้อความเธอนับสิบครั้งได้ตั้งแต่ที่เธอส่งมาตอนเย็นๆ ไม่รู้ว่านาฬิกาคนเราไม่เท่ากันหรือเปล่า ทำไมตอนนี้เข็มสั้นเขามันชี้ไปที่เลขสิบสองแล้วแต่ละพอยังไม่กลับมา ครั้นจะโทรไปตามหรือส่งข้อความไป เขาก็กลัวเธอคิดว่าเขาจู้จี้ ดังนั้นจึงได้แต่นั่งรอเงียบๆ ในบ้าน จวบจนเขาได้ยินเสียงเครื่องยนต์แล่นผ่านรั้วบ้านเข้ามา เขารีบไปรอที่บันไดพร้อมกับซ่อนตัวในความมืด ด้วยนัยน์ตาวาววับ ละพอผลักประตูเข้ามาด้วยความระมัดระวัง เธอแต่งตัวด้วยชุดกระโปรงทับเสื้อสูทสีครีม ชิงพลบหรี่ตา เพราะดูเหมือนวันนี้เธอจะสวยน่ารักเป็นพิเศษ ความรู้สึกหึงหวงพุ่งขึ้นมากลางอก เขาค่อยๆ เผยตัวออกมาในความมืด รวบร่างเธอมาไว้ในอ้อมกอด “พี่พลบ! เล่นอะไรคะเนี่ย” ละพอตกใจจึงปล่อยของร่วงหมด “ทำไมกลับดึกขนาดนี้ แน่ใจนะว่าแค่ไปสัมภาษณ์งาน” น้ำเสียงเขาเข้มงวด พลางรัดเธอแรงๆ “ก็ใช่สิ หนูก็บอกแล้วไง แล้วทำไมพี่ยังไม่นอนอีก มันดึกแล้วนะคะ” ชิงพลบเคาะหน้าผากเธอ พอได้กลิ่นน้ำหอมหวานๆ ก็แอบกลืนน้ำลาย “รู้ว่าดึกแล้วทำไมยังกลับดึกขนาดนี้” “หนูนอนดึกได้ไม่เป็นไร แต่พี่นอนดึกไม่ได้ พี่อา
คลั่งรัก I [พระเอกเจ้าเล่ห์ หล่อร้าย] 18+ 20/4 ดอกกุหลาบยังบานสะพรั่ง
“แล้วยังไงคะ พี่ไปเจอเขาทำไม” ละพอเป็นห่วง กลัวว่าเขาจะเข้าไปเกี่ยวข้องอะไรกับผู้มีอิทธิพลอีก (เรื่องนี้คุยทางโทรศัพท์ไม่สะดวก เอาไว้พรุ่งนี้เราค่อยมาถามได้มั้ย) “โถ ไม่เอาสิ หนูกำลังอยากรู้เลย อ่านกระทู้บนเน็ตอยู่เนี่ย เรื่องของบริษัทของเอริคที่ถูกฟ้องร้อง ดูท่าจะเป็นเรื่องใหญ่มาก” (ทำไมต้องสนใจเขาขนาดนั้นด้วย เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับเราหรอกเขาก็แค่มาสะสางเรื่องในอดีต) “แสดงว่าเขาแค่มาและจะไปใช่มั้ยคะ” เธอละเอาไว้ในฐานที่เข้าใจว่าเขามาเพื่อเก็บกวาดอิทธิพลที่หลงเหลือของจางเหลียนโดยเฉพาะแล้วจะไปเอง (ไม่แน่ใจเหมือนกัน เอริคเป็นคนเดายาก) “เขาไม่ได้คิดร้ายอะไรกับพี่ใช่มั้ย?” (ไม่จ้า) แม้จะไม่นับเป็นมิตร แต่ก็ไม่ใช่ศัตรูแน่นอน “ดีแล้วค่ะ ได้ยินแบบนี้หนูก็สบายใจ” (พี่ไม่ทำกายภาพแล้ว เดี๋ยวพี่ไปหา) “พี่มาหาไม่ได้ หนูอยู่หอ” ชิงพลบหัวเราะ (ถ้าพี่ต้องการสะอย่าง ไม่มีอะไรขวางพี่ได้หรอก) ละพอเฝ้ารอการมาเยือนของชิงพลบด้วยใจจดจ่อ เธออาบน้ำแต่งตัว อยู่ในชุดน้อยชิ้นที่เขาชื่นชอบ “สวยขนาดนี้ คิดจะทำให้พี่คลั่งตายเหรอครับ” นัยน์ตาโลมเลียมองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้า “ค่ะ หนูจะทำให้พี่คลั่งตาย” ละ
คลั่งรัก I [พระเอกเจ้าเล่ห์ หล่อร้าย] 18+ บทที่ 20/3 ดอกกุหลาบยังบานสะพรั่ง
“ก็ได้ค่ะ สัปดาห์หน้าหนูจะไปหาพี่แน่ๆ สัญญาเลย” ละพอวางสาย เดินกลับเข้าไปหาเพื่อน กลางเดือนกรกฎาคม ละพอมีนัดทานข้าวกับพี่รหัส เธอส่งข้อความไปบอกชิงพลบเพื่อรายงานเขา เขาตอบกลับมาทันที ‘ทานให้อร่อยนะ’ “รอนานมั้ยคะพี่ ขอโทษที่สายนะคะ” ถึงจะรีบมาแค่ไหน แต่ก็สายจนได้ “ไม่เลย มาสิ มานั่งทานกันเถอะ คงจะหิวกันมากแล้ว” เขาผายมือไปเก้าอี้ฝั่งตรงข้าม เพราะข้างๆ มีเจจับจองแล้ว “งั้นไม่เกรงใจแล้วนะคะพี่ เร็วๆ พอนี่ รีบๆ นั่ง ฉันหิวจนแทบจะกินช้างม้าวัวควายได้ทั้งครอกแล้ว” “เจ เธอพึ่งผ่าไส้ติ่งนะ กินอาหารอ่อนๆ ได้อย่างเดียว” ละพอห้ามเมื่อเพื่อนตักน้ำจิ้มสามรสมารอท่า “แต่มาร้านชาบูแล้วไม่กินหมูกับน้ำจิ้มแซ่บๆ ได้ยังไงล่ะพอนี่” เจนจบกระเง้ากระงอด “เดี๋ยวเถอะ เดี๋ยวก็ได้กลับไปนอนหยอดน้ำเกลือเหมือนเดิมหรอก” เธอเปลี่ยนถ้วยน้ำจิ้มให้ทันที “โถพอนี่ ขอสักวันเถอะ เธอไม่รู้หรอกว่าตลอดสัปดาห์มานี่ฉันชอกช้ำแค่ไหน กินแต่ข้าวต้มก็ไม่ไหวปะ ใช่มั้ยคะพี่” คนที่ร้องโอดครวญว่ากำลังจะตายตอนไส้ติ่งแตกน่ะ หายไปแล้ว “เอาแค่พอประมาณแล้วกัน” เธอเลื่อนถ้วยน้ำจิ้มกลับไปให้ เจนจบกระดี๊กระด๊าดีใจยกใหญ่ รถยนต์คันห
คลั่งรัก I [พระเอกเจ้าเล่ห์ หล่อร้าย] 18+ บทที่ 20/2 ดอกกุหลาบบานสะพรั่ง
เช้าวันถัดมาข่าวการปลิดชีพตัวเองภายในเรือนจำของจางเหลียนติดหน้าหนึ่งทุกสำนักข่าว พัศดีผู้เห็นศพคนแรกให้การว่าช่วงเวลาประมาณตีสามกว่าๆ เห็นความผิดปกติของจางเหลียนจากกล้องวงจรปิด ครั้นพอเร่งรีบไปดูก็พบว่าจางเหลียนเสียชีวิตแล้ว เขาตายเพราะโขกศีรษะกับพื้นแข็งๆ ในห้องขังจนตาย ตำรวจไม่คิดจะสืบสวนหาสาเหตุต่อ สรุปคดีเพียงว่าจางเหลียนเครียดจนฆ่าตัวตาย “พ่อคะ อาหารพร้อมแล้วพี่อาชิให้มาตามค่ะ” ละพอขึ้นมาเรียก บ้านหลังใหญ่ครึกครื้นขึ้นมากเมื่อคนในครอบครัวเดินทางมาเยี่ยมหา “แล้วหนูล่ะ?” “หนูทานทีหลังค่ะ ตอนนี้ต้องป้อนข้าวพี่พลบก่อน” พี่พลบ! ฟังแล้วหัสดินทร์แสลงหูนัก อย่างชิงพลบนะ แก่เกินจะเรียกพี่แล้ว! “ไอ้พลบแขนด้วนเหรอ หนูจะต้องไปปรนนิบัติพัดวีอะไรขนาดนั้น” หัสดินทร์รู้สึกว่าชิงพลบมันแอบปิดบังอะไรบางอย่างอีกแล้ว แต่เขายังไม่มีหลักฐานเลยไม่กระโตกกระตาก “โธ่ ก็พี่พลบยังไม่หายดีนี่ค่ะ ไปก่อนนะคะ” ละพอจับถาดอาหารตรงไปหาชิงพลบ เธอยกมือเคาะสองสามทีให้เขาทราบว่าเธอมาแล้ว ชิงพลบนั่งอยู่ที่โต๊ะอย่างเรียบร้อยด้วยรอยยิ้มกว้าง “ขอบคุณครับ” เขาอ้าปากรับอาหารอย่างสุขใจ กระทั่งละพอป้อนเรียบร้อยแล้วถ
คลั่งรัก I [พระเอกเจ้าเล่ห์ หล่อร้าย] 18+ บทที่ 20/1 ดอกกุหลาบบานสะพรั่ง
ระยะเวลายี่สิบนาทียาวนานไม่รู้จบสิ้น ละพอลงจากรถแท็กซี่อย่างรีบเร่งก่อนจะวิ่งฉิวเข้าบ้านชิงพลบโดยไม่ได้บอกกล่าวล่วงหน้า ชิงพลบต้องอยู่ในบ้านแน่ๆ พวกจิ๊กซอว์เหล่านั้นพึ่งถูกวางขายไม่นานนี่เอง “มีอะไรกันหนู ทำไมวิ่งหน้าตั้งมาแบบนั้น” พฤกษ์เดินออกมารับด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม “เขาอยู่ไหนคะ?!” ละพอจับมือคุณอาหมอมากุม “บอกหนูมาเถอะค่ะ เขาอยู่ที่ไหน หนูอยากเจอเขา ให้หนูเจอเขาเถอะนะคะ!” “หนู พลบเขา…” “หนูไม่เชื่อ! เขายังอยู่ หนูรู้สึกได้” คุณอาพฤกษ์มีท่าทีอึกอัก แต่สุดท้ายก็ยิ้มพ่ายแพ้แล้วเอ่ย “ดอกกุหลาบยังบานอยู่ ไปดูสักหน่อยสิ” กลิ่นดอกกุหลาบหอมระริน ละพอก้าวเดินอย่างระมัดระวังไปทางสระ พุ่มดอกสีแดงสดยังคงบานสะพรั่งอย่างงดงาม ชิงพลบนั่งรับลมอยู่บนศาลา เขาสวมชุดสบายๆ ในมือแกร่งมีอาหารเม็ด ครั้นเขาโยนลงไปในน้ำ ฝูงปลาแหวกว่ายกันเข้ามาแย่งชิงอาหารกันจนน้ำสาดกระเซ็น ละพอผ่อนฝีเท้า เพื่อสังเกตการณ์ ก่อนจะพบว่านัยน์ตาชิงพลบไม่มองสิ่งใดเลย เหมือนเขามองไม่เห็น “คุณอาหรือครับ?” ละพอไม่ตอบ เธอยืนร้องไห้มองเขาเหมือนคนโง่ “ปล่อยผมไว้แบบนี้สักครู่เถอะ ผมไม่เซ่อซ่าตกสระหรอก” เพราะไม่มีเสียงตอบกลับ ช
คลั่งรัก I [พระเอกเจ้าเล่ห์ หล่อร้าย] 18+ บทที่ 19/3 ไม่ได้กลับขึ้นฝั่ง
ละพอได้ยินมาว่าชิงพลบไม่ใช่หลานชายคนโปรด ความดื้อรั้นและหัวแข็งของเขาสร้างความบาดหมางให้เขาและคุณตา สุดท้ายชิงพลบออกจากบ้านไปอยู่เมืองนอกเมืองนาตั้งแต่เด็ก ทว่าด้วยความเป็นคนดื้อรั้น ไม่ยอมคน ทำให้ชิงพลบไปได้สวยในเส้นทางที่เลือกเดิน บางทีหากไม่เกิดเรื่องร้ายขึ้นกับน้องชายของเขา ชิงพลบคงกลายเป็นซีอีโอหนุ่มไฟแรง หรืออภิมหาเศรษฐีไปแล้ว ชิงพลบยอมทิ้งชีวิตที่เขาก่อร่างสร้างตัวมาอย่างอุตสาหะเพื่อกลับมาแก้แค้นให้น้องชาย และเพื่อเธอ ละพอเดินมาหยุดอยู่ตรงห้องนอน ความเป็นชิงพลบยังคงซึมลึกอยู่ในเตียงและข้าวของเครื่องใช้ ราวกับเขาอยู่ที่นี่ และจากไปก่อนเธอจะมาเพียงไม่กี่นาที บนโต๊ะยังมีจิ๊กซอว์ที่เล่นค้างไว้ เขาคงชอบเล่น ในห้องมีงานที่เขาต่อครบถ้วนแล้ววางไว้สองสามภาพ “สวัสดีจ้ะ” ละพอหันไปตามเสียง ชายวัยประมาณห้าสิบปลายๆ แต่ดูอิ่มเอิบและสุขภาพดียืนยิ้มจนเห็นเส้นตีนกาอยู่ตรงกบประตู “สวัสดีค่ะคุณหมอ” ละพอพนมมือไหว้ “เรียกว่าอาก็ได้ อาเป็นอาของพลบกับเพลิง” ศาสตราจารย์พฤกษ์เป็นญาติที่เหลืออยู่เพียงคนเดียวของชิงพลบ เห็นว่าอีกฝ่ายเป็นจิตแพทย์ชื่อดัง “พลบเล่าเรื่องหนูให้อาฟังบ่อยๆ
บางทีคุณอาจจะชอบ
เมียขัดดอก
ชะนีติดมันส์102.2K viewsเรื่องสั้นซ่อนรัก LOVE
C102.8K viewsบังเอิญเป็นผัวเธอ
กาแฟหอมกรุ่น116.4K viewsน้องเมียเอามัน
หวางลี่อิง/มงกุฏดาว1.2M viewsคลั่งรักเมียเด็กจอมดื้อ
จินต์พิชา732 viewsตื่นขึ้นมาอีกทีเมียขอหย่า
กาแฟหอมกรุ่น108 viewsของหวงเกมเดิมพัน
ซาลาห์160 viewsพระชายาข้ามภพ ป่วนใจท่านอ๋อง
B.J.BEN/มัฑศิกาญจน/พันสิงห์416 views
