บทที่ 18/1 ฉันเอง

เฮลิคอปเตอร์ติดตราตำรวจหลายลำและกำลังตำรวจมุ่งหน้าขึ้นมาบนเขา คฤหาสน์ทั้งหลังถูกห้อมล้อม การปะทะกันของทั้งสองฝ่ายดังอยู่ประมาณห้านาที

หลังจากห้านาที ทุกอย่างเงียบงัน ราวกับไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้น

หัสดินทร์นำกำลังตำรวจมุ่งหน้ามาที่สวนเพื่อจับกุมจางเหลียน “ไอ้แก่ มึงเอาลูกกูไปไว้ไหน”

จางเหลียนรักษาความเยือกเย็น ก่อนจะมองไปที่ชิงพลบ “อั๊วพูดก็ตาย ไม่พูดก็ตาย เช่นนั้นทำไมต้องพูด”

“เลิกแพล่มพล่ามได้แล้วไอ้แก่!” หัสดินทร์เหลืออด ตรงเข้าไปคว้าคอเสื้อ “มึงเอาลูกกูไปซ่อนไว้ที่ไหน!”

จางเหลียนหัวเราะร่า ดวงตาเปล่งประกายชั่วช้าสามานย์ เขายินดีตาย…แต่จะไม่ตายคนเดียว

“คนเราจะได้ทุกอย่างที่ต้องการไปครอบครองคนเดียวได้ยังไง ได้อย่างก็ต้องเสียอย่างสิอาพลบ”

“กูจะเอาทุกอย่าง” ชิงพลบตอบ

ข่าวการจับกุมเจ้าพ่อจีนเทาซึ่งทำธุรกิจผิดกฎหมายทั่วแถบเอเชียอาคเนย์โด่งดังไปทั่วโลก

อำนาจเบื้องบนที่อยู่สูงกว่ากฎหมายเข้ามาก้าวก่าย หลายภาคส่วนวิ่งเต้นเพื่อช่วยจางเหลียน เกรงว่าหากปล่อยไว้ ความเน่าเฟะต่างๆ ที่ตนเกี่ยวข้องจะถูกสาวมาถึงตัว

บางคนถึงขั้นยอมสละเรือทิ้งเพื่อเอาชีวิตรอด ทว่าชิงพลบไม่มีทางปล่อยให้คนพวกนั้นรอดพ้น

กฎหมายอาจทำอะไรไม่ได้ แต่กฎหมู่แน่นอนเสมอ

ชิงพลบส่งข้อมูลการทุจริตของนักการเมือง นักธุรกิจตระกูลดังไปยังนักข่าว พริบตาเดียวความเน่าหนอนเหม็นโฉ่ของทุกกระทรวงทบวงก็ถูกขุดจนเละ

ผู้มีส่วนเกี่ยวข้องทั้งหมดถูกลากตัวออกมาประจานคนแล้วคนเล่า

เหล่าบุคคลที่ถูกเขียนข่าวออกมาโต้ ขู่จะฟ้องปิดปากนักข่าว ประชาชนจึงยิ่งเดือด โดยเฉพาะเมื่อความจริงในคืนวิปโยคนั้นถูกเปิดเผย

สิ่งที่เกิดขึ้นกับหมู่บ้านละพอไม่ใช่อุบัติเหตุ แต่เป็นฝีมือมนุษย์

เมื่อประชาชนลุกฮือเพื่อเรียกร้องความยุติธรรมให้กับชีวิตผู้บริสุทธิ์ที่ถูกเข่นฆ่า ยามนั้นต่อให้จางเหลียนจะยิ่งใหญ่คับฟ้าคับแผ่นดินเพียงใดก็ไม่อาจพ้นผิดโดยง่าย

ชิงพลบเปิดหน้าชนกับระบบ เขาไม่มีความหวั่นเกรงถึงสิ่งใด ยกเว้นกลัวว่าจะไม่ได้เจอละพออีก

จางเหลียนไม่ยอมปริปาก คนสุดท้ายที่เห็นละพอคือธูป เขายืนยันว่าหม่าติงอี้พาละพอไป

ตำรวจวางกำลังดักหม่าติงอี้ที่สนามบินและทุกประตูชายแดน ไม่มีทางที่อีกฝ่ายจะเล็ดลอดออกไปได้ ชิงพลบเชื่อว่าละพอยังอยู่ไทย แต่อยู่ที่ไหนไม่ทราบ

ทุกสิ่งทุกอย่างที่เขาทำได้ เขาทำหมด แต่ไม่ว่าอย่างไร ก็หาละพอไม่เจอ

ความกังวลกัดกร่อนจิตใจจนนอนไม่ได้ ชิงพลบนั่งอยู่ในห้องมืดๆ จ้องมองไปที่สมาร์ตโฟนเพื่อรอสายจากตำรวจ แต่คืนนี้ก็เหมือนคืนก่อน

ไม่มีปาฏิหาริย์

ความคะนึงหาเป็นอารมณ์ที่ทุกข์ทรมานอย่างยิ่งยวด ชิงพลบไม่ปรารถนาจะรู้สึกอย่างนั้น แต่จิตใจของเขาอ่อนแออย่างน่าสังเวช

ร่างสูงทิ้งกายลงนอนบนเตียง ใบหน้าซุกลงกับหมอน กลิ่นหอมของละพอเจือจางลงเรื่อยๆ จนเขากังวลว่าพรุ่งนี้อาจจะไม่ได้กลิ่นอีก

ชิงพลบคิดว่าเรื่องนี้อาจเป็นบทลงโทษจากพระเจ้า เขาใช้ชีวิตโดยไม่แยแสสิ่งใด เพื่อเป้าหมายเขาทำได้ทุกอย่าง พระเจ้าถึงสาปให้เขาตกหลุมรักคนที่ไม่อาจได้มาครอบครอง

ละพอเกลียดชังเขา

เธอพูดเสมอว่าเกลียดเขา

ชิงพลบอยากย้อนเวลาได้ เขาจะย้อนเวลากลับไปวันนั้นเพื่อเปลี่ยนแปลงทุกอย่าง เขาจะไม่ทำตัวชั่วช้าใส่เธอ จะไม่ข่มเหงเธอ

เขาจะรอให้เธอพร้อม แล้วเดินเข้าไปแนะนำตัวอย่างสุภาพบุรุษพึงกระทำ

หากเป็นอย่างนั้น ตอนจบของเรื่องนี้อาจลงเอยด้วยความสุข

กระนั้นเขารู้ว่าทางเลือกในเรื่องนี้มีจำกัดเพียงใด ทุกการกระทำของเขาอยู่ในสายตาจางเหลียน เขาไม่สามารถทำสิ่งใดที่นอกเหนือจากสิ่งที่อีกฝ่ายสั่ง และไม่สามารถถอดหน้ากากชายโฉดที่สวมไว้

จนนานวันเขา เขากลายเป็นคนอย่างนั้นโดยสมบูรณ์แบบ

“ห้องนี่แหละ” ชิงพลบติดค้างคำสัญญาธูปมานานแล้ว วันนี้เขาจะสะสางทุกอย่างให้เรียบร้อย ทว่าธูปหยุดเท้าอยู่ด้านหลังไม่ยอมตามมา “จะไม่เข้าไปหาเพลิงเหรอ”

ตลอดหลายปีมานี้ธูปก้มหน้าก้มตาทำตามคำสั่งของเขาโดยไม่เคยปริปากก็เพื่อวันนี้ไม่ใช่หรือ

“ผมไม่มีหน้าไปเจอเพลิงหรอกครับ” น้ำเสียงธูปเศร้าสร้อย แววตาไหวระริกพยายามซ่อนความรู้สึก

ชิงพลบเปิดประตูให้ “เข้าไปเถอะ เพลิงอดทนมานานขนาดนี้…อาจจะเพื่อรอนายก็ได้”

ชิงพลบหันหลังจากไป เพื่อให้เวลาส่วนตัวกับทั้งสอง

พวกเขาผ่านอะไรด้วยกันมามาก สมควรได้ใช้เวลาอยู่ด้วยกันสักที