Tous les chapitres de : Chapitre 21 - Chapitre 30

37

บทที่ 10/2 เข็มสารวัตร

ก่อนหน้านี้เพื่อนรักอกหัก นั่งซึมกอดสวมระบายความในใจอยู่หลายวัน เธอเป็นห่วงกลัวเพื่อนจะคิดสั้น จึงเอ่ยชักชวนให้เพื่อนมาพักผ่อนที่ฟาร์ม เจนจบลงเครื่องในช่วงสาย ทีแรกเธออาสาจะไปรับถึงสนามบิน แต่เพื่อนดื้อจะต่อรถมาเอง ผลก็คือหลงยังไงล่ะ! “รออยู่ที่ตลาดชุมชนเลย เดี๋ยวละพอไปรับ” (อะไรนะ ไม่ค่อยได้ยินเลยพอนี่ ดังๆ สิเธอ) เจนจบเอ่ย เขาเป็นสาวสวยประจำโรงเรียนสหศาสตร์ที่พร้อมจะฟาดฟันและขายความตลกโปกฮาตลอดเวลา กระทั่งพึ่งอกหักจากแฟนหนุ่มที่คบกันมาหลายปีดีดักเลยซึมหนัก กินไม่ได้นอนไม่หลับ ต้องระหกระเหินหนีจากกรุงเทพ มาพักใจที่ภาคเหนือ “เราบอกว่าให้เจรอที่ตลาด ได้ยินมั้ย” (รอที่ตลาดนะ โอเคจ้า มารับเร็วๆ นะ) สายตัดไปทันที ละพอหิ้วกระเป๋าแล้วหยิบกุญแจรถจักรยานยนต์ออกไปข้างนอก ทว่าอาธูปผ่านมาถามไถ่เสียก่อน “หนูจะไปไหน” ธูปส่งเสียงถามเมื่อเห็นละพอออกมาจากบ้านพร้อมกุญแจรถ “จะไปรับเพื่อนที่ตลาดค่ะ” “งั้นอาไปด้วย” “ได้ค่ะ” ละพอตอบแล้วก้มหน้า เธอรู้ว่าอาเป็นคนวางเพลิงบนเขา จึงไม่อาจจะรู้สึกได้เหมือนเดิม ‘อยากแจ้งความมั้ย อาพาไป’ อาธูปคงรู้ว่าเธอรู้จึงเอ่ยเช่นนั้น แต่เธอไม่ได้อยากให้เขาติดคุก
last updateDernière mise à jour : 2026-07-31
Read More

บทที่ 10/3 เข็มสารวัตร

หลังปล่อยให้เพื่อนหวีดชิงพลบเสร็จแล้ว ละพอพาเพื่อนไปพักบนห้องที่เตรียมไว้ ช่วงบ่ายพาเพื่อทัวร์ฟาร์ม เริ่มจากโซนดอกปอเทืองที่กำลังออกดอกบานเต็มทุ่ง ระหว่างนั่งพักผ่อนหย่อนใจใต้ต้นไม้ เจนจบคะยั้นคะยอให้เธอเล่าเรื่องของชิงพลบให้ฟังหน่อย เธอบ่ายเบี่ยงไม่อยากเล่า เพื่อนก็ยังถามซอกแซก จนสุดท้ายจึงยอมเล่า แต่เล่าแค่เล็กน้อย ไม่อยากพูดถึงมาก “นี่มันพล็อตนิยายชัดๆ เลยพอนี่” เจนจบทำสายตาเหมือนสาวช่างฝัน “พวกแกต้องได้กันในตอนสุดท้ายแน่ๆ” “บ้า แกลืมไปหรือเปล่าว่าฉันลงรายละเอียดว่าเขาแต่งงานแล้ว” “เสียดายอ่ะ ทำไมฉันไม่เจอเขาให้เร็วกว่านี้...” เจนจบยิ้มทะเล้น เขาแค่ชอบหวีดผู้หล่อ ไม่ได้อยากได้มาครอบครองอย่างจริงจัง “พอๆ เลิกพูดเรื่องเขาได้แล้ว มานี่มา ฉันจะพาแกไปเจอพี่วุฒิ แม้ว่าพี่เขาจะพึ่งแต่งงานไปหมาดๆ แต่อนุญาตให้หวีดได้ พี่วุฒิชอบให้คนหวีด” ละพอพาเพื่อนปั่นจักรยานไปตามเส้นทางทุ่งดอกปอเทืองสุดลูกหูลูกตา เจนจบหมายมั่นว่าคอยให้พระอาทิตย์ใกล้ตกก่อน เธอจะถ่ายรูปสักพันรูปแล้วโพสต์ลงไอจี “แกอ่านอะไรอยู่อ่อ” ว่าแล้วเจนจบก็ถือวิสาสะแย่งหนังสือในมือละพอมาพลิกดู ก่อนจะวางลงเหมือนเจอของร้อนๆ “บรื๋
last updateDernière mise à jour : 2026-08-01
Read More

บทที่ 11/1 หนอนบ่อนไส้

“อาพลบ ลื้อแก้ไขเรื่องไม้ไปถึงไหนแล้ว” ชิงพลบตอบอย่างสงบ “เจรจาอยู่ครับ” หลายวันก่อนปางไม้มีการขนย้ายไม้พะยูงล็อตใหญ่ประจำปี ซึ่งเป็นล็อตใหญ่ที่สุดและมีมูลค่าทางการค้ามหาศาลเกินกว่าจะทำใจเย็นได้เมื่อสินค้าครึ่งหนึ่งติดอยู่ที่ด่านชายด่านไทย-พม่า เนื่องจากปัญหาความไม่สงบในประเทศต้นทาง ทั้งนี้ ไม้ครึ่งหนึ่งที่ชิงพลบอุตส่าห์เจรจาจนลำเลียงข้ามมาได้ยังถูกตำรวจบุกยึดเพราะมีคนแอบสอดไส้ไม้ต้องห้ามในตู้คอนเทนเนอร์ ชิงพลบให้ราตรีไปคุยกับทางตำรวจแล้ว เคราะห์ร้ายที่สารวัตรผู้มาใหม่ปฏิเสธรับเงิน ทั้งยังขู่ว่าจะแจ้งข้อหาเพิ่มเติมหากยังไม่หยุดติดสินบน “แค่เจรจาหรือ ขืนชักช้าพวกเราคงต้องเสียเงินค่าปรับ” “ผมทราบ แต่ตอนนี้สิ่งที่ทำได้ก็มีเพียงเท่านี้” จางเหลียนมองปราด ไม่ค่อยพอใจในคำตอบ “ลื้อเคยทำได้ดีกว่านี้” ชายชราไม่สนว่าต้องใช้วิธีการใดเพื่อจัดการปัญหาเรื่องนี้ เขาสนใจเพียงผลลัพธ์ แม้จะถูกกดดันทว่าชิงพลบยังคงรักษาความสุขุมไว้ได้ ในขณะที่แต่ละคนเริ่มนั่งไม่ติดเก้าอี้ พลางหาจังหวะแทรก “ผมสัญญาว่าจะแก้ปัญหาให้ได้ภายในสามวัน” เมื่อเขาเอ่ยประโยคนี้ สีหน้าจางเหลียนสงบขึ้น “ทำให้ได้แล้วกัน” ไม
last updateDernière mise à jour : 2026-08-02
Read More

บทที่ 11/2 หนอนบ่อนไส้

หลังรับประทานอาหารเสร็จ ทั้งเธอและเจช่วยกับล้างถ้วยล้างชามจนเรียบร้อยแล้วคว่ำไว้บนชั้นวาง ทว่าตลอดเวลามื้อค่ำ เจนจบสังเกตว่าเพื่อนเงียบผิดปกติเลยเอ่ยถาม ละพอไม่อยากเก็บเรื่องนี้ไว้ฟุ้งซ่านคนเดียวจึงบอกเพื่อน “ตอนไปบ้านอาธูป ฉันเห็นเขาคุยอะไรบางอย่างกับชิงพลบ” เธอมั่นใจว่าคู่สนทนาของอาคือชิงพลบ “ช้างเผือกจากปางไม้คนนั้นน่ะเหรอ แล้วมันแปลกยังไงเหรอพอนี่” “แปลกสิ คนจากฟาร์มกับปางไม้ไม่ถูกกัน แทบจะยิงกันตายอยู่แล้ว ดังนั้นเป็นไปไม่ได้เลยที่อาธูปจะไปคุยกับคนคุมที่นั่น นอกจากนี้ เรายังเจออะไรบางอย่างจากบ้านอาธูปด้วย” ละพอล้วงเอาเข็มหลักสูตรสารวัตรออกมาให้เพื่อนดู “บ้า อาธูปแกมีของแบบนี้ได้ไง” เจนจบมองเข็มโลหะในมือด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยเครื่องหมายคำถาม “หรือว่าเป็นพวกของปลอม ของเล่น อาแกอาจซื้อมาจากตลาดนัดเพราะแค่ชอบเฉยๆ งี้ไหม” “ไม่ใช่ของปลอมหรือของเล่นหรอก แกรอแป๊บ เราเปิดให้ดู” ละพอเปิดหนังสือกฎหมายที่เคยเห็นเข็มหลักสูตรสารวัตรให้เพื่อนได้พิจารณาด้วยตนเอง “เครื่องหมายประจำหลักสูตรสารวัตร ทำโดยโลหะเงินนูนอยู่ในกรอบพื้นเดียวกัน ภายในกรอบมีรูปตราแผ่นดิน ด้านล่างมีตัวอักษร สว.และ ผบ.กอ
last updateDernière mise à jour : 2026-08-03
Read More

บทที่ 12/1 ลักลอบเข้าปางไม้

ประมาณห้าทุ่ม ทั้งสองแอบย่องออกมานั่งซุ่มดูอาธูปที่บ้านของเขา จนเวลาผ่านไปสองชั่วโมง ยังไร้ความเคลื่อนไหว “อย่าหลับนะเจ ตื่นก่อน” ละพอเขย่าปลุกเจนจบที่กำลังจะไปเข้าเฝ้าพระอินทร์ “ไม่ไหวแล้วนะแก ฉันง่วงอะ ยุงพวกนี้อีก กัดจนคันไปทั้งตัวแล้ว” เจนจบตบยุงเสียงดัง พลางหาวหนึ่งที “อดทนอีกนิดนะ เราอยากรู้ว่าที่อาธูปพูดเมื่อเย็นคืออะไร” “อาจจะไม่มีอะไรก็ได้นะพอนี่” เจนจบบ่นกระปอดกระแปด บัดนี้วิญญาณสาวนาตาชา โรมานอฟได้อันตรธานหายไปหมดแล้ว ตอนนี้เขาง่วง เหนื่อย ล้า ท้อ อยากนอน “นั้นไง อาธูปปิดไฟแล้ว” ในชั่ววินาทีนั้นบ้านที่เคยสว่างไสวดับลง พร้อมกับที่อาธูปสะพายกระเป๋าใบโตออกมาจากบ้าน “ว้าย มาแล้วแก” อาธูปสวมชุดทะมัดทะแมงดำล้วน เขาล็อกประตูบ้าน มองซ้ายมองขวาแล้วเดินอ้อมไปทางด้านหลัง “อาแกจะไปไหนดึกๆ ดื่นๆ อะพอนี่” “ทางนั้นเป็นอาณาเขตติดกับปางไม้” ป่าบริเวณนั้นเป็นป่าที่ค่อนข้างอันตราย ไม่ค่อยมีใครอยากเดินผ่าน ขนาดพวกพรานป่ายังหลีกเลี่ยง “อาธูปแกจะเข้าไปทำอะไรที่ปางไม้อะละพอ” “ไม่รู้เลย” “ตามต่อไหม” “ตาม แต่แกเดินเบาๆ นะ อาธูปมีประสาทสัมผัสที่ดีมาก” อาธูปเดินหลีกเลี่ยงเวรยามหรือกับดั
last updateDernière mise à jour : 2026-08-04
Read More

บทที่ 12/2 ลักลอบเข้าปางไม้

ธูปเป็นเด็กกำพร้า แม่ชีพบเขาตรงต้นธูปฤๅษี เลยตั้งชื่อเขาสั้นๆ ว่าธูป ธูปเติบโตขึ้นมาในโบสถ์แห่งหนึ่งทางภาคเหนือ ที่นั่นมีอาหารและที่พัก แต่พระคุณของพระเจ้าไม่ได้ซึมซาบเข้าสู่จิตใจหยาบกระด้างของธูป เขามีเรื่องชกต่อยไม่เว้นวันจนถูกขับออกจากโรงเรียนสอนศาสนา สุดท้าย เขาลงเอยที่ข้างถนน จนเจอกับจางเหลียน จากเด็กขายยา สู่ลูกสมุนคนโปรดของจางเหลียน ชีวิตเปลี่ยนไป จนจำเด็กกำพร้าคนนั้นไม่ได้เสียแล้ว ตลอดระยะเวลาเกือบสามสิบปีที่อยู่ภายใต้เงาของจางเหลียน ธูปไม่เคยมีชีวิตเยี่ยงมนุษย์ เขาทำตามคำสั่งโดยไม่สงสัย ไม่ว่าจางเหลียนจะสั่งอะไร ชั่วช้าแค่ไหน เขาพร้อมทำให้ เพราะเขาถูกฝึกมาให้ฆ่า ถูกสร้างมาเพื่อเป็นเครื่องมือ จนครั้งนั้น…เขาถูกสั่งให้จุดไฟเผาป่า ธูปคิดว่าเป็นคำสั่งเพื่อเบี่ยงเบนความสนใจตำรวจเท่านั้น แต่ปรากฏว่าเขาถูกสั่งให้ทำเช่นนั้นเพื่อสังหารผู้บริสุทธิ์บนเขา เขาไม่รู้ แต่คำว่าไม่รู้ ไม่ใช่ข้ออ้าง ชีวิตผู้บริสุทธิ์นับร้อย รวมทั้งบิดามารดาของละพอ สูญสิ้นภายใต้น้ำมือของเขา “ไม่เจอกันนานเลยนะอาธูป” “ปล่อยเธอไป อย่ายุ่งกับเธอ!” สายตาธูปมองตรงไปยังร่างไร้สติของละพอ “ลื้อลืมไปแล้วกระมั
last updateDernière mise à jour : 2026-08-05
Read More

บทที่ 13/1 ฉันจะรอ

พรึ่บ! “จะไปไหนไม่ทราบ” ชิงพลบใช้มือเดียวก็รวบร่างเล็กกลับมาได้แล้ว เขาไม่ได้รวบเข้ามาธรรมดา แต่รวบเอวบางมาแนบตัว ตั้งใจจะหิ้วไปทั้งอย่างนั้น “ปล่อยนะ หนูไม่ไป ปล่อยหนู!” เท้าของละพอเตะกับอากาศ มือตะกายไปข้างหน้า เธอมาถึงลานบ้านที่ไม่คุ้นเคย รอบข้างเต็มไปด้วยป่ามืดมิดมองอะไรไม่เห็นทั้งนั้น “ปล่อยสิ!” ละพอดิ้นรนสุดชีวิต เธอไม่ยอมให้เขาอุ้มเข้าบ้าน มือเล็กจับประตูไว้มั่น ชิงพลบถอนหายใจเหนื่อยหน่าย ออกแรงกระตุกทีเดียวมือเธอก็หลุด “ไม่นะ! อย่าทำแบบนี้ ทำไมพาหนูมาที่นี่ล่ะ ปล่อยหนู! พี่อุ้ม! ช่วยหนูด้วย” เมื่อเห็นราตรีลงมาจากรถ เธอรีบร้องขอความช่วยเหลือทันที สีหน้าของราตรีกลืนไม่เข้าคายไม่ออก ละพอถูกชิงพลบหิ้วเหมือนหิ้วกระเป๋าถือง่ายๆ มือข้างเดียวของเขาก็พอจะหิ้วเธอ “นายคะ นี่มันอะไรกัน” นายไปฉุดเด็กมาทำอะไร เดี๋ยวก็ได้ไปกินข้าวแดงในคุกหรอก “อย่าให้ใครเข้ามาในบ้านได้ เลิกดิ้นได้แล้ว จะเจ็บตัวเปล่าๆ” ประโยคแรกเขาพูดกับราตรี ประโยคถัดไปพูดกับละพอ เขากระชับเอวบางให้แน่นขึ้นอีก “ปล่อยนะ! ไม่ไป!” เวลานั้นรถหม่าติงอี้แล่นมาจอดอีกคัน ชิงพลบหยุดอยู่ตรงบันไดด้วยใบหน้าราบเรียบ “บ้านหลังน
last updateDernière mise à jour : 2026-08-06
Read More

บทที่ 13/2 ฉันจะรอ

ชิงพลบรวบมือละพอแล้วมัดด้วยเชือกอย่างแน่นหนา เขาออกแรงเต็มที่เพื่อปราบพยศเธอ เชือกเส้นใหญ่บาดผิวเนื้อจนได้เลือด “ก็บอกว่าเจ็บไง!” เขามัดต่อไปอย่างใจเย็นจนเสร็จ “สักวันหนูจะทำให้คุณรู้สึกเสียใจ!” “อย่างงั้นเหรอ” ชิงพลบเชยคางละพอขึ้นมา เขาสบสายตาแน่วแน่ของเธอ ใบหน้ายิ้มยียวน “สักวันเถอะ คุณจะต้องได้รับกรรมที่ทำลงไปแน่!” ละพอตีความไปว่าเขายิ้มอย่างท้าทายเพราะคิดว่าเธอไม่ทางทำได้ ชิงพลบกระชากเชือกที่ถือไว้ ลากจูงเธอเข้าไปในบ้านอย่างไม่ปรานี ก่อนจะมัดตัวเธอเอาไว้กับเสากลางบ้าน “งั้นฉันจะรอ…อย่างใจจดจ่อเลยล่ะ” เขาพูดทิ้งท้ายก่อนจะไป หม่าติงอี้ชะงักเท้าเมื่อมีเสียงทักดังขึ้น “ดึกดื่นป่านนี้แล้ว ไม่ทราบว่าคุณผู้หญิงมาทำอะไรแถวนี้คนเดียว อ่า ไม่สิ มากันเยอะแยะแบบนี้ล่ะครับ” ในมือสารวัตรพีรพัฒน์ถือหมวกกันน็อก ข้างหลังเขามีตำรวจหญิงตามมาด้วย ทั้งสองเหมือนพึ่งกลับมาจากการไปไหนมาสักที่ เพราะขากางเกงพวกเขาเปื้อนดินโคลนเป็นปื้น หม่าติงอี้เก็บรายละเอียดเงียบๆ แต่ไม่พูดอะไร “ย่อมไม่ใช่ธุระกงการอะไรของคุณอยู่แล้ว” สารวัตรคนใหม่ค่อนข้างกวนตีน มิน่า ถึงมีแต่คนอยากเก็บ “แหม คุณผู้หญิง ดูท่าคุ
last updateDernière mise à jour : 2026-08-07
Read More

บทที่ 14/1 จูบก่อน

“เพล้ง!” สมาร์ตโฟนเครื่องหรูถูกปาลงพื้นหินอ่อนด้วยโทสะ ตัวเครื่องแตกกระจัดกระจายไปคนละทิศละทาง “กรี๊ด!” ร่างบางในชุดผ้าซาตินสายเดี่ยวสีเงินสั่นเทิ้ม พลอยไพลินรู้สึกเหมือนไฟสุมอก มือจิกเข้าหากันแน่น ‘คุณพลบเอาตัวเด็กคนหนึ่งไปขังไว้ที่บ้านเล็กค่ะ เป็นเด็กสาวที่เคยมีข่าวกับคุณพลบเมื่อสองปีก่อน’ ชิงพลบไม่เคยนอกใจเธอมาก่อน แม้เขาจะไม่ได้รักชอบ แต่ปฏิบัติตัวด้วยความเคารพ ไม่เคยหมิ่นเกียรติ แต่นี่มันอะไรกัน! เขาเอาตัวละพอไปที่บ้านเล็กหลังนั้น บ้านที่เธอไม่เคยได้รับอภิสิทธิ์ให้ย่างกรายเข้าไปแม้แต่ก้าวเดียวนะเหรอ! ตลอดสองปีที่ผ่านมาเธอฉาบทุกสิ่งไว้ภายใต้ท่าทีสงบเรียบร้อยไม่เรียกร้องอะไรเพราะต้องการมัดใจเขา ทว่าเธออดทนจนถึงขีดสุดแล้ว พอกันที นับจากนี้เธอจะไม่อดทนอีกแล้ว “ได้ค่ะพลบ เราจะได้เห็นดีกัน!” พลอยไพลินยิ้มเหี้ยม ประตูบ้านที่ถูกปิดตายเปิดในยามรุ่งสาง ชิงพลบหิ้วน้ำเต้าหู้พร้อมปาท่องโก๋ร้อนๆ มาให้ “กินสิ” เขาย่อตัวลงข้างๆ ป้อนให้เองกับมือ “ไม่หิว” ความจริงเธอหิว แต่ไม่อยากกินจากมือเขา “คิดจะประท้วงด้วยการอดอาหารเนี่ย ไม่เด็กไปหน่อยเหรอ” “อาธูปเป็นยังไงบ้าง” เธออยากรู้เรื่องอ
last updateDernière mise à jour : 2026-08-09
Read More

บทที่ 14/2 จูบก่อน

กรธัชและมารดารีบบึ่งรถมาหาหัสดินทร์ที่ฟาร์มทันทีเมื่อทราบข่าวละพอ สายข่าวจากปางไม้รายงานว่าธูปแอบบุกเข้าไปในปางไม้เพื่อลอบวางระเบิด ส่วนละพอและเพื่อนแอบติดตามไปแล้วโดนลากไปเอี่ยวด้วย ชิงพลบปล่อยเจนจบออกมา แต่จับตัวละพอไว้ “ทำไมพวกคุณถึงไม่ติดต่อดิฉันโดยทันที คุณก็น่าจะรู้ว่าพวกเราสามารถจัดการเรื่องนี้ได้ดีกว่า” ทันทีที่นั่งลงคุณนกก็พูดเสียงสูง เธอแสดงความไม่พอใจอย่างเห็นได้ชัด เพราะกลัวว่าละพอที่เธออุตส่าห์เอาฐานะสะใภ้มาเป็นกรงขังกำลังจะหลุดออกจากการควบคุม “แม่ครับให้ผมพูดเองดีกว่า คุณดินครับ ผมเป็นห่วงละพอ คุณได้ข่าวอะไรบ้างไหม ผมพอจะช่วยอะไรได้บ้าง” กรธัชร้อนใจมาก ทั้งเป็นห่วงทั้งกังวล แม้ตอนแรกเขาจะเข้าหาละพอตามความต้องการของมารดา ทว่าตอนนี้ เขาได้ตกหลุมรักละพอเข้าให้แล้ว “เมื่อเช้าผมได้คุยกับชิงพลบ เขายืนยันว่าละพอปลอดภัย ภายใต้การดูแลของเขา” หัสดินทร์ตอบ มองเห็นความจริงใจที่อยู่ในตัวกรธัช แต่ว่าคุณนกเล่า ท่าทีของเธอบอกว่าชิงพลบพูดถูก คุณนกคิดจะควบคุมละพอ…เพื่อปิดปากเธอ “คุณเชื่อชิงพลบเหรอคะ เขาจับตัวลูกสาวคุณไปนะคะ” “เขาบอกว่าจำเป็นต้องจับค่ะ” อาชิตาฝากบุตรชายไว้กับพี่เลี
last updateDernière mise à jour : 2026-08-10
Read More
Dernier
1234
Scanner le code pour lire sur l'application
DMCA.com Protection Status