All Chapters of คลั่งรัก I [พระเอกเจ้าเล่ห์ หล่อร้าย] 18+: Chapter 31 - Chapter 40

เสียงเคาะประตูดังขึ้น ละพอรีบปรี่ไปที่ประตูเพราะคอยอยู่แล้ว เธอไม่ได้แค่หิวอย่างเดียว แต่อยากจะสอบถามอาการอาธูปด้วย รวมทั้งอยากขอไปเยี่ยมอาธูปสักครั้ง ทว่าเมื่อเธอเปิดประตูออก แรงจากมือพร้อมเล็บสีนู้ดสะบัดใส่หน้าอย่างจังจนหน้าหัน กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งในปาก ต้องใช้มือกุมใบหน้าฝั่งซ้ายไว้แน่น “นังหน้าด้าน!” พลอยไพลินถลึงตา ส่งเสียงแหลมสูง ทั้งหึงหวงทั้งเมามาย “คุณเป็นใคร” ละพอก้าวถอยหลัง เมื่ออีกฝ่ายเข้ามาจู่โจมต่อเนื่อง เล็บยาวๆ ของอีกฝ่ายจิกข่วนลงบนแขนเรียวที่ยกขึ้นปัดป้อง “นังแพศยา! แกไม่รู้เหรอว่าฉันเป็นใคร” “หยุดนะคะ คุณเข้าใจอะไรผิดหรือเปล่า” ละพอไม่มีแรงมากพอที่จะหยุดยั้งอีกฝ่ายที่เปี่ยมด้วยแรงริษยา กลุ่มคนงานที่เฝ้าอยู่ด้านนอกรีบเข้ามาห้ามนายหญิงของปางไม้กันหน้าตาตื่น “นายหญิงอย่านะครับ” “นายหญิงเหรอ?” ละพอตัวชา เธอรู้แล้วว่าหญิงสาวที่อยู่ตรงหน้าคือภรรยาของชิงพลบ เธอพลันไร้แรงตอบโต้ไปหลายวินาที จนแรงตบอีกครั้งทำให้เธอได้สติว่าต้องป้องกันตัวเอง ไม่งั้นต้องโดนตบจนตายคาที่แน่ ละพอผลักอีกฝ่ายออกไป ก่อนจะวิ่งหลบเข้าไปในบ้านแล้วดันประตูไว้ เธอพยายามกดล็อก แต่พลอยไพลินผลักเข้า

สายฝนพร่างพรมลงมาอย่างหนักหน่วง ลมตีกับฝนวีดวิ้วในอากาศ ฟ้าแลบแปลบปลาบ ส่องสว่างเป็นระยะ บ้านเล็กกลางป่าใหญ่ยิ่งดูโดดเดี่ยวท่ามกลางพายุที่โหมกระหน่ำ กลุ่มคนที่เฝ้าดูอยู่ต้องตากฝนด้านนอก ละพอคิดจะเรียกให้มาหลบฝนก่อน แต่พวกเขาคงไม่ฟังเธอหรอก รถส่งอาหารค่ำมาถึง พร้อมข้อความว่าชิงพลบจะกลับค่ำ ละพอยิ้มรับกล่องข้าวที่ผูกโบโดดเด่นต่างจากอันอื่น “ขอบคุณค่ะ” สายฝนกระหน่ำอยู่พักใหญ่จนฟ้ามืด เม็ดฝนจึงเริ่มซาลงไปบ้าง เธออยู่คนเดียว ไม่มีอะไรให้ทำ หลังกินข้าวเสร็จจึงมานั่งมองวิวตรงริมหน้าต่าง มืดขนาดนี้แล้ว ไม่รู้เขาไปไหน ละพอรีบสะบัดหัวเมื่อเผลอคิดถึงเขาอีกแล้ว สองมือประกอบเข้ากับแก้มที่เริ่มบวมเพื่อเรียกสติและมองหาอะไรทำแก้ฟุ้งซ่าน บ้านของเขามีทีวีเครื่องหนึ่ง และชั้นหนังสือยาวเหยียด หนังสือบนชั้นทำเธอแปลกใจ ส่วนหนึ่งเป็นวรรณกรรมเยาวชน และส่วนหนึ่งเป็นวารสาร พจนานุกรม หนังสือน่าปวดหัวมากมายเกี่ยวกับเรื่องกฎหมายฉบับภาษาอังกฤษ เขามีหนังสือหลายภาษา หนึ่งในนั้นคือภาษาจีน ละพอหยิบหนังสือมาอ่านเล่มหนึ่ง จนกระทั่งอ่านจบ เขาก็ยังไม่กลับมา ละพอแง้มหน้าต่างดู ความมืดด้านนอกคล้ายไม่มีที่สิ้นสุด เ

ความกระสันซ่านที่โหมซัดทำให้ละพอต้องยอมจำนนแยกเรียวขาสั่นระริก เพื่อเปิดทางให้ชิงพลบสัมผัสอย่างลึกซึ้งมากขึ้น ชิงพลบจงใจสัมผัสเธออย่างแนบชิด ทั้งบนทั้งล่าง ขบกัดไล้เลียเรียวปากบางจนโอนอ่อน ลมหายใจละพอขาดห้วง เธอรู้สึกว่าเขาเร่งมือเร็วขึ้นจนสมองแทบมอดไหม้ ทว่าในจังหวะที่เธอกำลังเพลิดเพลินกับบทรักอย่างสุดขีด เขาถอนนิ้วออกไปและแทนที่ด้วยแก่นกายร้อนฉ่าคับแน่น “เจ็บ…” แค่เพียงชำแรกที่แก่นกายใหญ่โตพยายามเข้ามา เยื่อใยพรหมจรรย์ที่เคยเป็นเสมือนผู้พิทักษ์ก็ขาดสะบั้น เส้นทางเล็กคับแคบอ่อนนุ่มไม่ต้อนรับชิงพลบ ละพอถอยหนี จนเขาต้องจับยึดเอวบางแน่น ใบหน้าคมขบกรามตั้งสติเมื่อต้องเจอกับเส้นทางแสนพิศวงซึ่งคับแคบกว่าที่คาดการณ์ไว้ ทว่ามาถึงขั้นนี้แล้ว เขาต้องไปต่อ “อ๊า!” ละพอสะอื้นฮัก เธอสั่นสะท้านจนเขาต้องปลอบขวัญ ทั้งๆ ที่ใจจริงอยากจะทำอีกอย่าง แต่ละพอไม่ยอมโอนอ่อน เธอถอยหนี ต้องการให้เขาเอาลำแกร่งออกไปจากเธอให้เร็วที่สุด ไม่มีทางหรอก “อย่าดิ้น” เขาเอ่ยเสียงแหบพร่า ความรู้สึกบางประการที่กำลังเดือดพล่านทำลายล้างสตินึกคิด เรือนร่างขาวเนียนอ่อนนุ่ม กลิ่นกายหอมระรื่น ทุกอย่างล้วนปลุกสัญชาตญาณ

ชิงพลบยื่นมือไปแตะหน้าผากละพอเป็นพักๆ เพื่อตรวจสอบว่าไข้เธอลดลงหรือยัง นัยน์ตาคมเฉี่ยวเต็มไปด้วยความห่วงใย ยิ่งเธอเพ้อเพราะพิษไข้ เขาก็ยิ่งเป็นห่วง “ละพอ…” เขาเรียกชื่อเธอด้วยสุ้มเสียงนุ่มทุ้ม ก่อนจะกุมมือเล็กขึ้นมาแนบแก้ม เวลานั้นเองสายเรียกเข้าจากพินิจก็ดังขึ้น เขาออกมาข้างนอกเพื่อรับสาย ไม่อยากรบกวนละพอ ชิงพลบรับสาย ฟังสิ่งที่พินิจพูดเงียบๆ (นายครับ คุณพลอยเรียกให้นายมาพบครับ) “ฉันไม่ว่าง” พลอยไพลินกรอกเสียงตอบกลับมา (พลอยอยากหย่าค่ะ คุณก็อยากหย่าไม่ใช่เหรอ) “ผมจะส่งเอกสารไปให้เซ็น คุณเซ็นกลับมาแล้วกัน” เขาไม่อยากห่างจากละพอ (ไม่ค่ะ คุณต้องมาด้วยตัวเอง ถ้าคุณไม่มา พลอยจะไม่เซ็น) “พลอย” (แค่นี้ค่ะ) ชิงพลบถอนหายใจ เขาหันไปมองละพอครู่หนึ่งก่อนจะตัดสินใจไปยุติความสัมพันธ์ เพราะโอกาสเช่นนี้ก็หาไม่ได้อีกแล้ว กระบวนการหย่าร้างเป็นไปอย่างเรียบง่าย ไม่มีการพูดคุยอะไรมากมาย ต่างฝ่ายต่างเซ็น “ในเมื่อเราไม่ได้เป็นสามีภรรยากันแล้ว เรามาคุยกันแบบเปิดอกสักครั้งดีมั้ยคะ” ชิงพลบพยักหน้า ตลอดเวลาที่ผ่านมา นี่เป็นครั้งแรกที่พวกเขานั่งพูดคุยกันนานขนาดนี้ โดยไม่มีใครรู้สึกอึดอัดหรือคับข้อ

ครั้นตื่นอีกครั้ง ในบ้านเงียบ ไร้เงาของชิงพลบ ละพอขยับเขยื้อนร่างกายที่เจ็บร้าวลงจากเตียง บนร่างกายเธอมีแต่ร่องรอยน่าละอาย จนต้องปกปิดให้มิดชิดด้วยเสื้อผ้าของคนที่ทำให้เกิดรอยราคี เธอลูบหน้าลูบตาก่อนจะเดินไปมองลาดเลาตรงช่องหน้าต่าง ‘ต้องหนีไปให้ได้’ เป้าหมายนี้ทำให้ละพอมีเรี่ยวแรงหยัดยืน ชายฉกรรจ์กลุ่มใหม่ยืนเฝ้ายามอย่างแน่นหนา เธอย่องไปประตูหลัง คนเฝ้ายามยืนยามกันหนาแน่นไม่ต่างกัน “ไม่มีทางหนีเลย” ละพอหดหู่ใจ เธอนั่งลงบนเก้าอี้เพื่อใช้ความคิด จนไปสะดุดตากับผนังห้องที่มีสีแตกต่างจากส่วนอื่น ราวกับว่าด้านหลังผนังมีอะไรบางอย่างซ่อนไว้ ละพอไล่มือควานหากลไก ก่อนจะไปสัมผัสเข้ากับจุดที่สามารถกดได้ เมื่อกดตรงนั้น ผนังทั้งด้านเลื่อนลงจนเผยให้เห็นห้องแคบๆ ที่ซ่อนตัวอยู่ในความมืด ละพอเปิดไฟฉายจากสมาร์ตโฟนก่อนจะส่องไปด้านหน้า “นี่มันอะไรกัน?” ตรงหน้าเธอมีแผนผังที่โยงใยจากจุดหนึ่งถึงจุดหนึ่ง โดยมีจั่วหัวว่า ‘ผู้สมรู้ร่วมคิด’ จางเหลียนอยู่บนสุด ถัดมาเป็นนักการเมืองท้องถิ่นที่พอคุ้นตา ภาพของพวกเขาถูกปากกาสีแดงกากบาท หมายความว่ายังไง ชิงพลบอยากสังหารคนพวกนี้หรือ ทำไมกัน? ละพอหันไปด้า