MasukShare
บทที่ 18/3 ฉันเอง
Tanggal publikasi:
2026-08-25 22:06:37กลางดึก หม่าติงอี้ติดต่อมาพร้อมเงื่อนไขที่ต้องการ
‘ฉันอยากแลกตัวคุณจางกับละพอ’ ชิงพลบโทรกลับไป แต่หม่าติงอี้ไม่รับ อาจเพราะรู้ว่ากำลังถูกแกะรอย ‘ฉันจะรู้ได้ยังไงว่าละพออยู่กับคุณ ส่งวิดีโอหรือรูปเธอกับหนังสือพิมพ์วันนี้มายืนยัน’ สามวันแล้ว ไม่รู้ละพอเป็นตายร้ายดีอย่างไรบ้าง ‘รอเดี๋ยว’ หม่าติงอี้หายไป ชิงพลบแจ้งข่าวไปยังหัสดินทร์และตำรวจ ภายในห้าที ทุกคนมารวมตัวกันอยู่ภายในห้องประชุมเพื่อหารือในสิ่งที่หม่าติงอี้ต้องการ “การเอาตัวจางเหลียนไปแลกกับตัวประกัน ผมว่ามันสุ่มเสี่ยงเกินไป” หากนักโทษคดีอุกฉกรรจ์อย่างจางเหลียนหลุดมือไป ผู้บัญชาการตำรวจนครบาลจะซวยไม่ใช่น้อย “ใช่ นี่ไม่ใช่แค่เรื่องเล็กๆ แต่เป็นเรื่องความมั่นคงระดับชาติเชียวนะ” “นั่นนะสิหากมีอะไรผิดพลาดพวกเราคงรับผิดชอบกันไม่ไหว” “เฮ้อ! พวกมึงเป็นตำรวจนะ จะมาบอกปัดแบบนี้ได้ยังไง” หัสดินทร์อารมณ์ขึ้น “เอาตัวไอ้จางเหลียนออกมา กูจะไปแลกเอง” “โธ่คุณดิน เรื่องแบบนี้ไม่ใช่สิ่งที่พวกเราจะสามารถตัดสินใจเองได้เสียหน่อย” “ตามความเห็นของผม ผมว่าเราควรใช้ความได้เปรียบตรงนี้ ต่อรองกับฝั่งนั้น จะมายอมแลกตัวจางเหลียนง่ายๆ ได้ยังไง” “ผมเห็นด้วยครับท่าน พวกมันคงอยากได้นายใหญ่คืน…” ปัง! ชิงพลบกำหมัดทุบโต๊ะ นัยน์ตาคมเฉี่ยวมองกราดด้วยโทสะ “ถ้ามีใครหน้าไหนกล้าสะเออะพูดออกมาอีกคำเดียวผมจะถีบออกไปนอกห้อง” ทั้งห้องเงียบกริบในพลัน ชิงพลบเสยผมแล้วเอ่ยด้วยอารมณ์อดกลั้น “ขอบคุณที่หุบปาก” สีหน้านายตำรวจชั้นผู้ใหญ่มีความอิหลักอิเหลื่อ บางคนยังโต้อยู่ในใจว่าทำไมคนระดับพวกเขาต้องหุบปาก กระนั้นถ้อยคำเฉียบขาดและรังสีอำมหิตของชิงพลบทำให้ไม่กล้าพูดอยู่พักใหญ่ “คุณพลบ คุณดิน พวกเราเข้าใจความกังวลของพวกคุณ แต่ว่าเรื่องนี้ ต้องพิจารณาให้รอบคอบ” ระหว่างนั้นหม่าติงอี้ส่งข้อความมา ‘วันเวลาฉันจะนัดอีกที อย่าได้คิดจะโทรหาตำรวจ ไม่งั้นละพอต้องเป็นคนรับกรรม’ ภาพของละพอในชุดมอมแมมและใบหน้าอิดโรยถูกส่งมา ชิงพลบสะท้านไหวด้วยความห่วงหา อยากหายตัวไปช่วยเธอในวินาทีนั้น “เอาเถอะ ถ้าจำเป็นก็คงต้องทำ ผมจะทำเรื่องเบิกตัวจางเหลียนแล้วกัน” ก่อนหน้านี้ยังไม่มีหลักฐานยืนยันให้เชื่อได้ว่าหม่าติงอี้มีตัวประกัน จนกระทั่งได้รูปมายืนยัน อธิบดีกรมตำรวจต้องรักษาหน้าตาและตำแหน่งจึงตอบตกลง พลางคิดว่าหากมีความผิดพลาดเกิดขึ้น ค่อยโทษชิงพลบ “ไม่ต้องแล้ว” อธิบดีกรมตำรวจ “ทำไมล่ะ” “ผมรู้แล้วว่าละพอถูกขังอยู่ที่ไหน” หัสดินทร์ลุกพรวด “ที่ไหนไอ้พลบ” “เกาะดำ” ชิงพลบพูดต่อ “ผมต้องการกำลังเสริม” อธิบดีกรมตำรวจ “ผมจะประสานงาน ศรชล. (ศูนย์อำนวยการรักษาผลประโยชน์ของชาติทางทะเล) ให้ครับ” “รู้ไหมตั้งแต่ต้นจนถึงตอนนี้ ท่านพึ่งทำตัวมีประโยชน์เป็นครั้งแรก” หัสดินทร์เหน็บแนมส่งท้าย เสียงคลื่นกระทบฝั่งดังเคล้าคลออยู่ตลอดเวลา ละพอจึงพอคาดเดาได้ว่าเธอคงถูกขังอยู่ใกล้ทะเลสักแห่งที่ห่างไกลจากผู้คน ชิงพลบทำงานกับจางเหลียนมาหลายปี เขาน่าจะระบุพิกัดได้ไม่ยาก กระนั้นเธอก็ไม่แน่ใจว่าชิงพลบจะเข้าใจภาษามือที่เธอส่งไปหรือไม่ หรือเขาจะสังเกตเห็นไหม วันรุ่งขึ้นหม่าติงอี้ปล่อยเธอออกมาจากห้องคับแคบเท่าโลงศพเพื่ออาบน้ำชำระล้างร่างกาย และทานเศษอาหารอันน้อยนิดเพื่อยังชีพ “ชิงพลบคงรักแกมากสินะ ถึงได้ตกปากรับคำอย่างง่ายดาย” ละพอไม่ทราบว่าหม่าติงอี้คุยอะไรกับชิงพลบ แต่เธอดีใจที่ได้ออกมาสูดอากาศข้างนอกในรอบหลายวัน “จะมีการแลกตัวกันหรือคะ” “ดีใจล่ะสิ” “ค่ะ ดีใจ” ไม่ว่าใครก็ตาม ต้องไม่อยากอยู่ในห้องแคบๆ เท่าโลงศพนั้นแน่ๆ ดีที่ละพอไม่กลัวที่แคบ ไม่งั้นคงอยู่ไม่ได้ “แต่คุณหม่าคงไม่ยอมให้หนูได้เดินออกไปง่ายๆ หรอกใช่มั้ยคะ” “ไม่อยากเชื่อ แกนี่เฉลียวฉลาดเหมือนกันนะ” หม่าติงอี้ใช้มือปัดอาหารในจานเธอทิ้ง มันคงเป็นกรรมของเธอ ต้องเจอแต่คนชั่วอยู่ร่ำไป “ว่ากันว่าคนชั่ว ย่อมปฏิบัติตัวอย่างคนชั่ว” “ปากแจ๋วไปเถอะหนู เพราะพรุ่งนี้แกคงพูดอะไรไม่ออก” ละพอกำมือซ่อนไว้ใต้โต๊ะ “ก็ต้องรอดูค่ะว่าใครกันที่จะพูดไม่ออก” “แกคาดหวังว่าชิงพลบจะมาช่วยแกงั้นหรือ มันแค่อยากแก้แค้นให้น้องมัน ไม่สนใจแกหรอก” “หนูไม่คาดหวังให้ใครมาช่วยหรอก ครั้งนี้หนูจะยืนหยัดด้วยลำแข้งตัวเอง” ละพอง้างมีดออกมาแทงหม่าติงอี้ซึ่งพลิกตัวหลบได้ทันท่วงที “อีเด็กเวร!” หม่าติงอี้ชักกระบอกปืนออกมายิง ละพอไถลตัวหลบอยู่หลังแจกันที่แตกทันทีเมื่อต้องคมกระสุน “ไปไสหัวอยู่ไหนกันหมด รีบมาจับอีเด็กนี่ที!” ละพอขว้างเศษแจกันที่แตกไปทางคนร้ายแล้ววิ่งเบี่ยงออกไปทางขวามือ พวกเขาเห็นว่าเธอเป็นผู้หญิงอ่อนแอจึงไม่ได้เฝ้าอย่างรัดกุม “มันจะหนีแล้ว รีบไปจับมันมา!” เสียงของหม่าติงอี้ดังไล่หลัง ชายฉกรรจ์นับสิบคนไล่กวดมาด้วยความเร็ว ละพอวิ่งสุดฝีเท้าโดยไม่สวมรองเท้า เบื้องหน้าเป็นชายหาดสีขาว มหาสมุทรสีฟ้าครามขนานไปกับขอบนภา ชั่วเสี้ยววินาทีนั้นความเจ็บแปลบบางอย่างตรงขาฉุดให้เธอล้มลง ครั้นจะพยายามหยัดยืน ลูกน้องของหม่าติงอี้กดเธอไว้กับพื้นทราย ละพอขัดขืน ใช้มีดสั้นแทงคนร้ายไม่ยั้งจนทั้งหมดถอยหนีด้วยความแตกตื่น “กะอีแค่เด็กคนเดียวก็ไม่ปัญญาจัดการ” หม่าติงอี้ตรงเข้ามาหมายใช้สันปืนตบหน้า ทว่ายังไม่ทันได้ตบมือข้างนั้นมีอันถูกทำลายเสียก่อน สถานการณ์เปลี่ยนแปลงเร็วจนทำอะไรไม่ถูก ชิงพลบและพ่อดินนำกำลังตำรวจบุกมาทางซ้ายและขวา ชิงพลบใช้ภาษามือ ยกมือขึ้นระดับอกแล้วดันลงไป ละพอรีบหมอบ ยกมือปิดหูเพื่อลดระดับความรุนแรงที่หูจะได้รับ เสียงปืนดังก้องสนั่นหวั่นไหวไปทั่วเกาะ กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งจนอยากอาเจียน เธอหลับตาแน่นเพราะไม่อยากรับรู้สิ่งใด และหมอบอยู่อย่างนั้นจนมีมือแกร่งดึงเข้าไปกอดอย่างแนบแน่น “ฉันเอง” เธอรู้ว่าเป็นเขาจากกลิ่นกายและความอบอุ่น “…ชิงพลบ” เมื่อได้อยู่ในอ้อมกอดเขา เธอรู้โดยพลันว่าปลอดภัยแล้ว ร่างกายที่เครียดเกร็งมาตลอดจึงผ่อนคลายลง “คุณเห็นสัญญาณมือที่หนูส่งไปใช่มั้ย” คนอื่นอาจจะไม่เข้าใจ แต่ชิงพลบเข้าใจแน่ เธอเชื่ออย่างนั้น มือแกร่งลูบศีรษะเธอเบาๆ “ใช่ เธอเก่งมาก” ละพอปาดน้ำตาออกเพื่อให้เขาได้ออกไปสะสางสิ่งที่ค้างคา “อย่าให้คุณหม่าหนีไปได้ ล้างแค้นให้พวกเราด้วยนะคะ” ชิงพลบพันแผลให้ ก่อนจะยิ้มเพียงเล็กน้อยแต่นัยน์ตานุ่มนวล “น้อมรับบัญชาครับ” ภาพแผ่นหลังชิงพลบเป็นสิ่งสุดท้ายที่เธอได้เห็น อาธูปขับเรือไล่บี้อย่างไม่ระย่อท้อ กลางทะเลมีเพียงเสียงกัมปนาทดังไม่หยุดหย่อนก่อนจะเงียบไปแล้วไปดังแถวป่าโกงกาง ละพอนิ่งฟังเสียงด้วยหัวใจเต้นระทึก พร้อมภาวนาขอให้ชิงพลบและอาธูปปลอดภัย “มาตรงนี้ลูกมา” หัสดินทร์ประคองละพอเข้าไปพักใต้ร่มไม้ พลางตรวจสอบว่าเธอบาดเจ็บที่ใดอีกบ้าง “หนูไม่เป็นไร พ่อไม่ต้องเป็นห่วงนะ” หัสดินทร์ไม่เชื่อ กวักมือเรียกหมออย่างด่วนจี๋ เขาจะสบายใจได้ก็ต่อเมื่อละพอได้รับการปฐมพยาบาลแล้วเท่านั้น “พ่อคะ มีข่าวอะไรจากทางฝั่งชิงพลบและอาธูปมั้ย” “ไม่มีเลย แต่ไม่ต้องเป็นห่วงหรอก ชิงพลบมันชั่ว ตายยาก” ละพอฝืนยิ้มขำกับมุกตลกของพ่อบุญธรรม แต่ใจเธอยังเฝ้าพะวาพะวงไม่คลาย
Bab terbaru
คลั่งรัก I [พระเอกเจ้าเล่ห์ หล่อร้าย] 18+ ตอนพิเศษ
‘วันนี้มีสัมภาษณ์งาน อาจจะกลับค่ำหน่อยนะคะ’ ชิงพลบอ่านทวนข้อความเธอนับสิบครั้งได้ตั้งแต่ที่เธอส่งมาตอนเย็นๆ ไม่รู้ว่านาฬิกาคนเราไม่เท่ากันหรือเปล่า ทำไมตอนนี้เข็มสั้นเขามันชี้ไปที่เลขสิบสองแล้วแต่ละพอยังไม่กลับมา ครั้นจะโทรไปตามหรือส่งข้อความไป เขาก็กลัวเธอคิดว่าเขาจู้จี้ ดังนั้นจึงได้แต่นั่งรอเงียบๆ ในบ้าน จวบจนเขาได้ยินเสียงเครื่องยนต์แล่นผ่านรั้วบ้านเข้ามา เขารีบไปรอที่บันไดพร้อมกับซ่อนตัวในความมืด ด้วยนัยน์ตาวาววับ ละพอผลักประตูเข้ามาด้วยความระมัดระวัง เธอแต่งตัวด้วยชุดกระโปรงทับเสื้อสูทสีครีม ชิงพลบหรี่ตา เพราะดูเหมือนวันนี้เธอจะสวยน่ารักเป็นพิเศษ ความรู้สึกหึงหวงพุ่งขึ้นมากลางอก เขาค่อยๆ เผยตัวออกมาในความมืด รวบร่างเธอมาไว้ในอ้อมกอด “พี่พลบ! เล่นอะไรคะเนี่ย” ละพอตกใจจึงปล่อยของร่วงหมด “ทำไมกลับดึกขนาดนี้ แน่ใจนะว่าแค่ไปสัมภาษณ์งาน” น้ำเสียงเขาเข้มงวด พลางรัดเธอแรงๆ “ก็ใช่สิ หนูก็บอกแล้วไง แล้วทำไมพี่ยังไม่นอนอีก มันดึกแล้วนะคะ” ชิงพลบเคาะหน้าผากเธอ พอได้กลิ่นน้ำหอมหวานๆ ก็แอบกลืนน้ำลาย “รู้ว่าดึกแล้วทำไมยังกลับดึกขนาดนี้” “หนูนอนดึกได้ไม่เป็นไร แต่พี่นอนดึกไม่ได้ พี่อา
คลั่งรัก I [พระเอกเจ้าเล่ห์ หล่อร้าย] 18+ 20/4 ดอกกุหลาบยังบานสะพรั่ง
“แล้วยังไงคะ พี่ไปเจอเขาทำไม” ละพอเป็นห่วง กลัวว่าเขาจะเข้าไปเกี่ยวข้องอะไรกับผู้มีอิทธิพลอีก (เรื่องนี้คุยทางโทรศัพท์ไม่สะดวก เอาไว้พรุ่งนี้เราค่อยมาถามได้มั้ย) “โถ ไม่เอาสิ หนูกำลังอยากรู้เลย อ่านกระทู้บนเน็ตอยู่เนี่ย เรื่องของบริษัทของเอริคที่ถูกฟ้องร้อง ดูท่าจะเป็นเรื่องใหญ่มาก” (ทำไมต้องสนใจเขาขนาดนั้นด้วย เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับเราหรอกเขาก็แค่มาสะสางเรื่องในอดีต) “แสดงว่าเขาแค่มาและจะไปใช่มั้ยคะ” เธอละเอาไว้ในฐานที่เข้าใจว่าเขามาเพื่อเก็บกวาดอิทธิพลที่หลงเหลือของจางเหลียนโดยเฉพาะแล้วจะไปเอง (ไม่แน่ใจเหมือนกัน เอริคเป็นคนเดายาก) “เขาไม่ได้คิดร้ายอะไรกับพี่ใช่มั้ย?” (ไม่จ้า) แม้จะไม่นับเป็นมิตร แต่ก็ไม่ใช่ศัตรูแน่นอน “ดีแล้วค่ะ ได้ยินแบบนี้หนูก็สบายใจ” (พี่ไม่ทำกายภาพแล้ว เดี๋ยวพี่ไปหา) “พี่มาหาไม่ได้ หนูอยู่หอ” ชิงพลบหัวเราะ (ถ้าพี่ต้องการสะอย่าง ไม่มีอะไรขวางพี่ได้หรอก) ละพอเฝ้ารอการมาเยือนของชิงพลบด้วยใจจดจ่อ เธออาบน้ำแต่งตัว อยู่ในชุดน้อยชิ้นที่เขาชื่นชอบ “สวยขนาดนี้ คิดจะทำให้พี่คลั่งตายเหรอครับ” นัยน์ตาโลมเลียมองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้า “ค่ะ หนูจะทำให้พี่คลั่งตาย” ละ
คลั่งรัก I [พระเอกเจ้าเล่ห์ หล่อร้าย] 18+ บทที่ 20/3 ดอกกุหลาบยังบานสะพรั่ง
“ก็ได้ค่ะ สัปดาห์หน้าหนูจะไปหาพี่แน่ๆ สัญญาเลย” ละพอวางสาย เดินกลับเข้าไปหาเพื่อน กลางเดือนกรกฎาคม ละพอมีนัดทานข้าวกับพี่รหัส เธอส่งข้อความไปบอกชิงพลบเพื่อรายงานเขา เขาตอบกลับมาทันที ‘ทานให้อร่อยนะ’ “รอนานมั้ยคะพี่ ขอโทษที่สายนะคะ” ถึงจะรีบมาแค่ไหน แต่ก็สายจนได้ “ไม่เลย มาสิ มานั่งทานกันเถอะ คงจะหิวกันมากแล้ว” เขาผายมือไปเก้าอี้ฝั่งตรงข้าม เพราะข้างๆ มีเจจับจองแล้ว “งั้นไม่เกรงใจแล้วนะคะพี่ เร็วๆ พอนี่ รีบๆ นั่ง ฉันหิวจนแทบจะกินช้างม้าวัวควายได้ทั้งครอกแล้ว” “เจ เธอพึ่งผ่าไส้ติ่งนะ กินอาหารอ่อนๆ ได้อย่างเดียว” ละพอห้ามเมื่อเพื่อนตักน้ำจิ้มสามรสมารอท่า “แต่มาร้านชาบูแล้วไม่กินหมูกับน้ำจิ้มแซ่บๆ ได้ยังไงล่ะพอนี่” เจนจบกระเง้ากระงอด “เดี๋ยวเถอะ เดี๋ยวก็ได้กลับไปนอนหยอดน้ำเกลือเหมือนเดิมหรอก” เธอเปลี่ยนถ้วยน้ำจิ้มให้ทันที “โถพอนี่ ขอสักวันเถอะ เธอไม่รู้หรอกว่าตลอดสัปดาห์มานี่ฉันชอกช้ำแค่ไหน กินแต่ข้าวต้มก็ไม่ไหวปะ ใช่มั้ยคะพี่” คนที่ร้องโอดครวญว่ากำลังจะตายตอนไส้ติ่งแตกน่ะ หายไปแล้ว “เอาแค่พอประมาณแล้วกัน” เธอเลื่อนถ้วยน้ำจิ้มกลับไปให้ เจนจบกระดี๊กระด๊าดีใจยกใหญ่ รถยนต์คันห
คลั่งรัก I [พระเอกเจ้าเล่ห์ หล่อร้าย] 18+ บทที่ 20/2 ดอกกุหลาบบานสะพรั่ง
เช้าวันถัดมาข่าวการปลิดชีพตัวเองภายในเรือนจำของจางเหลียนติดหน้าหนึ่งทุกสำนักข่าว พัศดีผู้เห็นศพคนแรกให้การว่าช่วงเวลาประมาณตีสามกว่าๆ เห็นความผิดปกติของจางเหลียนจากกล้องวงจรปิด ครั้นพอเร่งรีบไปดูก็พบว่าจางเหลียนเสียชีวิตแล้ว เขาตายเพราะโขกศีรษะกับพื้นแข็งๆ ในห้องขังจนตาย ตำรวจไม่คิดจะสืบสวนหาสาเหตุต่อ สรุปคดีเพียงว่าจางเหลียนเครียดจนฆ่าตัวตาย “พ่อคะ อาหารพร้อมแล้วพี่อาชิให้มาตามค่ะ” ละพอขึ้นมาเรียก บ้านหลังใหญ่ครึกครื้นขึ้นมากเมื่อคนในครอบครัวเดินทางมาเยี่ยมหา “แล้วหนูล่ะ?” “หนูทานทีหลังค่ะ ตอนนี้ต้องป้อนข้าวพี่พลบก่อน” พี่พลบ! ฟังแล้วหัสดินทร์แสลงหูนัก อย่างชิงพลบนะ แก่เกินจะเรียกพี่แล้ว! “ไอ้พลบแขนด้วนเหรอ หนูจะต้องไปปรนนิบัติพัดวีอะไรขนาดนั้น” หัสดินทร์รู้สึกว่าชิงพลบมันแอบปิดบังอะไรบางอย่างอีกแล้ว แต่เขายังไม่มีหลักฐานเลยไม่กระโตกกระตาก “โธ่ ก็พี่พลบยังไม่หายดีนี่ค่ะ ไปก่อนนะคะ” ละพอจับถาดอาหารตรงไปหาชิงพลบ เธอยกมือเคาะสองสามทีให้เขาทราบว่าเธอมาแล้ว ชิงพลบนั่งอยู่ที่โต๊ะอย่างเรียบร้อยด้วยรอยยิ้มกว้าง “ขอบคุณครับ” เขาอ้าปากรับอาหารอย่างสุขใจ กระทั่งละพอป้อนเรียบร้อยแล้วถ
คลั่งรัก I [พระเอกเจ้าเล่ห์ หล่อร้าย] 18+ บทที่ 20/1 ดอกกุหลาบบานสะพรั่ง
ระยะเวลายี่สิบนาทียาวนานไม่รู้จบสิ้น ละพอลงจากรถแท็กซี่อย่างรีบเร่งก่อนจะวิ่งฉิวเข้าบ้านชิงพลบโดยไม่ได้บอกกล่าวล่วงหน้า ชิงพลบต้องอยู่ในบ้านแน่ๆ พวกจิ๊กซอว์เหล่านั้นพึ่งถูกวางขายไม่นานนี่เอง “มีอะไรกันหนู ทำไมวิ่งหน้าตั้งมาแบบนั้น” พฤกษ์เดินออกมารับด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม “เขาอยู่ไหนคะ?!” ละพอจับมือคุณอาหมอมากุม “บอกหนูมาเถอะค่ะ เขาอยู่ที่ไหน หนูอยากเจอเขา ให้หนูเจอเขาเถอะนะคะ!” “หนู พลบเขา…” “หนูไม่เชื่อ! เขายังอยู่ หนูรู้สึกได้” คุณอาพฤกษ์มีท่าทีอึกอัก แต่สุดท้ายก็ยิ้มพ่ายแพ้แล้วเอ่ย “ดอกกุหลาบยังบานอยู่ ไปดูสักหน่อยสิ” กลิ่นดอกกุหลาบหอมระริน ละพอก้าวเดินอย่างระมัดระวังไปทางสระ พุ่มดอกสีแดงสดยังคงบานสะพรั่งอย่างงดงาม ชิงพลบนั่งรับลมอยู่บนศาลา เขาสวมชุดสบายๆ ในมือแกร่งมีอาหารเม็ด ครั้นเขาโยนลงไปในน้ำ ฝูงปลาแหวกว่ายกันเข้ามาแย่งชิงอาหารกันจนน้ำสาดกระเซ็น ละพอผ่อนฝีเท้า เพื่อสังเกตการณ์ ก่อนจะพบว่านัยน์ตาชิงพลบไม่มองสิ่งใดเลย เหมือนเขามองไม่เห็น “คุณอาหรือครับ?” ละพอไม่ตอบ เธอยืนร้องไห้มองเขาเหมือนคนโง่ “ปล่อยผมไว้แบบนี้สักครู่เถอะ ผมไม่เซ่อซ่าตกสระหรอก” เพราะไม่มีเสียงตอบกลับ ช
คลั่งรัก I [พระเอกเจ้าเล่ห์ หล่อร้าย] 18+ บทที่ 19/3 ไม่ได้กลับขึ้นฝั่ง
ละพอได้ยินมาว่าชิงพลบไม่ใช่หลานชายคนโปรด ความดื้อรั้นและหัวแข็งของเขาสร้างความบาดหมางให้เขาและคุณตา สุดท้ายชิงพลบออกจากบ้านไปอยู่เมืองนอกเมืองนาตั้งแต่เด็ก ทว่าด้วยความเป็นคนดื้อรั้น ไม่ยอมคน ทำให้ชิงพลบไปได้สวยในเส้นทางที่เลือกเดิน บางทีหากไม่เกิดเรื่องร้ายขึ้นกับน้องชายของเขา ชิงพลบคงกลายเป็นซีอีโอหนุ่มไฟแรง หรืออภิมหาเศรษฐีไปแล้ว ชิงพลบยอมทิ้งชีวิตที่เขาก่อร่างสร้างตัวมาอย่างอุตสาหะเพื่อกลับมาแก้แค้นให้น้องชาย และเพื่อเธอ ละพอเดินมาหยุดอยู่ตรงห้องนอน ความเป็นชิงพลบยังคงซึมลึกอยู่ในเตียงและข้าวของเครื่องใช้ ราวกับเขาอยู่ที่นี่ และจากไปก่อนเธอจะมาเพียงไม่กี่นาที บนโต๊ะยังมีจิ๊กซอว์ที่เล่นค้างไว้ เขาคงชอบเล่น ในห้องมีงานที่เขาต่อครบถ้วนแล้ววางไว้สองสามภาพ “สวัสดีจ้ะ” ละพอหันไปตามเสียง ชายวัยประมาณห้าสิบปลายๆ แต่ดูอิ่มเอิบและสุขภาพดียืนยิ้มจนเห็นเส้นตีนกาอยู่ตรงกบประตู “สวัสดีค่ะคุณหมอ” ละพอพนมมือไหว้ “เรียกว่าอาก็ได้ อาเป็นอาของพลบกับเพลิง” ศาสตราจารย์พฤกษ์เป็นญาติที่เหลืออยู่เพียงคนเดียวของชิงพลบ เห็นว่าอีกฝ่ายเป็นจิตแพทย์ชื่อดัง “พลบเล่าเรื่องหนูให้อาฟังบ่อยๆ
Anda juga akan menyukai
บังเอิญเป็นผัวเธอ
กาแฟหอมกรุ่น116.6K Dibacaยั่ว
มังกรเล่นน้ำ206.5K Dibacaเพื่อนเกย์สอนกาม
อลิซาเบธ ลี78.4K Dibacaสัญญารักผูกหัวใจท่านประธานปากแข็ง
ธารดารา374.8K DibacaCAIRO 001 - รักนี้ไม่มีในระบบ
ศรีอักษรรินทร์107 Dibacaคุณลุงนักฆ่าสุดเร่าร้อน
ฮีนารี K33 Dibacaหย่าแล้วแต่ยังหลง อดีตสามีขออยู่ด้วย
อู่จิ่ว 550 Dibacaคืนนี้ไร้ไออุ่น
อันเสี่ยวตี๋482 Dibaca
