All Chapters of ย้อนเวลามาเป็นมารดาสู้ชีวิต (แต่ชีวิตดันสู้กลับ!): Chapter 91 - Chapter 100

“ข้อแลกเปลี่ยน อันใดหรือเจ้าคะ”อิงอวิ๋นเลิกคิ้วถาม“พรวิเศษที่ข้าให้เจ้ายามคับขัน เจ้าจะไม่สามารถสัมผัสมันได้อีกต่อไปและความทรงจำในชาติปัจจุบันของเจ้าก็จะถูกลบเลือนและจางหายไปด้วย”“เช่นนั้น ข้าก็จำพ่อและแม่ข้าไม่ได้ด้วยหรือเจ้าคะ”แทนคำตอบท่านเทพพยักหน้าลงหงึกหงัก“หากเป็นเช่นนี้ เจ้าจะยอมแลกหรือไม่”อิงอวิ๋นคิดไม่ตก ความทรงจำของพ่อกับแม่ก็จะเลือนหายไปด้วยหรือนี่ นางควรตัดสินใจเช่นไรดี...“เจ้าจะตัดสินใจเช่นไรเล่า มีแค่เพียงโอกาสเดียวเท่านั้น!”“ข้าตัดสินใจแล้ว ข้าจะกลับไปเจ้าค่ะ อย่างน้อยก่อนที่ความทรงจำข้าจะหายไป ก็ขอให้ข้าได้ไปบอกลาพ่อกับแม่ก็ยังดี”“เจ้าจะได้อย่างที่เจ้าต้องการ เช่นนั้น ก็หลับตาลงเสีย”เปลือกตาบอบบางหลับลงจนสนิทวิ้ง!ร่างวิญญาณโปร่งแสงหลุดลอยละลิ่วออกจากกายหยาบตามท่านเทพไปยังสถานที่หนึ่งที่นางไม่คุ้นเคย‘สถานีตำรวจหรือ?’ อิงอวิ๋นคิดในใจ แล้วร่างก็ลอยละลิ่วตามท่านเทพเข้าไป นางจำได้แม่นแผ่นหลังบุคคลที่นางคุ้นเคย‘พ่อ...แม่’ เสียงของนางแผ่วเบาราวกับกระซิบเอื้อนเอ่ยขึ้น ไม่มีใครในที่นี้จะได้ยินมันนอกจากนางและท่านเทพเพียงเท่านั้น“ฮึก ขอบคุณมากนะคะ สารวัตรที่

“ก็บอกให้ปล่อยไงวะ”จินเยว่สบถคำ ทั้งสองยื้อยุดฉุดกระชากกันไปมาอย่างไม่มีใครยอมใครผลัก!จินเยว่เผลอผลักร่างของห่าวหราน จนเขาเสียหลักตกลงบันได ร่างเขากลิ้งหลุนจากบันไดจนหล่นลงมาที่พื้นตุบ!กรี๊ด!เลือดสีแดงฉานไหลออกมาจากศีรษะพร้อมกับจินเยว่ที่ร้องเสียงหลง เมื่อเธอได้สติจึงรีบหนีออกจากบ้านไป...‘เวรกรรมติดจรวดจริง ๆ เขาได้รับผลกรรมแบบที่ฉันโดนกระทำไม่มีผิด’ห่าวหรานต้องกลายเป็นอัมพาตช่วงล่างไม่สามารถขยับขาทั้งสองข้างและไม่สามารถเดินไปไหนได้ แถมสมองยังกระทบกระเทือนจนจำใครไม่ได้ เขาจำได้เพียงแค่อิงอวิ๋นภรรยาของเขาที่ถูกเขาฆ่าตายเท่านั้นจำการกระทำที่เลวทรามของตน และจมจ่อมอยู่กับความผิดนั้นอยู่ตลอดเวลา ราวกับเรื่องหลอกหลอนนี้ไม่มีวันจบสิ้นเงินที่เป็นค่าประกันชีวิตของนางจึงต้องตกเป็นของบิดามารดาที่มีสิทธิ์ในทรัพย์สินของนางโดยชอบธรรมทั้งหมด เพราะสามารถพิสูจน์ทราบได้ว่าไม่ได้เป็นอุบัติเหตุแต่เป็นการฆาตกรรม เพื่อนของเขาที่ทำงานอยู่ที่หอบันจี้จัมพ์ที่ร่วมมือกันก็ได้รับผลกรรมอยู่ในคุกอีกนาน ส่วนจินเยว่นางไม่ได้สมรู้ร่วมคิดเรื่องมาตรกรรมกับเขา แต่ก็ไม่อยากพัวพันกับเรื่องนี้อีก เธอจึง

ช่างเป็นเรื่องที่ดีนักที่สำนักศึกษาของไป่กู่อวิ๋น ก็อยู่ในช่วงพักการเรียนการสอนเนื่องจากปิดภาคเรียน เขาจึงไม่มีกิจต้องสอนหนังสือ จึงมากับพวกนางได้ ช่วงนี้เป็นช่วงคึกคักเป็นพิเศษเพราะช่วงนี้จะมีการจัดสอบบัณฑิตรอบที่สาม เป็นการสอบรอบสุดท้าย ซึ่งผู้สอบผ่านรอบนี้จะได้รับการขึ้นบัญชีเพื่อรอการเรียกบรรจุเข้ารับราชการ ผู้เข้าสอบทุกคน จะถูกเรียกว่า “ก่งเซิ่ง” ซึ่งทุกคนจะได้รับโอกาสให้เข้าสอบรอบสุดท้ายในพระราชวังต่อหน้าพระพักตร์องค์ฮ่องเต้และผู้สอบผ่าน จะได้คุณวุฒิที่เรียกว่า “จิ้นซื่อ” นั่นเอง ในช่วงนี้อิงอวิ๋นค้นหาแหล่งวัตถุดิบที่จำเป็นต้องใช้เพื่อส่งไปแจ้งทางวังหลวง และดูแลเรื่องการผลิตเตาอบดินเผาที่จะต้องถูกสร้างขึ้นมาใหม่ราว ๑๐ เตาจำนวนที่นางต้องทำทั้งหมดน่าจะอยู่ราว ๆ ๑๐๐๐ ถาด อิงอวิ๋นคำนวนวัตถุดิบมาเผื่อเหลือซึ่งก็ยังดีกว่าขาด และเสาะแสวงหาวัตถุดิบชั้นเลิศจากทุกมุมเมืองจนได้ในสิ่งที่นางต้องการครบถ้วนจึงทำรายการส่งเข้าวังหลวงทันทีช่วงเวลานี้อาจไม่มีเวลาเที่ยวเล่นมากนัก เพราะนางมีภารกิจที่ต้องสะสางก่อน จึงมีเวลาพาพวกเขาไปเดินเล่นที่ตลาด หรือไปไหว้พระที่อารามใกล้ ๆ เพียงเท่านั้น ห

‘ช่างโรแมนติกนัก ... ต่อไปต้องริมฝีปากแน่ ๆ’ อิงอวิ๋นหลับตาพริ้มตั้งหน้าตั้งตารอ ไป่กู่อวิ๋น ยกยิ้มที่มุมปาก“ลืมตาได้แล้ว” เสียงทุ้มนุ่มเอื้อนเอ่ย‘เอ๋ เท่านี้เองหรือ’ อิงอวิ๋นค่อย ๆ ลืมตาขึ้นมากะพริบตาถี่ เพื่อปรับม่านสายตาก็เห็นหน้าเขาลอยอยู่ไม่ห่าง แขนกลมกลึงของนางจึงขยับไปโอบรอบคอเขาไว้ แล้วดึงลงมารับกับจุมพิตริมฝีปากบางของนางแทน ริมฝีปากทั้งคู่บดเบียดแนบชิด ช่างเป็นรสจุมพิตที่อ้อยอิ่งแสนหวานเนิ่นนานผ่านไปได้ชั่วครู่...จู่ ๆ อิงอวิ๋นก็ผละริมฝีปากออกมาจากเขา แล้วนางก็ผุดลุกขึ้นยืน“เอ่อ...ข้าต้องไปนอนแล้วเจ้าค่ะ พรุ่งนี้ต้องตื่นมาเตรียมอาหารแต่เช้า” จากนั้นนางก็รีบปรี่ออกจากห้องไปทันที ไป่กู่อวิ๋นยังงุนงงอยู่ แต่ก็นึกขันนางเสียมากกว่า เขากดยิ้มมุมปากเมื่อร่างบางออกไปจนพ้นธรณีประตู ปลายนิ้วมือถูกยกขึ้นมาไล่แตะสัมผัสริมฝีปากของตนเอง ยังจำรสสัมผัสอุ่นชื้นอันตราตรึงเมื่อครู่อยู่มิคลาย...เช้าวันรุ่งขึ้น...ทุกคนออกมารวมตัวกันอยู่หน้าโรงเตี๊ยม เพราะวันนี้ทุกคนจะไปไหว้พระ เสริมสิริมงคลกัน ไป่กู่อวิ๋นกระหืดกระหอบกึ่งเดินกึ่งวิ่งปรี่ลงมาจากห้องพัก เพราะว่าตื่นสายและเขาก็เป็นคนสุด

เมื่อไป่กู่อวิ๋นส่งคันเบ็ดให้ห่าวอู๋แล้ว ทั้งสี่คนจึงมานั่งเรียงรายกันอยู่ริมคลอง และตั้งหน้าตั้งตารอปลามางับเหยื่อ ใต้ร่มเงาต้นไม้ใหญ่มีเสื่อที่ถักทอด้วยมือจากต้นกกปูไว้ มีห่าวซวนนั่งตักมู่หลานอยู่เด็กน้อยมองเห็นพวกพี่ชายนั่งอยู่ที่ริมน้ำ ตกปลากันสนุกสนานก็อยากไปเล่นด้วย เขาคิดว่าตัวเองไม่ควรอยู่กับผู้หญิง เด็กน้อยลุกขึ้นจากตักของมู่หลานแล้วเดินเตาะแตะไปหาพี่ ๆ“อาซวนจะไปไหนกัน หยุดก่อน”มู่หลานวิ่งไล่ห่าวซวนที่ซอยเท้าเร็วจี๋ เด็กตัวแสบหัวเราะร่วนเอิ๊กอ๊ากคิดเป็นเรื่องสนุกสนานเหมือนเล่นไล่จับ เขาวิ่งเข้ามากอดห่าวอู๋พี่ชายไว้จากข้างหลังจนห่าวอู๋สะดุ้งเพราะไม่ทันตั้งตัว“อ๊ะ! น้องเล็ก พี่ตกใจหมดเลย ถอยไปก่อน เดี๋ยวเจ้าจะตกน้ำเอาได้”เด็กน้อยส่ายหน้าหวือปฏิเสธ แล้วนั่งยอง ๆลงข้างพี่ชาย แล้วทำปากจู๋ยื่นไปที่ผืนน้ำ นิ้วอ้วนป้อมชี้ไปยังเบื้องหน้า“ปลา ปลา”“ใช่แล้ว พี่กำลังตกปลา อย่าทำให้พี่เสียสมาธิสิ”ห่าวอู๋มุ่งมั่นว่าเขาจะต้องตกปลาได้เป็นแรกแน่ ห่าวซวนยื่นมือไปดึงคันเบ็ดจากมือพี่ชายทันที เขาก็อยากตกปลาเหมือนกันนี่นา...“เอา เอา”“ไม่ได้! เจ้าอย่ากวนข้านะ”ห่าวอู๋ตวาดน้องชายดังลั่น