All Chapters of ย้อนเวลามาเป็นมารดาสู้ชีวิต (แต่ชีวิตดันสู้กลับ!): Chapter 81 - Chapter 90

อิงอวิ๋นเตรียมพร้อมสำหรับอาหารอย่างพรั่งพร้อมสมบูรณ์ทั้งอาหารสดและอาหารแห้งเพียงพอสำหรับฤดูหนาวที่จะมาเยือนแล้วนางเดินไปที่ห้องเก็บพืชพันทางการเกษตรพบว่า ยามนี้มีถั่วเหลืองและถั่วลิสงที่เก็บเกี่ยวทันก่อนฤดูหนาวที่จะมาถึง นางจึงคิดจะนำบางส่วนมาแปรรูป ส่วนแปลงผักถูกไถกลบเพื่อให้พืชตระกูลถั่วทำหน้าที่บำรุงหน้าดิน มูลไก่และแพะก็ถูกนำมาปรุงดินด้วย นางนำฟางมาคลุมหน้าดินไว้ เพื่อเตรียมดินสำหรับเพาะปลูกในฤดูใบไม้ผลิวันคืนเคลื่อนคล้อยจวบจนเข้าเหมันตฤดู ยามนี้ห่าวซวนอายุเข้า ๑ ขวบแล้ว เขาเริ่มจะตั้งไข่และเริ่มจะพยายามเดินเองแล้ว และมักจะหาอะไรเกาะยึดเพื่อพยุงตัวเองยืนขึ้นยามนี้อากาศเย็นยะเยือกจนลำธารบนภูเขาเริ่มกลายเป็นน้ำแข็ง ดีที่อิงอวิ๋นผันน้ำมาไว้จนเต็มโอ่ง จึงมีน้ำไว้อุปโภคและบริโภคเพียงพออิงอวิ๋นนำเสื้อกันหนาวขนเป็ดอย่างหนามาสวมให้บุตรชายทั้งสอง นำหมวกกับผ้าพันคอที่นางถักด้วยตัวเอง ซึ่งเสร็จทันให้ลูกได้ใช้มาสวมให้ส่วนถุงมือนั้นนางซื้อเตรียมไว้ให้พวกเขาตั้งแต่ก่อนฤดูหนาวแล้ว เด็กน้อยนั่งอยู่หน้าเตาผิงเพื่อคลายความหนาวเย็น ห่าวอู๋กำลังดื่มนมแพะอุ่น ๆและกินข้าวต้มหมูสับ อาหารเช้าที่

เช้าวันต่อมาหิมะเริ่มร่วงหล่นโปรยปรายหนักขึ้น อิงอวิ๋นทำหมั่นโถวเผือกและฟักทองไส้หลีจึ(ลูกพลัม)และไส้ลี่จือ (ลิ้นจี่) และยังมีขนมฟักทองนึ่ง กับนมแพะสดที่รีดมาได้เป็นอาหารเช้า ห่าวอู๋ไปช่วยมารดาเก็บไข่ไก่และทยอยแจกจ่ายไปยังบ้านป้าซูเซียวและลุงหวังรวมทั้งคนอื่น ๆ ในหมู่บ้านด้วย เพราะลำพังแค่ครอบครัวของนางก็กินไม่หมดแล้ว เกรงว่าจะเสียทิ้งเสียเปล่าช่วงนี้หลาน ๆ มู่ฉิน มู่หยาง มู่หลานก็มักจะมาขลุกตัวอยู่ที่บ้านของนางตั้งแต่เช้าจรดเย็นเพราะอยู่บ้านอาหญิงของพวกเขาช่างอบอุ่นและมีอาหารอร่อยให้กินทั้งวันอิงอวิ๋นเห็นเป็นเรื่องดีที่ลูก ๆของเธอจะมีเพื่อนเล่นเพื่อนกิน นับว่าเป็นเรื่องดีไม่น้อยมื้อเที่ยงนอกจากกับข้าวแสนอร่อยนางก็ทำข้าวเกรียบปากหม้อและเค้กกล้วยหอมให้เด็ก ๆกินอีก การสอนหนังสือยามนี้ ย้ายมาเรียนกันที่โถงรับแขกในบ้าน ซึ่งมีเตาผิงไฟให้ความอบอุ่น ยามนี้ห่าวซวนก็ขมีขมันในการตั้งไข่และพยายามก้าวเท้าป้อม ๆเดิน เพราะอยากจะวิ่งเล่นกับพี่ ๆของเขาเต็มทีแล้ว“ค่อย ๆ เดินมาหาแม่อาซวน”อิงอวิ๋นลุ้นอยู่ว่าห่าวซวนจะเดินได้หรือไม่ ห่าวซวนค่อย ๆ ขยับเท้าป้อม ๆของเขาและพยายามทรงตัวเดิน“มาเร็วล

คืนวันผันผ่านจวบจนปลายเหมันตฤดู หิมะก็เริ่มละลาย อิงอวิ๋นจึงเริ่มที่จะสั่งทำกระดาษอย่างหนาจากร้านค้ากระดาษเพื่อมาใช้พับเป็นกล่องสำหรับบรรจุพิซซา ซึ่งจะนำไปขายที่ตลาดในอำเภอหยู่เปิงเพื่อเป็นการทดลองขายก่อน นางทำไปเพียงแค่ ๒๐ กล่องบรรจุพิซซา หน้าฮาวาเอี้ยน กล่องละ ๘ ชิ้น โดยแบ่งขาย ชิ้นละ ๕ อีแปะ ปรากฏว่ามีคนมาต่อแถวซื้อหมดไปอย่างรวดเร็ว เนื่องจากการโฆษณาที่พูดกันปากต่อปากว่าเป็นอาหารที่แปลกแต่ก็มีรสชาติดีมากอย่างที่ไม่เคยกินมาก่อน ปรากฏว่าได้เงินกลับบ้านมาที่๘๐๐อีแปะ นางคิดว่าธุรกิจนี้น่าจะเป็นไปได้ด้วยดีอิงอวิ๋นติดป้ายเชิญชวนไว้ว่านางจะเปิดร้านขายพิซซาที่หมู่บ้านเจียวถงในอีก ๑ เดือนข้างหน้า หากต้องการกินพิซซาคงต้องตามไปกินที่หมู่บ้านเจียวถงเท่านั้นร้านขายพิซซาในตลาดหยู่เปิงเป็นไปได้ด้วยดี ร้านขายพิซซามีชื่อเสียงเลื่องลือออกไปไกล มีคนต่างแคว้นมาลองลิ้มชิมรสและบอกต่อกันไปปากต่อปากว่ามีร้านพิซซามาขายที่ในอำเภอหยู่เปิง บ้างก็มาเหมาพิซซาไปหลายสิบกล่องเพื่อเป็นอาหารขึ้นโต๊ะในงานเลี้ยงมงคลต่าง ๆหากในอนาคตข้างหน้านางเปิดร้านที่หมู่บ้านเจียวถงขึ้นมา ผู้คนคงจะตามไปกินที่ร้าน นางจะทำพิซซ

“เอ๋? นี่พวกท่านทั้งสองสนทนาอันใดกันอยู่หรือขอรับ”ห่าวอู๋เลิกคิ้วขมวดมุ่น กอดอกมองใบหน้ามารดาและไป่กู่อวิ๋นสลับกันไปมา แล้วกระดกปลายรองเท้ากระทบพื้นตั้งท่าราวกับกำลังสอบสวนพวกเขาทั้งสองคน“ปละ เปล่าจ้ะ ไม่มีอันใด”อิงอวิ๋นโบกมือปฏิเสธเป็นพัลวัน นางไม่อยากให้บุตรชายรู้สึกไม่พอใจ อิงอวิ๋นคิดว่าหากนางตกลงปลงใจกับเขาก็กลัวว่าบุตรชายรับไม่ได้และเสียใจ ดีไม่ดี ชาตินี้นางคงจะต้องอยู่เป็นหม้ายเช่นนี้ไปจนตายเป็นแน่“เช่นนั้นหรือขอรับ”เขาหรี่ตามองนางอย่างจับผิด พออิงอวิ๋นพยักหน้าลง เขาก็เปลี่ยนเรื่องสนทนาทันที“เช่นนั้นก็ช่างมันเถิดขอรับ ท่านแม่ ๆ ดูนี่สิขอรับ ท่านย่าให้น้ำตาลปั้นรูปมังกรข้ามาด้วยขอรับ”ห่าวอู๋ยิ้มตาปิด พร้อมชูขนมน้ำตาลปั้นอวดมารดาอย่างลิงโลด“อย่ากินเยอะล่ะ เดี๋ยวแม่จะทำอาหารต่อแล้วออกไปเล่นข้างนอกไป”อิงอวิ๋นคลี่ยิ้มบางแล้วลูบศีรษะเขาแผ่วเบา“ขอรับ ท่านแม่~”เมื่อเอาขนมมาอวดมารดาแล้ว เขาก็ออกไปวิ่งเล่นข้างนอก ที่เรือนรับรองมีบรรดาคุณชายและคุณหนูในวัยใกล้เคียงกับเขามากันหลายคนนักห่าวอู๋วิ่งออกไปเล่นยังสนามหญ้าหน้าเรือนรับรอง คุณหนูและคุณชายเหล่านั้น มีบรรดาบ่าวมาตามดูแลรับใ

“ตายจริง ๆ ขอบใจเจ้ามากอาอู๋ มาให้ย่ากอดก่อนกลับมา” ฮูหยินใหญ่อ้าแขนออกกว้าง ห่าวอู๋เดินเข้าไปให้นางกอดและก็หอมแก้ม ก่อนที่นางจะขออุ้มห่าวซวนไปกอดไปหอมเช่นกันก่อนจะบอกลากับพวกเขา ไป่กู่อวิ๋นนำรถม้าไปส่งนางกับลูก ไป่กู่อวิ๋นยื่นมือไปอุ้มห่าวซวนตามปกติ“ไม่ ไม่ อุ้ม”เด็กน้อยปัดมือเขาออก แล้วเบี่ยงตัวหลบ กอดคอฮูหยินใหญ่ไว้แน่น“เหตุใดไม่ให้ลุงอุ้มเช่นเคยเล่า โกรธอันใดลุงหรือไม่ อาซวน?” ไป่กู่อวิ๋นถามเด็กน้อยเสียงแผ่วเพราะเดือนกว่ามาแล้วที่เด็กน้อยไม่ให้เขาแตะต้องตัว มิหนำซ้ำบางคราเวลาเห็นเขาก็ร้องจ้าขึ้นมาแทน ทั้งที่ก่อนหน้านั้นห่าวซวนติดเขาเป็นตังเม“ดูสิ หลานย่าเป็นอันใดไป หืม”ฮูหยินใหญ่เลิกคิ้วถาม อิงอวิ๋นจึงเอื้อมมือไปอุ้มห่าวซวนกลับคืน และได้ร่ำลากันก่อนที่ไป่กู่อวิ๋นจะนั่งรถม้าไปส่งพวกนางด้วยเข้าสู่ฤดูใบไม้ผลิ อิงอวิ๋นเริ่มลงเมล็ดพันธุ์เพาะปลูกในแปลงผัก ซึ่งมี หนานกวา (ฟักทอง) ล่าเจียว (พริก) ซีหงซื่อ (มะเขือเทศ) ไป๋ช่าย (ผักกาดขาว) เปาซินช่าย (กะหล่ำปลี) หลัวโป (หัวไชเท้า) หงหลัวโป (แครอต) ช่ายฮวา (กะหล่ำดอก) เป็นต้นพืชที่เพาะปลูกตรงนี้ นางคิดว่าจะปลูกผักหมุนเวียนไปเรื่อย