All Chapters of ย้อนเวลามาเป็นมารดาสู้ชีวิต (แต่ชีวิตดันสู้กลับ!): Chapter 71 - Chapter 80

“ข้าขออุ้มลูกของเจ้าได้หรือไม่ ฮึก”เขาคลายสะอื้นลง แล้วเอ่ยกับแม่สุนัข พลางยกหลังมือมาปาดน้ำตาที่อาบสองแก้ม และเมื่อเห็นว่าแม่สุนัขไม่เห่าแล้วเขาจึงอุ้มเจ้าลูกหมาสองตัวขึ้นมาซุกไว้แนบอกเพื่อให้ไออุ่นเพราะยามนี้ลูกสุนัขก็หนาวสั่นไม่ต่างจากเขาเช่นกันห่าวอู๋เป็นคนรักสัตว์ เขาลูบหัวพวกมันแผ่วเบา แม่สุนัขสัมผัสได้ว่าเขาเป็นมิตรมีเมตตาจึงไม่แยกเขี้ยวขู่แล้ว มิหนำซ้ำยังให้เขาเล่นกับลูก ๆ ของมันอีกด้วยห่าวอู๋หลับไหลไปโดยนอนหนุนตัวแม่สุนัขส่วนลูก ๆของมันก็อยู่ในอ้อมกอดเขาจวบจนรุ่งเช้ารุ่งขึ้นปลายยามเหม่าห่าวอู๋สะดุ้งตื่นขึ้นมาเพราะรู้สึกถึงอะไรที่นิ่มลื่นและเปียกชื้นสัมผัสบนใบหน้าจนจั๊กจี้ไปหมด เขารีบลืมตาขึ้นมาก็เห็นว่าแม่สุนัขกำลังใช้ลิ้นยาว ๆของมันเลียบนใบหน้าเขาอยู่นั่นเอง ห่าวอู๋ผุดลุกขึ้นมาทันทีสิ่งแรกที่คิดได้ยามตื่นคือต้องรีบหาหนทางกลับบ้านโดยเร็ว เพราะถ้าลุงหวังหมิ่นมาเจอเขาเข้าก็คงต้องพากลับไปอยู่กับบิดาอีก เช่นนั้นหนทางที่จะกลับไปอยู่อ้อมอกของมารดาก็คงริบหรี่“เจ้าหมา ข้าต้องรีบกลับบ้านแล้ว ขอบใจพวกเจ้าที่อยู่เป็นเพื่อนข้า”เขาเอื้อมฝ่ามือไปลูบหัวพวกมันสามตัวแผ่วเบาเพื่อร่ำลา

ห่าวหรานหน้ามุ่ยเมื่อถูกจินเยว่ลวงเขาไปลงนามหย่าที่อำเภอหยู่เปิง จินเยว่บอกเขาว่าอยากไปท่องเที่ยวกับเขาบ้าง แล้วก็ลากเขาขึ้นรถม้ามาพร้อมกันโดยที่เขายังไม่ทันได้ตั้งตัวเลยสักนิดสุดท้ายก็มาโผล่ที่หน้าอำเภอ ยามนี้มีฮูหยินใหญ่ ไป่กู่อวิ๋น จินเยว่ ป้าซูเซียว และผู้ใหญ่บ้านเจียวถงมาเป็นพยาน อิงอวิ๋นหอบลูก ๆ ของนางมาด้วย แต่ให้พวกเขารออยู่บนเกวียนโดยฝากให้ลุงหวังช่วยดูแลก่อนเพราะนางไม่อยากให้ลูก ๆ เจอกับห่าวหรานยามนี้“อวิ๋นเอ๋อร์นี่เจ้าจะหย่ากับข้าจริง ๆ หรือ เจ้าลืมไปแล้วหรือที่เราสาบานต่อหน้าองค์เทพที่อารามหลงอัน ว่าเราจะรักกันชั่วฟ้าดินสลาย ไม่ว่าจะชาติใด เราจะเกิดมาเจอกันทุกชาติไป เจ้าลืมไปแล้วหรือ”ห่าวหรานเข้ามากระซิบกระซาบข้างหูอิงอวิ๋น เกิดประกายวูบหนึ่งในดวงตาของนาง ห่าวหรานยื่นมือมาเพื่อเกาะกุมมือนางไว้ แต่นางกลับชักออก แต่ทว่าเมื่อห่าวหรานหันไปปะทะเข้ากับสายตาจ้องเขม็งของจินเยว่เข้า ก็ถึงกับสะดุ้งวาบ“ข้าว่าเรารีบเข้าไปลงนามหย่าเสียทีเถิดเจ้าค่ะ”อิงอวิ๋นหมุนตัวหันหลังเดินเข้าไปในที่ว่าการอำเภอทันทีการหย่าดำเนินต่อไป... อิงอวิ๋นลงนามเสร็จเรียบร้อยโดยไม่ลังเลและรีรอเลยแม้แต่น้

นางให้ค่าจ้างให้พวกเขาทุกคนเป็นการตอบแทน ถึงแม้พวกเขาจะไม่รับแต่นางก็ยัดเงินใส่มือให้ป้าซูเซียวไว้ ๕ ตำลึงทอง“อวิ๋นเอ๋อร์ ขอบใจเจ้ามากนะ ขอบใจจริง ๆข้าซึ้งใจเหลือเกิน”ซูเซียวเสียงสั่นพร่าและน้ำตาเอ่อรื้นขึ้นมาที่ขอบตา“ขอบคุณท่านลุง ท่านป้า และพี่ ๆ ที่มาช่วยข้าเช่นกันนะเจ้าคะ ข้าก็ซึ้งในน้ำใจของพวกท่านเช่นกัน”อิงอวิ๋นเอ่ยเย้าพวกเขายิ้ม ๆ จึงทำให้บรรยากาศกลับมาคึกคักขึ้นด้วยเสียงหัวเราะพร้อม ๆ กันของทุกคนอีกครั้งเงินจำนวนนี้หากใช้สอยอย่างประหยัดก็อยู่ได้เป็นปี ครอบครัวของป้าซูเซียวต่างสำนึกในบุญคุณของอิงอวิ๋นนักที่คอยช่วยเหลือ ถ้าหากเทียบกับครอบครัวของนางที่ช่วยเหลืออิงอวิ๋นแล้ว ก็เห็นว่ายังไม่ถึงครึ่งที่อิงอวิ๋นช่วยครอบครัวของพวกนางเลยป้าซูเซียวจึงกำชับลูกหลาน สะใภ้และสามีของนางให้คอยช่วยเหลืออิงอวิ๋นทุกทางเท่าที่จะสามารถมีกำลังช่วยได้ หากตอบแทนด้วยเงินทองไม่ได้ก็ควรที่จะตอบแทนด้วยแรงงานแทนผ่านไปราวหนึ่งเดือนอิงอวิ๋นสร้างเตาสำหรับอบขนมแล้วเสร็จและพร้อมสำหรับใช้งานแล้ว ระหว่างที่รอเตานางเริ่มทดลองการเลี้ยงยีสต์ด้วยวิธีธรรมชาติไปด้วย โดยใช้เพียงแค่แป้งและน้ำเท่านั้น ซึ่งยีสต์จ

“ได้อยู่แล้ว”“เย้!”จากนั้นเด็กน้อยจึงประสานเสียงพร้อมกันวันต่อมา...อิงอวิ๋นไปรับสัตว์เลี้ยงที่ร้านปศุสัตว์ มีแม่ไก่มา ๑๐ ตัวและแม่แพะที่กำลังตั้งท้องอีก ๕ ตัว นางได้ทำการขนย้ายพวกมันไปไว้ที่โรงเรือนที่อยู่หลังบ้าน และยังไปรับสินค้ามาจากร้านตีเหล็กที่นางสั่งทำถาดจากโลหะที่ทนต่อความร้อนในหลากหลายขนาดและยังมีถาดไม้สำหรับวางพิซซาเพิ่มอีกด้วย นอกจากนั้นยังสั่งทำไม้พายที่ใช้ดันพิซซาเข้าเตาอบซึ่งเป็นเหล็กอะลูมิเนียมทนความร้อน ส่วนด้ามจับเป็นไม้ ช่างโชคดีนัก ที่นางไปเจอเก่าชิวเฮียงหรือชื่อไทยคือเนียมหูเสือที่ร้านขายยาของลุงจิ้งเหอ ซึ่งเป็นพืชที่ให้กลิ่นหอมแบบเครื่องเทศตะวันตกที่เรียกว่าออริกาโน และมันมีสรรพคุณทางยาอีกด้วยนางนำตากประมาน สามสี่แดดจนแห้งสนิทและนำมาสับไม่ต้องละเอียดมาก สำหรับโรยบนหน้าพิซซาเมื่อได้วัตถุดิบและอุปกรณ์มาครบแล้ว นางฝากห่าวซวนให้ห่าวอู๋ช่วยดูแล แล้วขอปลีกตัวไปทำเบคอนหรือหมูรมควัน ไว้สำหรับใส่ในพิซซา อิงอวิ๋นผสมเกลือกับน้ำตาลทรายแดงเข้าด้วยกัน ทาบาง ๆ ลงบนหมูสามชั้นให้ทั่วทั้งชิ้น นำเนื้อหมูมาใส่ภาชนะนำผ้ามาปิด หมักไว้จนเข้าเนื้อนำมาล้างแล้วซับน้ำออกให้แห้

“อ้อ! ข้ามีอาหารมาฝากด้วยนะเจ้าค่ะ ข้าทำเองอยากให้ท่านกับท่านพี่ได้ลองกินดูน่ะเจ้าค่ะ”ฮูหยินใหญ่พยักพเยิดให้บ่าวรับใช้คนสนิทเข้าไปรับตะกร้าของฝากจากมือห่าวอู๋เพื่อนำเข้าไปเก็บในครัว“ขอบใจเจ้ามากนะ อวิ๋นเอ๋อร์” อิงอวิ๋นค้อมศีรษะรับ พลางลอบสอดส่ายสายตามองหาคนที่นางต้องการมาพบ ฮูหยินใหญ่เอง ก็คงรู้ทันว่านางกำลังมองหาใคร“เจ้ามองหาลูกชายข้าอยู่เรอะ” “เอ่อ... คือว่า วันนี้ข้าเห็นว่าท่านพี่ไป่ไปสอนเด็ก ๆ น่ะเจ้าค่ะ ก็เลยคิดว่าเป็นอันใดไปหรือไม่”“ตายจริง! ขออภัยที่ข้าไม่ได้ส่งข่าว ลูกชายข้าเขาป่วยน่ะ”ฮูหยินใหญ่เอ่ยขึ้น“ป่วยรึเจ้าคะ!”อิงอวิ๋นโพล่งคำขึ้นด้วยความเป็นตกใจและเป็นห่วง ‘วันก่อนก็เห็นยังดีอยู่แท้ ๆเชียว’ “มะ มากับย่า แล้วให้แม่เจ้าไปดูท่านลุงก่อนนะ อาซวน”ฮูหยินใหญ่ยื่นมือไปอุ้มเจ้าห่าวซวนจากอกนาง เด็กน้อยช่างรู้ความและประจบฉอเลาะ เขาก็ตีขาทั้งสองข้างโผเข้าหานางพร้อมกับหัวเราะเอิ๊กอ๊ากดีใจทันทีฮูหยินใหญ่กดจมูกหอมแก้มกับหน้าผากเขาซ้ำ ๆด้วยความคิดถึงยิ่ง มิหนำซ้ำยังคงเรียกห่าวอู๋กับมากอดพลางเอ่ยถามเขา“คิดถึงย่าหรือไม่?”“คิดถึงขอรับท่านย่า”ห่าวอู๋ยิ้มจนตาปิด นางกดปลายจม