All Chapters of ย้อนเวลามาเป็นมารดาสู้ชีวิต (แต่ชีวิตดันสู้กลับ!): Chapter 61 - Chapter 70

“แต่ที่ดินตรงนี้เป็นของท่านพ่อท่านแม่ข้า เจ้าลืมไปแล้วรึ”ห่าวหรานเอ่ยขึ้นอีก“เช่นนั้น ท่านควรยกให้พวกเราสามแม่ลูกเป็นการไถ่โทษและถือเป็นค่าเลี้ยงดูลูก แล้วข้าจะไม่ขออันใดท่านอีกเจ้าค่ะ”แต่ทว่าอิงอวิ๋นก็ยังคงไม่ยอมใจอ่อนลงง่าย ๆ และเมื่อเขาใช้ไม้แข็งกับนางเริ่มไม่เห็นผล เขาจึงเปลี่ยนท่าทีเป็นอ่อนข้อลง“อวิ๋นเอ๋อร์ ขอร้องล่ะ ข้าขอโทษ! พวกเรากลับมาเป็นครอบครัวกันเหมือนเดิมเถิดนะ”ห่าวหรานเอื้อมมือไปกุมมือนางไว้ แต่นางกลับชักมือออก ไม่อยากถูกตัวเขาแสดงสีหน้ารังเกียจออกมาชัดเจน พร้อมกับค้อมศีรษะลง“ขออภัยที่ข้าต้องบอกว่า มันจะไม่มีทางเป็นเช่นนั้น ข้าตัดสินใจแล้วเจ้าค่ะ”“นี่เจ้าไม่คิดถึงลูกของเราเลยหรือ พวกเขาจะเป็นเด็กที่ไม่มีพ่อ ฮึ! หรือว่าเจ้าอยากหาพ่อใหม่ให้พวกเขากันแน่”ห่าวหรานฟึดฟัดขึ้นอีก เขาเหนื่อยใจกับนางแล้ว ไม่ว่าจะใช้ไม้อ่อนหรือไม้แข็งแต่ใจนางแกร่งดังหินที่ไม่อ่อนยวบลงแม้แต่น้อย เขาจากไปแค่เพียงปีกว่าไม่คิดว่าจะทำให้นางเปลี่ยนใจได้รวดเร็วถึงเพียงนี้“ถึงจะให้ข้าพูดอีกกี่ร้อยกี่พันครั้ง ข้าก็ขอยืนยันคำเดิมเจ้าค่ะ ส่วนลูก ๆข้าเลี้ยงดูพวกเขาได้ดีแน่ แม้จะไม่มีท่านก็ตาม ส่วนวั

วันนี้อิงอวิ๋น ห่าวอู๋ มู่ฉิน มู่หยางและมู่หลานสวมเสื้อผ้าที่อิงอวิ๋นสั่งตัดเย็บจากผ้าฝ้ายมาให้เป็นพิเศษที่นางสั่งทำไว้ตั้งแต่คราวที่ไปสั่งเครื่องเรือนเข้าบ้านครั้งนั้นแล้ว สำหรับคนที่นี่อาจจะมองว่าค่อนข้างแปลกตาแต่สำหรับนางคือไม่แปลกเพราะเลียนแบบมาจากชุดม่อฮ่อมนั่นเอง วันนี้ได้นำออกมาใช้เสียทีเป็นชุดที่มีเสื้อ ๑ ชิ้นกับกางเกง ๑ ชิ้น ขากางเกงสั้นประมานหัวเข่า หากแต่เนื้อผ้าเป็นสีน้ำตาลที่แตกต่างจากชุดม่อฮ่อมที่เป็นสีน้ำเงินคราม นอกจากนั้น นางยังสั่งตัดเย็บชุดชั้นในเพื่อปกปิดส่วนสงวนทั้งบนและล่างสำหรับสตรีมาใช้ และยังมีเสื้อชั้นในและชุดสตรีประยุกต์สำหรับมารดาที่ให้นมบุตรอีกด้วยโดยนางลองตัดเย็บเป็นต้นแบบมาก่อน หลังจากนั้นจึงไปคุยรายละเอียดกับร้านตัดเย็บอีกทีว่านางอยากได้ชุดแบบใด แต่กว่าจะได้ชุดถูกใจก็แก้แบบกันไปหลายครั้งทีเดียวการเป็นมนุษย์ที่มาจากปัจจุบันมันก็ดีตรงที่นางสามารถนำนวัตกรรมใหม่ ๆมาประยุกต์ใช้ให้เข้ากับยุคสมัยนี้สำหรับทำกิจกรรมวันนี้คือการปั้นเตาอบ ส่วนผสมสำหรับการปั้นก็จะมีดินเหนียว น้ำ เศษฟางสับเป็นตัวยึดประสานถูกนำมาเทรวมผสมกันไว้ และยังมีอิฐดินเผามาก่อเพื่อความแ

ห่าวหรานฉุนขาด ถลึงตาชี้หน้าสบถด่านางด้วยถ้อยคำหยาบคาย พร้อมกับจะปรี่เข้าไปทำร้ายนางอีก ห่าวอู๋วิ่งเข้าไปผลักบิดาเต็มแรง เขากางมือออกกางกั้นปกป้องมารดาไว้ “ข้าจะไม่ให้ท่านพ่อ ทำร้ายท่านแม่เหมือนเช่นเคยอีกแล้ว!”ห่าวอู๋โกรธบิดาจนตัวสั่น เกิดประกายนัยน์ตาของนางขึ้นมาวูบหนึ่ง ‘ทำร้ายเช่นเคย อย่างนั้นรึ’ ถูกต้องแล้วห่านหรานกับอิงอวิ๋นมีปากเสียงเรื่องผู้หญิง และหลายครั้งที่เขาก็ลงไม้ลงมือตบตีนาง แต่เขามักจะทำตอนที่ห่าวอู๋ออกไปวิ่งเล่นข้างนอกเพราะว่าไม่อยากให้ลูกชายเห็นรอยฟกช้ำที่เกิดขึ้นนางก็มักจะโกหกลูกชายว่าหกล้มซุ่มซ่ามจนได้แผล นางปกป้องสามีเสมอเพราะไม่อยากให้ลูกชายรู้สึกไม่ดีกับบิดา จนครั้งหนึ่งห่าวอู๋แอบมาเห็นบิดาทำร้ายมารดาเข้า ครั้งนั้นทำให้ห่าวหรานมองหน้าลูกชายแทบไม่ติดไปพักใหญ่ เขาสัญญาว่าจะไม่ให้เกิดเหตุการณ์เช่นนี้อีก จนเขาออกจากบ้านไปในที่สุด“ท่านพ่อผิดสัญญากับข้า”อิงอวิ๋นหลับตาทบทวนถึงเรื่องนี้ แต่ก็ไม่มีความทรงจำเรื่องนี้อยู่เลย‘เหตุใดข้าจำเรื่องราวเหล่านี้ไม่ได้ล่ะ’อิงอวิ๋นยกมือข้างหนึ่งขึ้นมากุมศีรษะ ในขณะที่ห่าวหรานก็ย่างสามขุมเข้ามาหาสามแม่ลูกความความถมึงทึ

สายลมเอื่อยเฉื่อยพัดปะทะใบหน้านวลที่เปื้อนรอยน้ำตา ห่าวซวนที่นั่งอยู่บนตักเงียบเสียงลงแล้ว ฝ่ามือหนาของไป่กู่อวิ๋นเอื้อมมาตบบ่านางแผ่วเบาเพื่อปลอบประโลม“เช่นไรเขาก็พ่อลูกกัน ห่าวหรานไม่ทำอันใดห่าวอู๋หรอก เชื่อพี่สิ”ไป่กู่อวิ๋นปลอบใจนาง “อาหญิง อย่าเป็นกังวลใจเลยนะขอรับ ท่านลุงไป่ต้องช่วยอาอู๋ได้แน่”มู่ฉินช่วยปลอบใจอาหญิงของพวกเขาอีกแรง พร้อมกับเข้าไปกอดนางไว้ เพราะต้องการปลอบใจ“ใช่ขอรับ อาอู๋ต้องปลอดภัยแน่”มู่หยางก็เอื้อมแขนเล็ก ๆของเขาไปกอดนางด้วย“อาหญิงเจ้าคะ เหตุใดท่านอาห่าวหรานใจร้ายนัก”มู่หลานหน้ามุ่ยนางยกแขนขึ้นกอดอกทำท่าฟึดฟัดตัดพ้อ จากนั้นเด็ก ๆทั้งสามคนเข้ามากอดอาหญิงของเขาไว้เพื่อเป็นกำลังใจให้นาง อิงอวิ๋นคลี่ยิ้มให้เด็ก ๆ ห่าวซวนเองก็กะพริบตาปริบมองมารดาแล้วเอื้อมมือไปจับแก้มนาง มือป้อมปัดป่ายปาดน้ำตาที่อาบทั้งสองแก้มให้มารดา อิงอวิ๋นมองเจ้าตัวเล็กในอ้อมอกแล้วกดจมูกลงกลางกระหม่อมของเขา เมื่อสงบสติอารมณ์ของตนไว้ได้แล้วจึงได้หันไปเอ่ยถามไป่กู่อวิ๋นต่อ“ท่านพี่ เราจะต้องเสียเงินเสียทองจริง ๆหรือเจ้าคะ”นางเลิกคิ้วถามด้วยความสงสัยหากในยุคของนาง นางคงฟ้องหย่าและเรียกเง

“ฮือ ๆ ๆ ท่านพ่ออย่าทิ้งข้าไป ท่านพ่อ”เด็กน้อยดิ้นพัลวันเพื่อให้หลุดจากพันธนาการของหวังหมิ่นแต่ก็ไม่เป็นผล เขาไขว่คว้ามือตะโกนเรียกบิดาสุดแขน หวังหมิ่นจึงจำต้องอุ้มเด็กน้อยพาดบ่าขึ้นหลัง กำปั้นเล็ก ๆ ทุบหลังของเขาอย่างบ้าคลั่ง“ปล่อยข้า ๆ นะขอรับท่านลุง ข้าจะไปหาท่านพ่อ”เขาอุ้มเด็กน้อยเข้ามาในบ้าน ที่มีภรรยาและลูกชายลูกสาวเขารวมอยู่ด้วย“ท่านพี่นี่มันเรื่องอันใดกันเจ้าคะ”ซิ่วอิงเลิกคิ้วถามสามีเมื่อเห็นเขาวางห่าวอู๋ลงเด็กน้อยยังคงร้องไห้หลังมือปาดน้ำตาที่รินไหลจนตาแดงก่ำไปหมด เด็กคนนี้แต่งตัวประหลาด รองเท้าก็ไม่ได้สวมแถมมีดินโคลนเปื้อนเท้าเต็มไปหมด“ลูกชายของสหายพี่เอง เขาเอาลูกชายมาฝากให้เราดูแลสัก ๒-๓วันเพราะมีกิจธุระจึงไม่สามารถนำไปด้วยได้”นางมองหน้าเด็กชายกับสามีสลับกันไปมาด้วยท่าทีกระอักกระอ่วนใจไม่น้อย แต่ก็คงจะปฏิเสธไม่ได้ นางกลัวว่าจะรับมือกับเด็กเล็กไม่ไหว เพราะแค่เจ้าสองแสบลูกสาวกับลูกชาย นางก็แทบจะปลีกตัวไปไหนไม่ได้อยู่แล้วแล้วเด็กนี่ก็ร้องไห้ไม่หยุดนางรำคาญเสียงเด็กร้องเป็นที่สุด“ฮือ ๆ ๆ ๆ” ถิงถิงลูกสาวคนเล็กวัย ๔ ขวบนำขนมโก๋ที่นางถือไว้ในมือยื่นให้ห่าวอู๋ นางอยากให้