All Chapters of Dangerous Fiancee เขตรักอันตราย ยัยคู่หมั้น: Chapter 91 - Chapter 100

“ตกลงอะไรคะ”“หุ้นของพี่ที่ปู่จัดสรรให้ มีทั้งหมด 30% นั่นคือของบริษัทที่ปู่สร้าง คนละบริษัทกับของย่า หุ้นตรงนั้นแหละที่พี่ตกลงจะโอนให้ลุงกล้า เพราะตั้งแต่เปิดพินัยกรรมของย่า ญาติของพี่ก็เพ่งเล็งไปที่หนู ตั้งท่าจะลอบทำร้ายหนูเข้าใจใช่ไหม ที่พี่เลือกลุงกล้า เพราะลุงกล้าเป็นพี่คนโต ไม่มีครอบครัว น้อง ๆ ที่เหลือยังเกรงกลัวอยู่บ้าง การที่ชักชวนลุงกล้าให้มาร่วมเป็นพวกคือดีที่สุด ตั้งแต่ที่เปิดพินัยกรรม มีคนจะลอบทำร้ายหนูไม่ต่ำกว่า 10 รอบ แต่ไม่เคยเข้าใกล้หนูได้ เพราะโดนคนของลุงกล้าจัดการก่อน พี่รู้ว่าพี่ชายของหนูจัดการได้ แต่พี่ไม่อยากให้ปู่รู้ ไม่อยากให้พี่ชายของหนูตั้งแง่เกลียดพี่มากกว่าเดิม และก็กลัวว่าบางทีคนของพี่ชายหนูก็อาจจะพลาด ดังนั้นการที่ยอมเสียหุ้นให้ลุงกล้า ได้ท่านมาคอยช่วยเหลือย่อมดีกว่าท่านไปอยู่ฝั่งตรงข้าม แล้วต้องมานั่งปวดหัวเพราะไม่รู้ว่าต้องรับมือฝ่ายไหนบ้าง” ไม่ต่ำกว่า 10 รอบงั้นเหรอ ฉันไม่เคยรู้ตัวเลยด้วยซ้ำแต่เดี๋ยวนะ ถ้าฉันโดน พี่หมอคีย์จะไม่โดนบ้างเลยเหรอ ในเมื่อเราสองคนต้องแต่งงานกันถึงจะได้หุ้น 60% นั้นมา“ถ้าหนูโดน แล้วพี่คีย์โดนไหมคะ”“นับไม่ถ้วน คนของลุงกล้าช่

“การแต่งงานคือความสุขสูงสุดของชีวิต แต่ไม่ใช่จุดสิ้นสุดของชีวิตนะคะน้องจีน ทุกอย่างเกิดขึ้นได้เสมอ อยู่กันสองคน ก็เหมือนกับเป็นคนคนเดียวกัน เวลาจะทำอะไรต้องตัดสินใจด้วยกัน ไม่ใช่คิดเองเออเอง ย่าอยากให้หนูมีความสุขมาก ๆ นะคะ เพราะที่ผ่านมาน้องจีนของย่าเจ็บปวดมามากพอแล้ว จะทำอะไรน้องจีนต้องคิดดี ๆ นะคะ” แววตาที่คุณย่ามองฉันมีแต่ความอ่อนโยน คุณย่าเป็นคนน่ารัก และเป็นผู้หญิงที่เข้มแข็งมาก ๆ“ขอบคุณนะคะคุณย่า หนูรักคุณย่านะคะ รักมาก ๆ แล้วก็อยากให้คุณย่าของหนูมีความสุขเช่นกัน” ที่พูดออกไปฉันหมายถึงเรื่องของคุณปู่กับคุณย่า ผ่านมานานหลายปีกระทั่งน้องซานน้องแซนสี่ขวบ แต่ความสัมพันธ์ที่ลดลงของทั้งสองกลับไม่มีเพิ่มขึ้นอีก หลายปีมากแล้วก็จริง แต่ฉันเชื่อสายตาตัวเองว่าคุณย่ายังรักคุณปู่ เคยรักยังไงก็คงจะรักอย่างนั้น คงเหมือนที่ฉันรักพี่หมอคีย์ละมั้ง เคยทำเลวแค่ไหนก็ยังรัก“ตอนนี้ย่าก็มีความสุขมาก ๆ แล้วนะน้องจีน เฝ้าดูน้องซานน้องแซนเติบโต พี่เคลิ้มของเราก็เป็นฝั่งเป็นฝาไปแล้ว แม้น้องนอสจะอยู่สถานบำบัด แต่อย่างน้อยก็ไม่ได้สร้างความวุ่นวายอะไร น้องนาฟก็เป็นเด็กดี น้องจีนก็กำลังจะแต่งงาน ส่วนพี่ทิว

“ทำไมเป็นมันที่มาส่ง” พี่หมอคีย์เดินเข้ามาหาฉัน ข้างกายมีผู้ช่วยหุ่นเซ็กซี่ที่ทำท่าไร้เดียงสาเวลาอยู่ข้างกายพี่หมอคีย์ฉันเกลียดมาก ผู้หญิงที่เอาความเซ่อ ความโง่มาตีเนียนทำสนิทกับคนของฉัน แต่ฉันเกลียดยิ่งกว่าที่คนของฉันโง่ มองคนไม่ออก หรือมองออกเฉพาะผู้ชาย แต่มองมารยาหญิงไม่ออกอีพวกแกล้งโง่ แอ๊บแบ๊วนี่แม่อยากจะตบให้สมองหลุดซะจริง อะ มาเล่นละครน้ำเน่ากันต่อ ดูซิว่าใครจะหมดความอดทนก่อนกันมาวัดความฉลาดของว่าที่สามีของฉันด้วย“ป๊อกมันไม่ว่าง ปลื้มก็เลยมาส่งแทนค่ะ” ฉันกรีดยิ้มสวยที่ใบหน้า นี่ฉันไว้หน้าพี่หมอคีย์อยู่นะ แต่ทำไมเขาเหมือนจะไม่ไว้หน้าฉันเลยล่ะ“แล้วหนูก็มากับมันเนี่ยนะ หนูก็รู้ว่า…”“ที่นี่ที่ทำงานนะคะพี่คีย์ ทำงานให้เสร็จก่อนไหมคะ เสร็จงานค่อยว่ากัน” ฉันสวนขึ้นก่อนที่จะเกิดอะไรที่ดูไม่ดีไปมากกว่านี้“จริงของคุณจิลลานะคะคุณหมอ เรารีบไปกันเถอะค่ะ ปล่อยให้คนไข้รอจะถูกมองไม่ดีนะคะ” เสนอหน้าจริงเชียว ทำเป็นมีเหตุมีผล“หนูไปรอในห้องนะคะ” ฉันเดินออกจากตรงจุดนั้น เดินมาที่ห้องพักของพี่หมอคีย์ พยายามใจเย็น ไม่โวยวาย ที่ผ่านมาฉันยังนิ่งได้ ตอนนี้ก็ต้องนิ่งให้ได้ครืด ครืด…เบอร์ที่โทร

“กินข้าวกันมารึยังล่ะ” ลุงของพี่หมอคีย์ถาม เวลานี้เราสองคนอยู่ที่บ้านของลุงกล้าแล้วค่ะ“รีบเถอะครับ ผมกับน้องมีอย่างอื่นต้องไปทำ และลุงก็คงจะร้อนใจเหมือนกันใช่ไหมครับ”“อะไรกัน ฉันไม่ได้เป็นคนใจร้ายขนาดนั้นนะคีย์ แต่ก็เอาเถอะ มา ๆ มาทำให้เรียบร้อย” นี่ไงคะหน้าของคนที่มีความสุข และคงจะสุขกว่านี้หลายเท่าถ้ารู้ว่าหุ้นที่ได้ไม่ใช่แค่ 15% แต่เป็น 30% ซึ่งคือทั้งหมดที่พี่หมอคีย์มี“ทำไมแก?” แล้วลุงกล้าก็เกิดคำถามแบบงง ๆ เมื่อพี่คีย์ใส่จำนวน 30% ซึ่งผลตอบแทนไม่ใช่น้อย ๆ“ผมให้ลุงทั้งหมด แต่ลุงต้องทำยังไงก็ได้ให้งานแต่งงานของผมผ่านพ้นไปด้วยดี ไม่มีอะไรมาก่อกวน สร้างความวุ่นวาย”“ยากอยู่นะ จากที่ฉันได้ข่าวมา”“ผมถึงบอกไงครับว่าลุงจะทำยังไงก็ได้ ขอแค่ให้งานแต่งของผมกับน้องราบรื่น” พี่หมอคีย์มองหน้าของลุงกล้า “ถือว่าทำให้หลานชายที่ไม่มีใครรักสักครั้งเถอะครับ” เมื่อประโยคนี้หลุดออกจากปากของพี่หมอคีย์ ฉันรีบยื่นมือไปแตะที่ตักของเขาเพื่อให้กำลังใจ“แกก็พูดเกินไป ฉันจะพยายามจัดการให้แล้วกัน” เมื่อคุณลุงรับปาก พี่หมอคีย์ก็เซ็นตามที่ตั้งใจเอาไว้“เรียบร้อยนะครับ”“อืม ขอบใจมาก แล้วฉันจะจัดการให้ตามที

“มึงไม่เข้าใจกูหรอก กูรู้สึก รู้สึกกับเขามากจริง ๆ มึงก็รู้ว่ากูมีเขามาตลอด แล้วถ้าวันนี้หรือวันข้างหน้ากูไม่มีเขา กูไม่รู้เลยว่าจะต้องทำตัวยังไง”“มึงก็เป็นมึง เป็นมึงแบบทุกวันนี้ไงจีน ทุกชีวิตต้องดำเนินต่อไป เรายังต้องเจอคนอีกมากมายในชีวิต ถ้าคนไหนไม่ใช่กับเรามันก็แค่ผ่านไปไงจีน มีบทเรียนเพื่อเป็นประสบการณ์ชีวิต” ปลื้มจับหน้าฉันให้มองหน้ามันและยื่นมือขึ้นมาเกลี่ยน้ำตาออกให้ “พอแล้ว จิลลาคนดีเดี๋ยวไม่สวยนะ เลิกร้องไห้ แล้วไปเคลียร์ให้มันเรียบร้อย อย่าให้ใครมองว่ามึงโง่ กูรักมึงนะจีน” คำว่ารักของปลื้มคงจะคนละความหมายกับของฉัน แต่ฉันก็จะทำเป็นไม่รู้ และบอกรักมันตามความรู้สึกของฉันที่มีให้มัน“กูก็รักมึง มึงคือเพื่อนที่กูรัก พวกมึงห้าคนคือเพื่อนที่กูรักมาก รักมากจริง ๆ” วูบหนึ่งของสายตา ฉันแอบเห็นแววตาเศร้าของปลื้ม ฉันโผกอดเพื่อนอีกครั้ง ไม่รู้ว่าไอ้พวกที่เหลือมันไปไหนเหมือนกัน ถ้าพวกมันอยู่ก็อยากจะกอดพวกมันพร้อม ๆ กัน“ไอ้จีน เฮียทิวจะคุยด้วย” ปิงถือโทรศัพท์มาให้ฉัน เครื่องนี้น่าจะของปิง“ขอบใจ” ฉันยื่นมือไปรับมือถือจากมือของปิง “ค่ะพี่ชาย”(ถ้าจีนไม่รีบจัดการ พี่จะจัดการเอง แล้วอย่ามา