All Chapters of Dangerous Fiancee เขตรักอันตราย ยัยคู่หมั้น: Chapter 101 - Chapter 110

“พอแล้วปลื้ม” ฉันออกแรงดึง ตอนนี้ปลื้มมันขึ้นคาบคร่อมและต่อยพี่หมอคีย์ที่กำลังเสียเปรียบ ไม่เว้นจังหวะให้พี่หมอคีย์ได้เปรียบ “เฮ้ย!!! พวกมึงยืนเฉยทำไม มาดึงไอ้ปลื้มออกไปดิ” ฉันหันไปตะคอกเพื่อนที่เหลือ ซึ่งพวกมันยืนมองกันเฉย ๆ“จะช่วยทำไมจีน ก็ผัวมึงเหี้ย แม่งสมควรโดน” เพื่อนคนไหนพูดไม่รู้ ฉันได้ยิน แต่ไม่ได้ใส่ใจว่าใครคือคนพูดเพราะกำลังพยายามดึงปลื้มออกจากพี่หมอคีย์“มาดึงช่วยกูเดี๋ยวนี้!!!” ฉันตะโกนเสียงดัง พลางหันไปถลึงตาใส่เพื่อน “พวกมึงจะให้เขาตายหรือไง” ฉันพูดย้ำอีกรอบ เมื่อเพื่อนยังเฉย“มันสมควรโดน สมควรโดนแล้ว” เพื่อนของฉันพูด“เออ ใช่ มันสมควรโดน พวกมึงจำคำนี้ไว้นะ” ฉันชี้หน้าไอ้เพื่อนที่เหลือ และรวบแรงกระชากปลื้มมันออกจากพี่หมอคีย์จนสุดแรง “เลิกบ้าได้แล้ว!!!”เพี้ยะ!ฟาดฝ่ามือลงที่ใบหน้าของปลื้มมันด้วย และการกระทำของฉันทำให้เพื่อนที่เหลือร้องเสียงคำว่า ‘เหี้ย’ เป็นเสียงเดียวกัน“มึงตบกูทำไมจีน” ปลื้มมันทำหน้างงปะปนไม่พอใจ“เรียกสติมึงไงปลื้ม ดึงสติมึง ให้มึงรู้ว่ามึงกำลังทำอะไร”“กูรู้ว่ากูทำอะไร มึงนั่นแหละทำอะไร”“กูก็รู้ว่ากูทำอะไร มึงพอได้แล้วปลื้ม มึงเห็นไหมว่าพี่คีย์เข

“เจ็บมากไหมคะพี่หมอคีย์” ตอนนี้ฉันพาพี่หมอคีย์กลับมาที่บ้านของยายค่ะ พี่เคลิ้มก็นั่งอยู่ด้วย นั่งรอพี่ทิว เพราะมาด้วยกันจึงต้องกลับด้วยกัน ฉันกำลังนั่งทำแผลให้พี่หมอคีย์ แผลที่เขาโดยอดีตเพื่อนรักของฉันทำร้ายเท้าความก่อนว่าก่อนหน้านี้พี่หมอคีย์จับได้ว่าผู้ช่วยคนนั้นเป็นคนที่ปลื้มจ้างมาเพื่อมาทำลายรักของฉันกับพี่หมอคีย์ จากนั้นทุกอย่างก็เริ่มเป็นไปตามแผนของปลื้ม เพื่ออะไรน่ะเหรอคะ ก็เพื่อยื้อเวลาให้ตัวฉันได้ทำใจยอมรับความจริงว่าเพื่อนกันทำกันแบบนี้ ซึ่งมันเป็นอะไรที่ทำใจยากมาก ฉันรักห้าเหี้ยยิ่งกว่าอะไร ฉันย่อมไม่อยากสูญเสียอยู่แล้ว แต่เมื่อมันถึงคราวที่ต้องเสียไป อะไรก็ยื้อไว้ไม่ได้ ถามว่าพี่หมอคีย์รู้เมื่อไหร่ เขาบอกว่าเอะใจตั้งแต่ที่ผู้ช่วยบอกให้หาคอนโดให้ และมีท่าทีเหมือนพยายามให้ท่าตลอดเวลาการไปคอนโดทุกครั้งมีคนของพี่ทิวอยู่ด้วยทุกรอบ พี่ทิวไม่ไว้ใจว่าที่สามีของฉัน และพี่ทิวก็ผิดหวังมากที่คนที่เขาเลือกมากับมือทำเรื่องอย่างนี้ได้ลง ตอนนี้ก็ไม่รู้ว่าจะจัดการกับปลื้มยังไง ไม่รู้ว่าจะเชื่อในสิ่งที่ฉันขอบ้างไหม เวลาพี่ทิวขาดสติน่ากลัวจะตายไป“แค่นี้ไม่ตายหรอก อย่ามาทำสำออยหน่อยเลย กูเ

“ไอ้ห่าทิว มึงอย่ามาพูดเพราะใส่กู ชวนกูมาแต่เอากูมาทิ้ง นี่เมียกูก็เริ่มงี่เง่าแล้ว มึงนี่มันส้นตีนจริงไอ้ควาย” แต่พี่เคลิ้มนี่สิฉุนเฉียวจนฉันเสียวสันหลังวาบ(คุณเคลิ้มเก่งอยู่แล้ว กลับเองได้ใช่ไหมครับ)“ไอ้ส้นตีน มึงนี่มันเป็นไอ้เวรจริง ๆ ไอ้ทิว”(แค่นี้ก่อนนะคะจิลลาพี่ต้องไปเปิดร้านแล้ว น้องอย่าคิดมากนะคะพี่รักน้องนะ)“ไอ้เหี้ยทิว นี่มึงไม่ได้ยินกูด่าเลยใช่ไหมไอ้ห่า”(อะไรนะครับคุณเคลิ้ม อ๋อ ให้บอกนุ่มนิ่มว่าคุณเคลิ้มติดผู้หญิงเหรอครับ ได้ครับได้เดี๋ยวทิวจัดให้ สวัสดีครับ)อ้า ตัดสายไปแล้วค่ะ ส่วนอีกคนที่อยู่ทางนี้กำลังคลั่งได้ที่เลย พี่เคลิ้มตั้งสติที่มีน้อยนิดและโทรไปหาน้องนุ่มนิ่ม ทำเหมือนร้อนตัวเลยค่ะ แสดงให้เห็นว่ารัก แคร์ และกลัวภรรยามาก ๆ ไม่น่าเชื่อว่าพี่ชายนิสัยห่าม ๆ หาเรื่องชกต่อยไปวัน ๆ จะมีโมเมนต์แบบนี้นะคะสรุปแล้วพี่เคลิ้มขับรถพี่หมอคีย์กลับกรุงเทพค่ะ เขาบอกว่าเดี๋ยวพรุ่งนี้ให้คนเอารถมาคืน คือเขาหัวเสียมาก บ่นพี่ทิวไม่เลิก พูดแต่ว่า ‘เดี๋ยวมึงเจอกู เดี๋ยวมึงเจอกู’ กระทั่งขับรถออกไป ฉันเดาว่าตลอดเส้นทางก็คงจะด่าพี่ทิวไปจนถึงกรุงเทพ“วันนี้เรานอนที่นี่กันนะคะ” ฉันเดินกล

ปัง ปัง!สองครั้งพร้อมร่างของฉันและพี่หมอคีย์ที่ล้มลงกับพื้นนี่เราโดนยิงเหรอ?แล้วต่อจากนั้นเสียงปืนก็ดังสนั่นไปหมด ผู้คนพากันแตกตื่น เสียงร้องดังลั่น พี่หมอคีย์ยังกอดฉันไว้แน่น แม้ว่าเราจะล้มลงมาแล้ว ฉันอยู่ด้านล่างของพี่หมอคีย์ โดนพี่หมอคีย์ทับไว้สักพักเสียงปืนสงบลง เหมือนกับฝั่งนั้นจะหนีไปได้“พะ พี่คีย์...” ฉันเรียกเสียงสั่น น้ำตาเอ่อคลอ พี่หมอคีย์จะทิ้งฉันไม่ได้นะ ไม่ได้ ไม่ได้เด็ดขาด“หนู เจ็บตรงไหมจีน หนูเจ็บตรงไหนรึเปล่า” พี่หมอคีย์ยังคงห่วงฉัน แทนที่จะห่วงตัวเอง เอาตัวมาบังกระสุนแทน บาดเจ็บรึเปล่าก็ไม่รู้ พี่หมอคีย์ค่อย ๆ พยุงตัวของฉันขึ้น“ไม่ ไม่เจ็บ จีนไม่ได้โดนยิง ละ...แล้วพี่คีย์อะ พี่คีย์โดนยิงใช่ไหม” ฉันเริ่มสำรวจพี่หมอคีย์ แต่ไม่มี ไม่มีแผลที่โดนยิง“ไม่ พี่ไม่ได้โดน หนูไม่เจ็บแน่นะจีน” พี่หมอคีย์ดูเหมือนจะกลัวว่าฉันจะเป็นอะไรไปมาก ๆ เมื่อฉันพยักหน้าว่าไม่เจ็บ พี่หมอคีย์ก็ดึงฉันเข้าสู่อ้อมกอดในระหว่างที่ฉันโดนพี่หมอคีย์กอดอยู่นั้น สายตาของฉันเหลือบเห็นใครคนหนึ่งกำลังนอนคว่ำหน้าอยู่ที่พื้น ที่แผ่นหลังของเขามีเลือดไหลออกมา“พิ...พี่คีย์ พี่คีย์คะ ปล่อยจีนก่อน” เสียงข

“อยากให้ไปจริงอะ” เปรยพูดแหย่ฉัน พอเห็นว่าฉันเขินเมื่อพูดออกไปก็ได้ทีล้อเลียน“ไม่อยากจะพูดไหม” ฉันชักสีหน้า “ก็เพื่อนกันไหม หรือพวกมึงไม่คิดว่ากูเป็นเพื่อนแล้ว” นี่เริ่มเข้าข่ายน้อยใจเพื่อนแล้วนะคะ“อะไรกันไอ้จีน เดี๋ยวนี้มึงขี้น้อยใจเหรอวะ มึงรู้ไหมว่าพวกกูคิดถึงมึงมาก แต่โดนเฮียสั่งห้ามมาเจอมึง ถ้าไอ้ปลื้มยังไม่บริสุทธิ์ใจ พวกกูยังเป็นเพื่อนมึงเสมอ และจะคอยอยู่ข้าง ๆ มึงตลอดเหมือนเดิม มึงอะยังอยากเป็นเพื่อนกับคนอย่างพวกกูอยู่ไหม” ปิงอธิบาย“อ้าว พี่ทิวไม่ได้ทำร้ายพวกมึงเหรอ”“ทำร้ายอะไร เฮียรู้ว่ามึงรักพวกกู เฮียไม่ทำร้ายคนที่น้องสาวรักหรอก แต่ให้พวกกูสำนึกตัวเอง ให้พวกกูคิดว่าที่ได้มาอยู่ข้างมึงเพื่ออะไร ถ้าคิดไม่ได้ก็ไม่ต้องมาเจอมึง ความจริงพวกกูคิดได้ตั้งนานแล้ว แต่รอไอ้ปลื้มมันพร้อม เพราะเฮียบอกว่า ถ้าคนใดคนหนึ่งไม่พร้อมก็ไม่ต้องไปเจอสักคน” อันนี้เปรยว่าเสริมค่ะ“ขอกอดเพื่อนได้ไหมคะ” ฉันเงยหน้าขึ้นถามพี่หมอคีย์ เขาคือว่าที่สามี การที่ฉันจะไปแตะตัวผู้ชายคนอื่นที่ไม่ใช่เขา และไม่ใช่บรรดาญาติของฉัน ฉันก็อยากจะขออนุญาตก่อน แบบอยากให้เกียรติ“ครับ” พี่หมอคีย์ยิ้มให้ฉัน เหมือนจะพอใจท