Tous les chapitres de : Chapitre 41 - Chapitre 50

Kinabukasan.Maaga nagising si Venice.“Hey, wake up, kiddos. Malalate na kayo sa school. Anong oras na?” mahina pero maagap niyang sabi habang dahan-dahang ginigising ang tatlo.Inalalayan niya ang mga anak na maligo at magbihis. Sa kusina, si Mara ay abala sa paghahanda ng almusal bago pumasok sa family business. Nang makakain na ang triplets at makalis papuntang school, saka lang naghanda si Venice para sa interview.Ang araw ay maliwanag, pero ang dibdib niya ay mabigat.Nakaupo siya sa waiting area ng NovaHealth Holdings, suot ang simple pero maayos na black blazer at blouse. Ang buhok ay maayos na nakatali. Hawak niya ang folder ng resume at certificates, pero ang mga daliri ay bahagyang nanginginig.“Para sa inyo…” bulong niya sa sarili, naaalala ang tatlong anak. “Lalaban ulit si Mommy.”Isang receptionist ang lumapit. “Ms. Venice Ray? Please come with me. The interviewer is ready.”Tumayo si Venice. Huminga nang malalim. Sinundan niya ang babae papunta sa isang private meetin

Nang makatulog na ang mga bata, saka lang napaupo si Venice sa sala kasama si Mara. Tahimik ang bahay. Tanging ang tunog ng electric fan ang naririnig.Si Mara ang unang nagsalita. “Ven… okay ka ba talaga? Kanina pa ang tahimik mo. Parang may bigat.”Si Venice ay napangiti nang pilit. Pagkatapos ay unti-unting nawala ang ngiti. Nanginginig ang labi.“Nakita ko siya, Mara.”Nanigas si Mara. “Sino?”“Si Romer.” Ang boses ni Venice ay basag. “Siya ang nag-interview sa’kin. Siya… ang CEO.”“Ano?!” Halos mapatayo si Mara. “Ven, seryoso ka? Romer Rodrique? Yung asawa mo?”Tumango si Venice. Ang luha ay unti-unting tumulo. “Hindi niya ako nakilala, Mara. Hindi niya ako kilala. Tumingin siya sa’kin na parang… estranghero. Parang wala siyang maalala. Wala.”Si Mara ay napaupo ulit, gulat na gulat. “Paano… paano puwedeng hindi ka niya kilala? Asawa ka niya. Pitong taon kayong—”“May amnesia siya.” Putol ni Venice nang mahina. “Hindi ko alam kung paano o kailan. Pero… wala siyang maalala sa’kin.

“Isa lang akong stand-in sa buhay ni Romer, Mara.”Natahimik si Mara.“Ang mahal niya si Olive.”Masakit pa rin sabihin ang pangalan.“Si Olive ang first love niya.”“Siya ang babaeng minahal niya bago ako.”Humigpit ang hawak ni Venice sa sariling kamay.“Kaya noong nakita kong hindi niya kayang bitawan si Olive…”“Pinili kong umalis.”“Pinili kong makipag-divorce.”Tahimik ang sala.Tanging tunog lamang ng electric fan ang maririnig.“Pero…”Mahinang sabi ni Mara.“Wala na tayong balita kay Olive, hindi ba?”Napatingin si Venice sa kanya.“Wala.”“Matagal na.”“Hindi mo na alam kung nasaan siya.”Umiling si Venice.“Hindi.”“At si Romer?”Napabuntong-hininga siya.“Hindi ko alam.”“Pitong taon siyang nawala sa buhay ko.”“Akala ko iyon na ang katapusan.”Tumitig si Mara sa kaibigan.“Kung ganoon…”“Bakit parang mas nasaktan ka nang hindi ka niya nakilala?”Napatigil si Venice.Dahil tama.Mas masakit pala ang hindi maalala kaysa sa pagtanggi.Mas masakit pala ang makita ang taong mi

Katatapos lang ng isang mahabang meeting nang biglang tumayo si Romer mula sa mesa. Tiningnan niya si Venice na kasalukuyang inaayos ang mga papeles.“Ms. Ray.”Tumingin si Venice. “Yes, Sir?”Lumapit si Romer. Hindi siya umupo. Nanatili siyang nakatayo sa harap ng desk niya, ang mga kamay ay nakasukbit sa bulsa ng pantalon.“Mula ngayon…” mabagal niyang sabi, “ikaw na rin ang mag-aasikaso ng personal kong pangangailangan.”Napatigil si Venice. Ang folder na hawak niya ay muntik nang mahulog.“Po?”“Personal needs,” ulit ni Romer nang mas malinaw. “Schedule ko sa labas ng opisina. Reservations. Personal errands. Yung mga bagay na hindi kailangang dumaan sa board o sa company.”Si Venice ay nanatiling nakatitig sa kanya. “Pati yun… gagawing trabaho ko?”Hindi umiwas si Romer. “Oo.”May katahimikan.“Bakit po?” tanong ni Venice, pilit na pinapanatili ang propesyonal na tono. “May ibang assistant naman po kayo dati para doon.”“Wala na,” maikli niyang sagot. “At ayokong iba.”Si Venice a

Pagkabukas pa lamang ng pinto ng bahay, hindi pa man naipapasok ni Venice ang kanyang bag ay narinig na niya ang pamilyar na mga yabag.Mabilis.Masigla.Puno ng pagmamahal.“Mommy!”Isang maliit na katawan ang agad na sumugod sa kanya.Si Raine.Ang batang laging unang nagpapakita ng kanyang nararamdaman.Napangiti si Venice habang sinalubong ang anak. Agad siyang yumuko at binuksan ang mga braso.“Hello, baby.”Mahigpit siyang niyakap ni Raine sa baywang.“Miss na miss kita, Mommy!”Napapikit si Venice.Sa simpleng yakap na iyon…parang nawala sandali ang pagod niya.Ang gulo ng araw niya.Ang mga tingin ni Romer.Ang mga sandaling hindi niya dapat iniisip.Pero bago pa siya tuluyang makapagpahinga, may dalawang maliit na kamay nang yumakap sa magkabilang gilid niya.Si Rian at Rio.“Welcome home, Mommy.”Ngumiti si Rian habang hawak ang bag niya.Si Rio naman ay tahimik lamang na nakangiti, gaya ng nakasanayan.Ngunit sapat na iyon para gumaan ang puso ni Venice.Tatlong bata.Tatl