All Chapters of One Last Time: Chapter 21 - Chapter 30

59 Chapters

ONE LAST TIME CHAPTER 21

Kinabukasan..Sa Los Angeles.Ang apartment ay puno ng iyak.Hindi isa.Hindi dalawa.Kundi tatlo.Tatlong maliliit na boses na sabay-sabay humihingi ng atensyon.Tatlong munting buhay na hindi alam kung gaano na pagod ang taong paulit-ulit na bumabangon para sa kanila.Si Venice ay nakaupo sa sahig ng maliit na sala.Ang likod niya ay nakasandal sa sofa.Ang mga paa niya ay nakatiklop sa ilalim ng katawan.Sa kaliwang braso niya, hawak niya si Rian.Sa kanan, si Raine.At sa crib sa tabi niya…Si Rio na umiiyak na parang hinihingi rin ang pagkakataong maramdaman ang mga bisig ng kanyang ina.Magulo ang buhok ni Venice.Namumula ang mga mata niya.Ang mukha niya ay maputla.Ang damit niya ay may mantsa ng gatas.At sa bawat paghinga niya, ramdam niya kung gaano kabigat ang pagod na dala niya.Hindi na niya maalala kung kailan siya huling natulog nang mahaba.Hindi na niya maalala kung kailan siya huling kumain nang hindi nagmamadali.Hindi na niya maalala kung kailan siya huling naging

Last Updated : 2026-08-04

ONE LAST TIME CHAPTER 22

Sa loob ng maraming taon…Sanay si Romer Rodrique na kontrolado niya ang lahat.Ang kumpanya.Ang mga tao sa paligid niya.Ang bawat desisyon.Ang bawat galaw.Sa mundo ng negosyo, walang puwang para sa kahinaan.Isang maling hakbang lamang at maaaring mawala ang lahat ng itinayo niya.Kaya ginawa niya ang sarili niyang isang tao na hindi tinatablan.Isang lalaking malamig.Isang lalaking hindi umaasa.Isang lalaking hindi nasasaktan.Ngunit may isang bagay na hindi niya kayang kontrolin.Ang sariling katawan niya.At iyon ang bagay na higit niyang kinatatakutan.Sa opisina ng Rodrique Tower, alas nuwebe ng umaga.Nasa harap ni Romer ang isang tumpok ng mga dokumento.Isang international contract.Isang bagong investment proposal.Isang partnership na maaaring magbukas ng panibagong merkado para sa kumpanya.Ngunit kahit anong basa niya…Hindi pumapasok sa isip niya.Dahil ang atensyon niya ay nasa sariling kamay.May bahagyang pamumula pa rin sa balat niya.Hindi na gaanong malala.P

Last Updated : 2026-08-05

ONE LAST TIME CHAPTER 23

Nagulat nang bahagya ang doktor.Dahil sa unang pagkakataon, narinig niya ang boses ni Romer na hindi puno ng kontrol.Kundi puno ng paghingi ng sagot.“Ilang buwan ko na itong nararanasan.”Tumingin siya sa sariling kamay.“Hindi na ito minsan lang.”“Hindi na ito isang pagkakataon.”“Kapag may babaeng nakakahawak sa akin…”Huminto siya.Parang nahihirapan siyang sabihin ang susunod.“Ganito agad ang nangyayari.”Mahina siyang natawa, pero walang saya.“Hindi naman po pwedeng ganito ako palagi, Doc.”“May negosyo ako.”“May mga meeting.”“May investors.”“May mga partner na kailangan kong kausapin.”“May mga gala, events, at mga taong kailangan kong makasalamuha.”Humigpit ang hawak niya sa upuan.“Hindi ko naman pwedeng sabihin sa buong mundo na huwag akong lalapitan.”Napatingin siya sa doktor.“Wala po bang gamot na puwede kong inumin?”May katahimikan.Isang katahimikang hindi gusto ni Romer.Dahil sanay siya sa mabilis na solusyon.Kapag may problema sa kumpanya, may strategy.K

Last Updated : 2026-08-05

ONE LAST TIME CHAPTER 24

Isang taon.Isang buong taon mula nang hawakan ni Venice Reyes ang tatlong pinakamahalagang bagay sa buhay niya.Isang taon mula nang ang isang babae na minsang natakot na hindi siya sapat…Ay natutong maging tahanan ng tatlong munting puso.Dati…Hindi niya akalain na kaya niya.Na kaya niyang bumangon tuwing madaling araw.Na kaya niyang magpuyat ng ilang gabi nang halos hindi ipikit ang mata.Na kaya niyang ngumiti kahit ang katawan niya ay humihingi ng pahinga.Noong unang mga buwan…Akala niya matatalo siya.Akala niya mauubos siya.May mga gabing nakaupo siya sa sahig ng apartment, yakap ang tatlong sanggol, umiiyak habang paulit-ulit na tinatanong ang sarili:“Kaya ko ba talaga?”“Paano kung hindi ako sapat?”“Paano kung kailangan nila ng isang taong mas malakas kaysa sa akin?”Ngunit sa bawat pagkakataong iyon…May isang bagay na nagpapaalala sa kanya.Tatlong maliliit na kamay na kumakapit sa daliri niya.Tatlong munting mukha na tumitingin sa kanya na parang siya ang buong m

Last Updated : 2026-08-06

ONE LAST TIME CHAPTER 25

Pitong taon.Sa ibang tao, ang pitong taon ay maaaring isang simpleng bilang lamang.Pitong taon ng trabaho.Pitong taon ng pagbabago.Pitong taon ng paglipas ng panahon.Ngunit para kay Venice Reyes…Ang pitong taon ay isang buong buhay.Pitong taon mula nang hawakan niya ang tatlong maliliit na kamay na halos kasinliit lamang ng mga daliri niya.Pitong taon mula nang marinig niya ang unang iyak ng kanyang mga anak at mangakong kahit anong mangyari…Hindi niya sila iiwan.Kahit mapagod siya.Kahit umiyak siya.Kahit dumating ang mga araw na pakiramdam niya ay wala na siyang natitirang lakas.Mananatili siya.Dahil siya ang kanilang ina.At ang mga ina…Hindi sumusuko.Los Angeles.Maagang umaga.Ang araw ay unti-unting sumisilip sa pagitan ng mga puno sa tahimik na subdivision.Sa isang bahay na hindi marangya ngunit puno ng buhay…May isang babaeng nakatayo sa kusina habang naghahanda ng almusal.Si Venice.Tatlong pu’t anim na taong gulang.Ngunit kung titingnan siya ng mga taong n

Last Updated : 2026-08-07

ONE LAST TIME CHAPTER 26

Ang unang araw ng pasukan ay dapat sanang ordinaryo lang.Dapat.Pero para kay Venice Reyes, wala nang ordinaryo mula nang isilang ang tatlong anak niya.Nakatayo siya sa labas ng school gate, hawak ang thermos ng kape na hindi na niya natikman. Ang hangin ng Los Angeles ay malamig pa, pero ang dibdib niya ay puno ng kaba, sa pagmamahal, sa isang bagay na hindi niya matukoy. Pitong taon na niyang ginagampanan ang papel ng ina at ama nang mag-isa. Pitong taon na niyang inaalagaan ang tatlong buhay na ito. Pero ngayon, sa unang pagkakataon, kailangan niyang bitawan sila… kahit sandali lang.“Mommy, huwag kang mag-alala,” sabi ni Rian, pitong taong gulang na may ngiting mapang-akit at mata na parang may lihim. “Alam ko na ang lahat. Kahit ang spelling ng ‘photosynthesis’.”Napatawa si Venice. “Rian…”“Totoo!” Iwinasiwas niya ang kamay. “At alam ko rin ang limang pinakamahirap na mathematical equation para sa age namin. Gusto mo bang marinig?”“Mamaya na,” mahinahon na sabi ni Rio, na tah

Last Updated : 2026-08-08

ONE LAST TIME CHAPTER 27

Isang linggo matapos ang desisyon ni Venice na ipasok ang mga anak sa gifted academy, unti-unting bumalik sa normal ang buhay nila.Normal.Pero ang normal para sa kanila ay hindi na tulad ng dati.May bagong routine.Maagang gigising si Venice.Maghahanda ng almusal.Aayusin ang tatlong uniform.Pipilitin si Rian na huwag magbasa habang kumakain.Pipigilan si Raine na magdala ng random science materials sa school.At hahanapin ang nawawalang lapis ni Rio na palaging nawawala kahit nasa kamay lang pala niya.Sa kabila ng pagod…Masaya siya.Dahil sa unang pagkakataon matapos ang pitong taon…Naramdaman niyang hindi lamang siya nakakaligtas.Nabubuhay na siya.Nasa kusina siya nang umagang iyon nang marinig niya ang pagtawa ng mga anak niya.“Mommy!”Napalingon siya.Si Raine ang unang dumating.“May idea ako!”Napapikit si Venice.Kapag sinasabi ni Raine ang mga salitang iyon, kadalasan may kasunod na kalat.“Anong idea?”“Gagawa ako ng maliit na greenhouse sa backyard.”“Raine.”“Opo

Last Updated : 2026-08-09

ONE LAST TIME CHAPTER 28

Hindi alam ni Venice na may mga araw palang tahimik na binabago ng tadhana ang direksiyon ng buhay ng isang tao.Walang babala.Walang senyales.Walang sapat na oras para maghanda.Isang desisyon lang.Isang pag-alis.Isang pagdating.At kung minsan, isang maling liko sa isang lugar na puno ng mga estranghero ang sapat upang pagtagpuin ang dalawang taong pitong taon nang magkahiwalay.Los Angeles International AirportMaaga pa lamang ay abala na ang buong airport.Mga pasaherong nagmamadali.Mga trolley na dumaraan.Mga batang hinihila ng kanilang mga magulang.Mga boses na nagmumula sa mga speaker.At sa gitna ng lahat ng iyon, nakatayo si Venice Reyes habang mahigpit na hawak ang hawakan ng maleta.Sa tabi niya ay ang tatlong anak.Si Rian ay may backpack na nakasabit sa isang balikat at may hawak na libro.Si Raine ay may maliit na travel bag na puno ng kung anu-anong science materials na muntik nang ipagbawal ni Venice na dalhin.At si Rio ay tahimik na nakaupo sa ibabaw ng maliit

Last Updated : 2026-08-10

ONE LAST TIME CHAPTER 29

Ang Pagdating sa PilipinasPaglabas nila ng airport…Agad sinalubong sila ng init ng hangin.Iba sa malamig na klima ng Los Angeles.Mas mainit.Mas buhay.Mas pamilyar.Huminga nang malalim si Venice.At sa unang pagkakataon matapos ang maraming taon…May kakaibang kaba siyang naramdaman.Dahil alam niyang hindi lamang ito pagbisita.Ito ay pagbabalik.Pagbabalik sa lugar kung saan nagsimula ang lahat.Kung saan siya minahal.Kung saan siya nasaktan.Kung saan naiwan ang isang bahagi ng kanyang puso.“Ven.”Boses ni Mara.Napatingin siya.“Salamat.”Napakunot-noo si Venice.“Para saan?”“Dahil nandito ka.”Napangiti siya nang mahina.“Mara…”“Alam kong hindi madali ang ginawa mo.”Napatingin si Mara sa mga bata.“Iniwan mo ang trabaho mo.”“Iniwan mo ang routine ninyo.”“Dinala mo ang mga anak mo sa isang bansang hindi nila kilala.”Huminga siya nang malalim.“Para sa akin.”Lumapit si Venice.Hinawakan ang kamay niya.“Hindi kita sinamahan dahil kailangan mo ako.”“Sinamahan kita da

Last Updated : 2026-08-12

ONE LAST TIME CHAPTER 30

At nang magdikit ang kanilang mga kamay…Biglang nanigas si Romer.Isang matinding kirot.Hindi sakit.Hindi pisikal.Kundi isang kakaibang emosyon.Isang pamilyar na init.Isang pakiramdam na parang matagal na niyang hinahanap.Napaatras siya.“Anong…”Hindi niya natapos.Lumabas na ang bata.Sa labas…Agad sinalubong siya ng dalawang bata.“Rian!”“Nagtagal ka!”Ngumiti ang batang babae.“Sorry.”At doon…Nakita ni Romer ang tatlo.Tatlong bata.Magkakatulad ang edad.Magkakaiba ang personalidad.Pero may isang bagay na hindi niya maipaliwanag.Nang makita niya ang tatlong pares ng mata…Parang may sumakit sa dibdib niya.Isang pamilyar na sakit.Si Rian.Si Rio.Si Raine.Tatlong bata na hindi niya kilala.Pero bakit parang…May nawawalang bahagi sa kanya na biglang natagpuan?“Rian?”Mahinang tawag ni Romer.Hindi niya alam kung bakit iyon ang unang salitang lumabas sa kanyang bibig.Hindi niya kilala ang batang nasa harapan niya.Hindi niya alam kung bakit biglang bumilis ang tib

Last Updated : 2026-08-12

1 2 3 4 5 6

SCAN CODE TO READ ON APP