All Chapters of One Last Time: Chapter 31 - Chapter 40

Pitong taon.Pitong taon mula nang huling mahawakan ni Mara ang kamay ng kanyang mga magulang.Pitong taon mula nang huli siyang makaupo sa lumang hapag-kainan sa bahay nila sa Pilipinas.Pitong taon mula nang marinig niya nang personal ang boses ng kanyang ina na tinatawag ang pangalan niya tuwing umaga.Sa loob ng pitong taon, ang buhay niya ay nasa kabilang panig ng mundo.Mga video call.Mga litrato.Mga mensaheng puno ng pagmamahal."Anak, huwag kang mag-alala. Okay lang kami dito.""Unahin mo ang pangarap mo. Masaya na kami basta masaya ka.""Uuwi ka rin kapag may oras ka."At iyon ang pinakamasakit.Dahil palaging may susunod na pagkakataon.Palaging may bukas.Palaging may dahilan.Hanggang sa isang araw…Ang bukas na hinihintay niya ay hindi na dumating.Ang pagkakataong inaakala niyang marami pa siyang oras para gawin…Ay nawala.At ngayon…Ang tanging natitira ay dalawang puting kabaong.Dalawang katahimikan.Dalawang buhay na hindi na niya muling mayayakap.Maliit lamang a

Nang makauwi sila sa maliit na bahay na inuupahan sa Quezon City, tahimik ang lahat. Ang tatlong bata ay pagod na. Si Rian ay agad na nahiga sa sofa, si Raine ay yakap-yakap ang unan, at si Rio ay tahimik na nakaupo sa gilid habang hawak ang sketchbook.Si Venice ang nag-asikaso sa kanila,kinakaya mag-isa alagaan ang triplets. Nang makatulog na ang tatlo, saka lang napaupo si Venice sa sala kasama si Mara.Ang gabi ay tahimik. Tanging ang tunog ng electric fan ang naririnig.Si Mara ay nakaupo nang nakayuko, hawak ang baso ng tubig. Ang mga mata niya ay namumula pa rin.Si Venice ang unang nagsalita.“Mara…”Napatingin ang kaibigan.“Ano’ng plano mo ngayon?” tanong ni Venice nang mahina pero direkta. “Babalik ka pa ba sa States… o mananatili ka rito?”Matagal na natahimik si Mara. Tinitigan niya ang baso sa kamay bago huminga nang malalim.“Ven… may naiwan sina Papa at Mama,” mahina niyang sabi. “Yung negosyo ng pamilya. Yung maliit na trading at distribution business na matagal na ni

Isang linggo ang lumipas mula nang mailibing ang mga magulang ni Mara.Pitong araw.Pitong araw mula nang ang tahanang minsang puno ng tawanan ay napalitan ng katahimikan. Pitong araw mula nang ang boses ng kanyang ina na laging tumatawag tuwing umaga ay tuluyang nawala. Pitong araw mula nang ang kanyang ama na palaging naghihintay sa pintuan tuwing umuuwi siya ay naging alaala na lamang.Pero ang buhay…Hindi humihinto dahil lamang sa sakit.Kailangan pa ring gumising.Kailangan pa ring kumain.Kailangan pa ring harapin ang bukas kahit pakiramdam mo ay naiwan ang isang bahagi ng puso mo sa nakaraan.At iyon ang natututunan ni Mara ngayon.Sa maliit na bahay ng kanyang mga magulang sa Quezon City, unti-unti niyang inaayos ang mga naiwan.Mga dokumento.Mga papeles ng negosyo.Mga lumang litrato.Mga bagay na tila walang halaga sa iba, pero para sa kanya ay mga piraso ng buhay na hindi na maibabalik.Nakatayo siya sa harap ng lumang cabinet ng kanyang ama nang umagang iyon. Hawak niya

Pagkatapos ng ilang oras…Nasa kamay na nila ang tatlong bagong school ID.Tatlong pangalan.Tatlong bagong simula.Sa labas ng gate, umupo si Venice sa bench habang ang tatlo ay nakatayo sa harapan niya.“Tapos na, Mommy?”Tanong ni Raine.Ngumiti siya.“Tapos na.”Inangat niya ang tatlong ID.“Official na kayong estudyante dito.”Napangiti ang tatlo.“First day next week.”Si Rian ay tumango.“Kaya natin ito.”Si Raine ay ngumiti.“Makakahanap ako ng bagong kaibigan.”Si Rio naman ay tumingin sa school building.“Guguhitan ko ito mamaya.”Napatawa si Venice.At sa gitna ng maingay na paligid…Yumakap siya sa tatlo.Mahigpit.Parang gusto niyang ipaalala sa kanila.Na kahit saan sila mapunta…Hindi sila mawawala.“Salamat, mga baby ko.”Mahina niyang bulong.“Salamat dahil lagi kayong kasama ni Mommy.”Ilang araw matapos ang enrollment ng mga bata, unti-unting nagkaroon ng bagong ritmo ang buhay ni Venice.Hindi pa ito perpekto.Hindi pa ito katulad ng buhay nila sa Los Angeles kung

Alam ni Romer ang katahimikang iyon.Kilala niya ang lola niya.Kapag si Doña Elena ay tahimik…May itinatago ito.“Romer.”Sa wakas ay nagsalita ang matanda.Malamig.Kontrolado.“Nasa opisina ka?”“Oo.”Hindi niya inalis ang tingin sa screen.Sa larawan ni Venice Reyes.“May inaasikaso lang ako.”“Umuwi ka nang maaga ngayong gabi.”Napakunot ang noo niya.“Bakit?”“May ipakikilala ako sa’yo.”Nanigas ang kamay niya sa gilid ng mesa.Alam na niya kung saan patungo ang usapan.“Lola…”“Anak siya ng matagal ko nang kaibigan.”Napapikit siya.Hindi ito ang oras.Hindi ngayon.Hindi habang ang buong mundo niya ay unti-unting bumabalik sa isang babaeng hindi niya maalala.“Hin